دکس لانسوپرازول چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف دکس لانسوپرازول

دکس‌لانسوپرازول ایزومر راست‌گرد لانسوپرازول و از دسته مهارکننده‌های پمپ پروتون است. ویژگی منحصر‌به‌فرد این دارو در مقایسه با سایر داروهای این خانواده، تکنولوژی آزادسازی دو مرحله‌ای آن است. این فناوری باعث می‌شود دارو در دو مرحله زمانی مختلف در روده کوچک آزاد شود که نتیجه آن حفظ غلظت خونی دارو برای مدت طولانی‌تر و کنترل بهتر اسید معده در طول شبانه‌روز است.

موارد مصرف تایید شده

۱. درمان بازگشت اسید معده به مری (ریفلاکس) همراه با آسیب بافتی

• دکس‌لانسوپرازول برای بهبود و ترمیم التهاب مری ناشی از اسید در تمامی درجات بیماری تایید شده است.
• ملاحظات بالینی: دوره درمانی معمول برای این هدف ۸ هفته است. برخلاف سایر مهارکننده‌های پمپ پروتون که باید حتما قبل از غذا مصرف شوند، این دارو به دلیل ساختار ویژه آزادسازی، می‌تواند بدون توجه به زمان صرف غذا مصرف شود، هرچند مصرف آن قبل از غذا ممکن است در برخی بیماران اثرات بهتری داشته باشد.

۲. تداوم بهبود التهاب مری و تسکین سوزش سر دل

• پس از درمان اولیه التهاب مری، این دارو برای حفظ بهبودی و جلوگیری از عود مجدد بیماری در دوره‌های طولانی‌مدت تجویز می‌شود.
• ملاحظات بالینی: مطالعات بالینی نشان داده‌اند که این دارو تا ۶ ماه مصرف مداوم، ایمنی و اثربخشی بالایی در جلوگیری از بازگشت ضایعات بافتی مری دارد.

۳. درمان بیماری بازگشت اسید به مری بدون ضایعه بافتی (ریفلاکس غیر زخمی)

• برای بیمارانی که علائم شدید سوزش سر دل دارند اما در آندوسکوپی آن‌ها آسیب بافتی مشاهده نشده است.
• ملاحظات بالینی: دوره درمانی استاندارد برای این مورد ۴ هفته است. دکس‌لانسوپرازول در کنترل علائم شبانه این بیماران بسیار موثر عمل می‌کند.

موارد مصرف خارج از برچسب

۱. درمان عفونت هلیکوباکتر پیلوری

• پزشکان گاهی دکس‌لانسوپرازول را به عنوان بخشی از رژیم‌های درمانی چند دارویی برای ریشه‌کنی این باکتری استفاده می‌کنند.
• ملاحظات بالینی: به دلیل پایداری طولانی‌مدت مهار اسید توسط این دارو، محیط معده برای اثرگذاری آنتی‌بیوتیک‌هایی نظیر آموکسی‌سیلین و کلاریترومایسین بسیار مناسب می‌شود. دوز مصرفی در این موارد معمولا بالاتر از دوزهای استاندارد ریفلاکس است.

۲. پیشگیری از زخم‌های ناشی از داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی

• در بیمارانی که به صورت مزمن از مسکن‌هایی مانند آسپرین یا ناپروکسن استفاده می‌کنند و در معرض خطر خونریزی گوارشی هستند.
• ملاحظات بالینی: اگرچه لانسوپرازول معمولی در این مورد تاییدیه رسمی دارد، اما پزشکان از دکس‌لانسوپرازول به دلیل طول اثر بیشتر برای محافظت شبانه‌روزی از مخاط معده در بیماران پرخطر استفاده می‌کنند.

۳. سندرم زولینجر-الیسون و شرایط بیش‌تراشمی اسید

• در شرایطی که معده به طور غیرطبیعی اسید بسیار زیادی تولید می‌کند.
• ملاحظات بالینی: دکس‌لانسوپرازول می‌تواند به عنوان جایگزینی برای سایر مهارکننده‌های پمپ پروتون در مدیریت این بیماران به کار رود. دوز دارو باید بر اساس پاسخ بالینی بیمار و سطح ترشح اسید پایه به صورت فردی تنظیم شود.

۴. خونریزی‌های گوارشی فوقانی پس از درمان اولیه

• جهت جلوگیری از عود مجدد خونریزی پس از انجام مداخلات آندوسکوپی.
• ملاحظات بالینی: حفظ سطح اسیدیته معده بالای عدد ۴ برای پایداری لخته خون ضروری است؛ تکنولوژی آزادسازی دو مرحله‌ای این دارو به حفظ این سطح اسیدیته در بازه‌های زمانی طولانی‌تر کمک می‌کند.

نکات کلیدی در مدیریت بالینی برای پزشک

• تداخلات دارویی: مشابه سایر داروها در این دسته، دکس‌لانسوپرازول می‌تواند جذب داروهای وابسته به اسید مانند کتوکونازول یا استرهای آمپی‌سیلین را کاهش دهد. همچنین تداخل با متوترکسات (افزایش سطح خونی متوترکسات) باید پایش شود.
• مصرف در نارسایی کبد: در بیماران با نارسایی متوسط کبدی، تعدیل دوز الزامی است و حداکثر دوز روزانه نباید از ۳۰ میلی‌گرم تجاوز کند. مصرف آن در نارسایی شدید کبدی توصیه نمی‌شود.
• عوارض طولانی‌مدت: پزشک باید در مصرف‌های مزمن (بیش از یک سال) به علائمی نظیر کاهش منیزیم خون، افزایش خطر شکستگی استخوان و کمبود ویتامین ب ۱۲ توجه داشته باشد.

مکانیسم اثر دکس لانسوپرازول

دکس‌لانسوپرازول ایزومر راست‌گرد لانسوپرازول و عضوی از خانواده مهارکننده‌های پمپ پروتون است. این دارو به عنوان یک «پیش‌دارو» عمل می‌کند و برای فعال شدن نیاز به محیط اسیدی دارد.

۱. مهار اختصاصی پمپ اسید:

• این دارو با ورود به سلول‌های جداری معده و در محیط بسیار اسیدی لوله‌های ترشحی، به فرم فعال خود تبدیل می‌شود. سپس با ایجاد پیوند کووالانسی با گروه‌های سولفیدریل آنزیم آدنوزین تری‌فسفاتاز هیدروژن-پتاسیم (پمپ پروتون)، این سیستم آنزیمی را به صورت غیرقابل برگشت غیرفعال می‌کند.

۲. مرحله نهایی ترشح اسید:

• از آنجایی که این آنزیم مرحله نهایی در مسیر ترشح اسید معده است، دکس‌لانسوپرازول می‌تواند هم ترشح اسید پایه و هم ترشح اسید تحریک‌شده (توسط غذا یا سایر محرک‌ها) را بدون توجه به نوع محرک، به شدت سرکوب کند.

۳. تداوم اثر:

• به دلیل پیوند غیرقابل برگشت با پمپ‌ها، ترشح اسید تنها زمانی از سر گرفته می‌شود که پمپ‌های جدید در سلول‌های جداری ساخته شوند. این ویژگی باعث می‌شود طول اثر دارو بسیار بیشتر از نیمه‌عمر خونی آن باشد.

فارماکوکینتیک دکس لانسوپرازول

تمایز اصلی دکس‌لانسوپرازول نسبت به سایر داروهای هم‌رده، در نحوه جذب و توزیع زمانی آن است که به «تکنولوژی آزادسازی دو مرحله‌ای» معروف است.

۱. جذب و فراهمی زیستی:

کپسول‌های این دارو حاوی دو نوع گرانول متفاوت هستند که در پی‌اچ‌های مختلف روده آزاد می‌شوند:

• مرحله اول: حدود ۲۵ درصد از دوز دارو در بخش ابتدایی روده کوچک (دوازدهه) آزاد می‌شود (حدود ۱ تا ۲ ساعت پس از مصرف).
• مرحله دوم: ۷۵ درصد باقی‌مانده دوز در بخش‌های انتهایی روده کوچک آزاد می‌شود (حدود ۴ تا ۵ ساعت پس از مصرف).

این فرآیند باعث ایجاد دو اوج غلظت خونی متمایز می‌شود که منجر به افزایش زمان باقی‌ماندن دارو در خون و مهار طولانی‌مدت‌تر اسید معده می‌گردد.

۲. توزیع:

• این دارو به میزان بسیار بالایی (حدود ۹۶ تا ۹۹ درصد) به پروتئین‌های پلاسما متصل می‌شود. حجم توزیع آن در بدن پس از رسیدن به وضعیت پایدار حدود ۴۰ لیتر برآورد شده است.

۳. متابولیسم:

• دکس‌لانسوپرازول به طور گسترده در کبد توسط سیستم آنزیمی سیتوکروم پی ۴۵۰ متابولیزه می‌شود. مسیرهای اصلی متابولیکی آن شامل اکسیداسیون توسط زیرمجموعه ۳آ۴ و هیدروکسیلاسیون توسط زیرمجموعه ۲سی۱۹ است. متابولیت‌های حاصل از این فرآیندها فاقد فعالیت ضد ترشحی هستند.

۴. دفع و حذف:

نیمه‌عمر حذف این دارو حدود ۱ تا ۲ ساعت است، اما همان‌طور که ذکر شد، اثر بالینی آن به دلیل پیوند کووالانسی با پمپ‌ها بسیار طولانی‌تر است. دفع دارو به صورت زیر انجام می‌شود:

• حدود ۵۰ درصد از طریق ادرار به شکل متابولیت‌ها.
• حدود ۴۸ درصد از طریق مدفوع.
• لازم به ذکر است که هیچ داروی تغییرنیافته‌ای در ادرار یافت نمی‌شود.

نکات کاربردی برای مدیریت بالینی

• تأثیر غذا: برخلاف اکثر مهارکننده‌های پمپ پروتون که باید ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از غذا مصرف شوند تا بیشترین غلظت خونی با فعالیت پمپ‌ها همزمان شود، دکس‌لانسوپرازول را می‌توان بدون توجه به زمان صرف غذا مصرف کرد. با این حال، مصرف آن همراه با غذا ممکن است اوج غلظت خونی را کمی افزایش دهد.
• ژنتیک و متابولیسم: در افرادی که متابولیزه کننده ضعیف آنزیم ۲سی۱۹ هستند، غلظت خونی دارو ممکن است افزایش یابد، اما به دلیل ایمنی بالای دارو، معمولاً نیاز به تغییر دوز در این افراد نیست.
• نارسایی کبدی: در بیماران با اختلالات متوسط عملکرد کبد، سرعت کلیرانس دارو کاهش یافته و قرار گرفتن در معرض دارو افزایش می‌یابد؛ لذا دوز روزانه نباید از ۳۰ میلی‌گرم تجاوز کند.

منع مصرف دکس لانسوپرازول

موارد منع مصرف در بیماری‌ها

دکس لانسوپرازول به عنوان یک مهارکننده پمپ پروتون نسل جدید، دارای ملاحظات مصرف خاصی است که پزشک معالج باید پیش از تجویز به آن‌ها توجه داشته باشد:

• حساسیت مفرط: مصرف این دارو در بیمارانی که سابقه واکنش‌های آلرژیک شدید مانند تورم پوستی، مشکلات تنفسی یا شوک به دکس لانسوپرازول یا سایر داروهای این خانواده (مانند لانسوپرازول، امپرازول و پنتوپرازول) دارند، اکیداً ممنوع است. گزارش‌هایی از التهاب حاد کلیه ناشی از حساسیت به این دسته دارویی وجود دارد.
• مصرف همزمان با داروهای حاوی ریلپیویرین: استفاده از دکس لانسوپرازول در بیمارانی که داروهای ضد ویروس خاص برای درمان ایدز (مانند ریلپیویرین) مصرف می‌کنند ممنوع است، زیرا کاهش اسید معده باعث کاهش شدید جذب و بی‌اثری این داروها می‌شود.
• نارسایی شدید کبدی: اگرچه در نارسایی‌های خفیف تا متوسط تعدیل دوز انجام می‌شود، اما در بیماران مبتلا به نارسایی بسیار شدید کبدی به دلیل نبود مطالعات کافی و خطر تجمع دارو، مصرف آن توصیه نمی‌شود.
• بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس: مصرف مهارکننده‌های پمپ پروتون ممکن است باعث تحریک یا تشدید لوپوس منتشر پوستی یا سیستمیک شود. در صورت مشاهده ضایعات پوستی به ویژه در نواحی در معرض آفتاب، مصرف دارو باید متوقف گردد.
• کمبود منیزیم و پوکی استخوان: در بیمارانی که دچار کاهش شدید سطح منیزیم خون هستند یا در معرض خطر بالای شکستگی استخوان قرار دارند، مصرف طولانی‌مدت (بیش از یک سال) باید با احتیاط فراوان و پایش مداوم انجام شود.

موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی

ارزیابی خطر و فایده در این دوران برای حفظ سلامت مادر و نوزاد الزامی است:

دوران بارداری:

• داده‌های کنترل‌شده و کافی در مورد مصرف دکس لانسوپرازول در زنان باردار وجود ندارد. مطالعات حیوانی شواهدی از نقص‌های مادرزادی نشان نداده‌اند، اما به دلیل تفاوت‌های فیزیولوژیک، این دارو تنها در صورتی باید در بارداری تجویز شود که نیاز بالینی به آن واضح باشد و جایگزین ایمن‌تری در دسترس نباشد.

دوران شیردهی:

• مشخص نیست که آیا دکس لانسوپرازول در شیر انسان ترشح می‌شود یا خیر. با توجه به اینکه بسیاری از داروها در شیر ترشح می‌شوند و پتانسیل بروز عوارض جانبی در نوزاد وجود دارد، پزشک باید بین قطع شیردهی یا قطع دارو، با توجه به اهمیت دارو برای مادر، تصمیم‌گیری کند.

موارد منع مصرف و ملاحظات در کودکان

تجویز این دارو در جمعیت اطفال دارای محدودیت‌های سنی و بالینی مشخصی است:

• کودکان زیر ۲ سال: ایمنی و کارایی دکس لانسوپرازول در کودکان زیر ۲ سال تایید نشده است و مصرف آن در این رده سنی توصیه نمی‌شود.
• درمان کوتاه مدت: برای کودکان بین ۲ تا ۱۷ سال، مصرف دارو معمولاً برای دوره‌های کوتاه (حداکثر ۸ تا ۱۶ هفته بسته به نوع بیماری) تایید شده است و ایمنی مصرف طولانی‌مدت در این گروه سنی هنوز به طور کامل مشخص نیست.
• مشکلات بلع: در کودکانی که قادر به بلع کپسول نیستند، باز کردن کپسول و پاشیدن محتویات روی غذاهای نرم (مانند پوره سیب) مجاز است، اما نباید دانه‌های داخل کپسول جویده یا خرد شوند؛ در غیر این صورت اثر دارو از بین می‌رود.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی توسط پزشک

• عفونت‌های گوارشی: به بیمار هشدار دهید که مصرف این دارو ممکن است خطر ابتلا به اسهال‌های شدید ناشی از باکتری کلستریدیوم دیفیسیل را افزایش دهد.
• جذب ویتامین ب ۱۲: مصرف مداوم و طولانی‌مدت (بیش از ۳ سال) می‌تواند منجر به سوءجذب و کمبود ویتامین ب ۱۲ در بیمار شود.
• تداخلات دارویی: پیش از تجویز، حتماً مصرف داروهایی نظیر وارفارین، متوترکسات و داروهای ضد قارچ را بررسی کنید، زیرا دکس لانسوپرازول می‌تواند سطح خونی این داروها را تغییر دهد.

عوارض جانبی دکس لانسوپرازول

عوارض گوارشی (شایع‌ترین دسته)

• اسهال: حدود ۵ درصد. این عارضه شایع‌ترین دلیل قطع دارو در مطالعات بوده است.
• درد شکمی: حدود ۴ درصد.
• تهوع: حدود ۳ درصد.
• نفخ و گاز معده: حدود ۳ درصد.
• استفراغ: حدود ۲ درصد.
• خشکی دهان: کمتر از ۲ درصد.

عوارض سیستم تنفسی و ایمنی

• عفونت مجاری تنفسی فوقانی: حدود ۴ درصد.
• گرفتگی بینی و سینوزیت: حدود ۱ درصد.
• واکنش‌های حساسیت مفرط: کمتر از ۱ درصد.

عوارض سیستم عصبی و عضلانی

• سردرد: حدود ۳ درصد.
• سرگیجه: کمتر از ۱ درصد.
• دردهای مفاصل و استخوانی: گزارش‌های پراکنده در حدود ۱ درصد.

عوارض جانبی جدی و بلندمدت

برخی عوارض اگرچه در مطالعات کوتاه‌مدت با درصد پایین مشاهده شده‌اند، اما در تجویزهای مزمن توسط پزشکان باید پایش شوند:

• اسهال شدید وابسته به باکتری: خطر ابتلا به اسهال ناشی از کلستریدیوم دیفیسیل به دلیل تغییر اسیدیته معده.
• اختلالات الکترولیتی: کاهش سطح منیزیم خون در مصرف‌های طولانی‌مدت (معمولاً بیش از یک سال).
• شکستگی‌های استخوانی: افزایش خطر شکستگی لگن، مچ دست و ستون فقرات در بیماران سالمند یا مصرف‌کنندگان دوزهای بالا.
• نفریت بین‌ابینی حاد: واکنش التهابی در کلیه‌ها که می‌تواند منجر به نارسایی کلیوی شود.
• کمبود ویتامین: سوءجذب ویتامین ب ۱۲ در صورت مصرف مداوم و طولانی.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی توسط پزشک

• پایش بیمار: در بیماران مسن که نیاز به درمان طولانی‌مدت دارند، بررسی سطح منیزیم خون و تراکم استخوان توصیه می‌شود.
• علائم هشدار: در صورت بروز اسهال آبکی مداوم که بهبود نمی‌یابد، احتمال عفونت‌های باکتریایی روده باید بررسی شود.
• تداخل با جذب: پزشک باید در نظر داشته باشد که کاهش اسید معده توسط این دارو می‌تواند جذب داروهایی که به محیط اسیدی نیاز دارند (مانند برخی داروهای ضد قارچ) را مختل کند.

تداخلات دارویی دکس لانسوپرازول

تداخلات دارویی و مدیریت بالینی

تداخلات دکس لانسوپرازول عمدتاً ناشی از تغییر در اسیدیته معده یا تاثیر بر آنزیم‌های کبد است. در ادامه لیست مهم‌ترین داروها و نوع تداخل آن‌ها ذکر می‌شود:

داروهای وابسته به اسیدیته معده

• کتوکونازول، ایتراکونازول و پوزاکونازول: کاهش اسید معده توسط دکس لانسوپرازول باعث کاهش قابل توجه جذب این داروهای ضد قارچ می‌شود. این امر می‌تواند منجر به شکست در درمان عفونت شود.
• آتاازاناویر و نلفیناویر: غلظت خونی این داروهای ضد ویروس در صورت مصرف همزمان به شدت کاهش می‌یابد که خطر مقاومت ویروسی را به دنبال دارد. مصرف همزمان توصیه نمی‌شود.
• ارلوتینیب و داساتینیب: جذب این داروهای ضد سرطان در محیط کمتر اسیدی کاهش یافته و اثربخشی آن‌ها کم می‌شود.
• املاح آهن: جذب آهن خوراکی در حضور مهارکننده‌های پمپ پروتون کاهش می‌یابد.

داروهای با پنجره درمانی باریک و سایر تداخلات

• وارفارین: مصرف همزمان ممکن است باعث افزایش زمان انعقاد خون و خطر خونریزی شود. پایش شاخص‌های انعقادی در ابتدای درمان و زمان تغییر دوز الزامی است.
• دیگوکسین: کاهش اسید معده ممکن است باعث افزایش جذب دیگوکسین و بالا رفتن احتمال مسمومیت با آن شود، به ویژه در بیماران سالمند.
• متوترکسات: مصرف همزمان دوزهای بالای متوترکسات با مهارکننده‌های پمپ پروتون ممکن است سطح خونی متوترکسات را افزایش داده و باعث سمیت شدید شود. در این موارد قطع موقت دکس لانسوپرازول توصیه می‌شود.
• تاکرولیموس: دکس لانسوپرازول می‌تواند سطح خونی این داروی سرکوب‌کننده ایمنی را افزایش دهد؛ لذا پایش غلظت خونی تاکرولیموس ضروری است.

 

تداخل با غذا

دکس لانسوپرازول از فناوری آزادسازی دو مرحله‌ای استفاده می‌کند که باعث می‌شود بخشی از دارو در دوازدهه و بخش دیگر در نواحی پایین‌تر روده جذب شود.

• تاثیر زمان غذا: اگرچه این دارو را می‌توان بدون توجه به زمان غذا مصرف کرد، اما مطالعات نشان می‌دهند که مصرف دارو قبل از غذا باعث ایجاد بالاترین سطح خونی و کنترل بهتر اسید در برخی بیماران می‌شود.
• تاثیر نوع غذا: مصرف غذاهای بسیار پرچرب می‌تواند باعث تاخیر در جذب و کاهش اوج غلظت خونی دارو شود، اما مقدار کلی داروی جذب شده تغییر چندانی نمی‌کند.
• توصیه بالینی: برای بیماران مبتلا به بازگشت اسید شبانه، مصرف دارو قبل از شام ممکن است موثرتر باشد.

تداخل در آزمایش‌های تشخیصی و آزمایشگاهی

مصرف دکس لانسوپرازول می‌تواند نتایج برخی تست‌های پزشکی را تغییر دهد و باعث تشخیص اشتباه شود:

• تست تومورهای غدد درون‌ریز: به دلیل کاهش اسید معده، سطح هورمون گاسترین در خون افزایش می‌یابد. این امر می‌تواند منجر به مثبت کاذب در آزمایش‌های مربوط به تومورهای غدد درون‌ریز شود. توصیه می‌شود مصرف دارو حداقل دو هفته قبل از این آزمایش‌ها قطع شود.
• آزمایش غربالگری ادراری ماری‌جوانا: برخی مهارکننده‌های پمپ پروتون گزارش‌هایی مبنی بر ایجاد پاسخ مثبت کاذب در تست‌های غربالگری ادراری برای مواد مخدر داشته‌اند.
• تست تنفسی اوره: برای تشخیص هلیکوباکتر پیلوری، مصرف دارو باید حداقل دو هفته قبل از آزمایش قطع شود، زیرا مهارکننده‌های پمپ پروتون می‌توانند باعث منفی کاذب شدن آزمایش شوند.
• سطح منیزیم خون: در مصرف طولانی‌مدت (بیش از یک سال)، احتمال کاهش جدی منیزیم در آزمایش‌های خون وجود دارد که باید پایش شود.

نکات کاربردی برای پزشک:

• در بیماران تحت درمان با وارفارین، پس از شروع دکس لانسوپرازول، اولین آزمایش سنجش انعقاد باید در فواصل کوتاه‌تر انجام شود.
• اگر بیمار نیاز به جذب بهینه آهن یا ویتامین ب ۱۲ دارد، مصرف طولانی‌مدت این دارو باید با احتیاط صورت گیرد.

هشدار ها دکس لانسوپرازول

هشدارهای جامع و کاربردی بالینی
پزشکان هنگام تجویز دکس‌لانسوپرازول (نسل جدید مهارکننده‌های پمپ پروتون) باید به هشدارهای زیر توجه ویژه داشته باشند:

خطر نفریت بین‌ابینی حاد

• این عارضه ممکن است در هر زمانی طی درمان رخ دهد و معمولاً ناشی از واکنش حساسیت مفرط است. در صورت بروز، باید مصرف دارو بلافاصله قطع شده و درمان‌های حمایتی آغاز گردد. پایش عملکرد کلیه در بیماران دارای علائم سیستمیک ضروری است.

اسهال وابسته به کلستریدیوم دیفیسیل

• مطالعات بالینی نشان می‌دهند که مهارکننده‌های پمپ پروتون ممکن است خطر ابتلا به اسهال شدید ناشی از این باکتری را افزایش دهند، به ویژه در بیماران بستری. در صورت بروز اسهالی که بهبود نمی‌یابد، باید احتمال این عفونت بررسی شود.

شکستگی استخوان

• مصرف طولانی‌مدت و با دوزهای بالای این دارو می‌تواند خطر شکستگی‌های مرتبط با پوکی استخوان در لگن، مچ دست و ستون فقرات را افزایش دهد. پزشکان باید از کمترین دوز موثر در کوتاه‌ترین زمان ممکن استفاده کنند، به ویژه در افراد مسن.

کمبود منیزیم و ویتامین ب ۱۲

• مصرف بیش از سه ماه (و به ویژه بیش از یک سال) می‌تواند منجر به کاهش شدید سطح منیزیم خون شود که ممکن است با تشنج و آریتمی قلبی همراه باشد.
• مصرف طولانی‌مدت (بیش از ۳ سال) ممکن است به دلیل کاهش اسید معده، منجر به سوء‌جذب ویتامین ب ۱۲ و کم‌خونی ناشی از آن گردد.

لوپوس اریتماتوی پوستی و سیستمیک

• گزارش‌هایی از بروز یا تشدید لوپوس در بیماران مصرف‌کننده این دسته دارویی وجود دارد. در صورت مشاهده ضایعات پوستی، به ویژه در نواحی در معرض نور خورشید همراه با درد مفاصل، مصرف دارو باید قطع شود.

پنهان‌سازی علائم بدخیمی معده

• پاسخ درمانی به دکس‌لانسوپرازول، احتمال وجود بدخیمی معده را رد نمی‌کند. در بیماران مسن یا افرادی که علائم هشداردهنده (مانند کاهش وزن ناخواسته یا خونریزی) دارند، باید پیش از درمان طولانی‌مدت، بررسی‌های آندوسکوپیک انجام شود.

اوردوز با دکس‌لانسوپرازول و مدیریت درمان
اطلاعات محدودی در مورد مسمومیت حاد با دکس‌لانسوپرازول در انسان در دسترس است، اما مدیریت بالینی بر اساس اصول زیر است:

علائم احتمالی مسمومیت

در مطالعات، دوزهای بالای تکرار شونده تا ۱۲۰ میلی‌گرم عارضه جانبی شدیدی ایجاد نکرده است. با این حال، در موارد اوردوز شدید، علائم زیر ممکن است بروز کند:

• افزایش فشار خون.
• گرگرفتگی و قرمزی پوست.
• کوفتگی و دردهای عضلانی.
• ناراحتی‌های شدید گوارشی.

پروتکل درمان و اقدامات اورژانسی

• تخلیه معده: در صورت مراجعه زودهنگام، استفاده از زغال فعال برای کاهش جذب دارو توصیه می‌شود.
• درمان حمایتی و علامتی: به دلیل نبود پادزهر اختصاصی، درمان باید بر پایه کنترل علائم حیاتی و حفظ تعادل مایعات و الکترولیت‌ها باشد.
• عدم کارایی دیالیز: دکس‌لانسوپرازول به شدت به پروتئین‌های پلاسما متصل می‌شود (بیش از ۹۶ درصد)، بنابراین همودیالیز در دفع این دارو از بدن موثر نخواهد بود.
• پایش قلبی: در صورت مشکوک بودن به اختلالات الکترولیتی ناشی از مسمومیت، کنترل ریتم قلب الزامی است.

نکات کاربردی برای پزشک:

• دکس‌لانسوپرازول به دلیل فناوری آزادسازی دو مرحله‌ای، سطح خونی طولانی‌تری نسبت به لانسوپرازول ساده دارد، لذا در موارد اوردوز، پایش بیمار باید برای مدت طولانی‌تری ادامه یابد.
• به بیماران توصیه کنید در صورت بروز هرگونه بثورات پوستی یا اسهال مداوم، سریعاً اطلاع دهند.

توصیه های دارویی دکس لانسوپرازول

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک

پزشکان محترم در هنگام تجویز و پایش بیمار تحت درمان با دکس‌لانسوپرازول، رعایت نکات زیر برای بهینه‌سازی درمان الزامی است:

• بهره‌گیری از تکنولوژی آزادسازی دو مرحله‌ای: دکس‌لانسوپرازول دارای دو نوع گرانول مختلف است که در دو زمان و دو ناحیه از روده آزاد می‌شوند. این ویژگی اجازه می‌دهد سطح دارو در خون برای مدت طولانی‌تری حفظ شود. بنابراین، برخلاف نسل‌های قدیمی، حساسیت کمتری به زمان دقیق مصرف نسبت به وعده غذایی دارد، اما همچنان مصرف قبل از غذا برای کنترل بهتر اسید در برخی بیماران ارجح است.
• مدیریت نارسایی کبدی: در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی متوسط، حداکثر دوز روزانه نباید از ۳۰ میلی‌گرم تجاوز کند. مصرف این دارو در بیماران با نارسایی شدید کبدی توصیه نمی‌شود.
• پایش منیزیم خون در درمان طولانی‌مدت: در صورتی که بیمار نیاز به درمان بیش از یک سال دارد، یا همزمان از داروهای مدر یا دیگوکسین استفاده می‌کند، سطح منیزیم خون باید پیش از شروع درمان و سپس به صورت دوره‌ای سنجیده شود تا از بروز آریتمی یا تشنج جلوگیری گردد.
• ارزیابی علائم هشداردهنده بدخیمی: پاسخ درمانی به این دارو نباید پزشک را از احتمال وجود سرطان معده غافل کند. در بیماران مسن یا افرادی که علائم مشکوک نظیر کاهش وزن ناگهانی، استفراغ خونی یا مدفوع تیره دارند، انجام آندوسکوپی پیش از شروع درمان مزمن الزامی است.
• ارتباط با شکستگی استخوان: به دلیل تداخل در جذب کلسیم در صورت مصرف طولانی، پزشک باید بیمار را از نظر خطر پوکی استخوان ارزیابی کرده و در صورت لزوم مکمل‌های مناسب یا دوزهای پایین‌تر را تجویز کند.

توصیه‌های دارویی بیمار

رعایت نکات زیر توسط بیمار برای کاهش تحریکات گوارشی و افزایش اثر دارو ضروری است:

• نحوه بلعیدن دارو: کپسول را به طور کامل ببلعید و از جویدن یا خرد کردن آن خودداری کنید. جویدن کپسول باعث از بین رفتن روکش مخصوصی می‌شود که اجازه می‌دهد دارو در دو مرحله در بدن شما آزاد شود.
• استفاده برای مشکلات بلع: اگر بیمار در بلعیدن کپسول مشکل دارد، می‌تواند کپسول را باز کرده و دانه‌های داخل آن را روی یک قاشق غذاخوری پوره سیب بریزد و بلافاصله بدون جویدن ببلعد.
• زمان مصرف: اگرچه این دارو را می‌توان با یا بدون غذا مصرف کرد، اما برای بسیاری از افراد، مصرف آن حدود ۳۰ دقیقه قبل از غذا (به ویژه صبحانه) بهترین نتیجه را در کاهش سوزش سر دل به همراه دارد.
• گزارش اسهال مداوم: در صورت بروز اسهال شدید و آبکی که با تب یا درد شکم همراه است، فوراً به پزشک اطلاع دهید و از مصرف خودسرانه داروهای ضد اسهال پرهیز کنید.
• تداوم درمان: حتی اگر علائم شما پس از چند روز بهبود یافت، دوره درمانی تعیین شده توسط پزشک را کامل کنید تا از بازگشت مجدد التهاب مری جلوگیری شود.
• مکمل‌های کلسیم و ویتامین: اگر از مکمل‌های ویتامین ب ۱۲ یا کلسیم استفاده می‌کنید، پزشک خود را مطلع سازید، زیرا مصرف طولانی‌مدت این دارو ممکن است جذب این مواد را کاهش دهد.
• سبک زندگی مکمل: همزمان با مصرف دارو، از خوردن غذاهای محرک (تند، چرب، قهوه و مرکبات) پرهیز کرده و بلافاصله پس از صرف غذا دراز نکشید.