آناگریلید چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف آناگریلید

آناگریلید یک عامل کاهش‌دهنده پلاکت است که به طور انتخابی با مهار بلوغ مگاکاریوسیت‌ها (سلول‌های تولیدکننده پلاکت) در مغز استخوان، سطح پلاکت‌های خون را کاهش می‌دهد. این دارو به ویژه در اختلالات تکثیر میلوئیدی کاربرد دارد.

موارد مصرف تاییدشده

درمان ترومبوسیتمی ثانویه به نئوپلاسم‌های میلوپرولیفراتیو:

توضیحات کاربردی و بالینی:

• آناگریلید برای درمان بیماران مبتلا به ترومبوسیتمی (افزایش غیرطبیعی تعداد پلاکت‌ها در خون) ناشی از اختلالات تکثیر میلوئیدی تایید شده است.
• این اختلالات شامل ترومبوسیتمی اساسی و ترومبوسیتمی ثانویه به دیگر نئوپلاسم‌های میلوپرولیفراتیو (مانند پلی‌سیتمی ورا و میلوفیبروزیس اولیه) می‌شوند.
• اهداف درمانی: هدف اصلی، کاهش تعداد پلاکت‌های بالا و نگه‌داشتن آن‌ها در محدوده نرمال یا نزدیک به نرمال است (معمولاً زیر times 10^9/\{600 L} و در حالت ایده‌آل در محدوده نرمال). این کاهش، خطر حوادث ترومبوتیک (لخته شدن خون) و ترومبوهموراژیک (لخته شدن همراه با خونریزی) را کاهش می‌دهد.
• بهبود علائم: آناگریلید همچنین در بهبود علائم مرتبط با ترومبوسیتمی مانند اریتروملالژیا (سوزش و قرمزی دردناک اندام‌ها) و سایر علائم ایسکمیک عروق ریز مؤثر است.
• نکته بالینی مهم: پاسخ به کاهش پلاکت معمولاً طی ۷ تا ۱۴ روز مشاهده می‌شود، اما پاسخ کامل ممکن است ۴ تا ۱۲ هفته طول بکشد. به دلیل عوارض جانبی قلبی، آناگریلید اغلب به عنوان خط دوم یا در بیمارانی که هیدروکسی اوره را تحمل نمی‌کنند یا به آن مقاوم هستند، استفاده می‌شود.

موارد مصرف خارج از برچسب

۱. ترومبوسیتمی ناشی از سایر بیماری‌ها:

توضیحات کاربردی و بالینی:

• اگرچه تاییدیه رسمی آناگریلید عمدتاً بر نئوپلاسم‌های میلوپرولیفراتیو متمرکز است، اما ممکن است به صورت موردی برای درمان ترومبوسیتمی شدید که در زمینه بیماری‌های دیگری مانند لوسمی میلوئیدی مزمن یا سندرم‌های میلودیسپلاستیک خاص رخ می‌دهد، به کار رود.
• نکته بالینی: این کاربرد محدود است و تنها در صورتی باید در نظر گرفته شود که سایر درمان‌های استاندارد برای کنترل افزایش پلاکت (که به طور بالقوه با خطر ترومبوز همراه است) ناکافی یا نامناسب باشند.

۲. کاهش سطح پلاکت در بیماری‌های قلبی-عروقی خاص:

توضیحات کاربردی و بالینی:

• در برخی مطالعات محدود و تحقیقاتی، نقش آناگریلید به دلیل خواص ضد پلاکت و مهارکننده فسفودی‌استراز-۳ آن، برای کاهش تجمع پلاکت‌ها و خطر ترومبوز در شرایطی غیر از نئوپلاسم‌های میلوپرولیفراتیو بررسی شده است.
• نکته بالینی: این مورد به هیچ وجه به یک استاندارد درمانی تبدیل نشده و استفاده از آن خارج از کارآزمایی‌های بالینی یا شرایط خاص ترومبوسیتمی، در حال حاضر توصیه نمی‌شود، به خصوص با توجه به خطرات قلبی-عروقی شناخته‌شده دارو (مانند افزایش فاصله QTc و اثرات اینوتروپیک مثبت).

مکانیسم اثر آناگریلید

آناگریلید دارویی حیاتی در مدیریت ترومبوسیتمی است که برای پزشک درک عملکرد آن در سطح سلولی و پردازش آن در بدن اهمیت زیادی دارد. آناگریلید یک عامل کاهش‌دهنده پلاکت است که به طور انتخابی و موثر بر تولید پلاکت در مغز استخوان تأثیر می‌گذارد.

• هدف اصلی: مکانیسم اولیه عمل آناگریلید، مهار تکثیر و تمایز مگاکاریوسیت‌ها (سلول‌های پیش‌ساز پلاکت) در مراحل انتهایی رشد در مغز استخوان است.
• عملکرد سلولی: این دارو با مهار فعالیت آنزیم فسفودی‌استراز ۳ در مگاکاریوسیت‌ها و سلول‌های پیش‌ساز آن‌ها، باعث اختلال در بلوغ و قطعه‌قطعه شدن آن‌ها به پلاکت‌های نهایی می‌شود. در نتیجه، تعداد مگاکاریوسیت‌های بالغ کاهش یافته و میزان پلاکت‌های آزادشده به جریان خون کم می‌شود.
• تأثیر بر پلاکت‌های موجود: آناگریلید اثر قابل توجهی بر عملکرد پلاکت‌های موجود در گردش خون ندارد، اما متابولیت‌های فعال آن می‌توانند فعالیت ضد تجمع پلاکتی داشته باشند. این اثر در مقایسه با کاهش تولید پلاکت، ثانویه است.
• انتخابی بودن: آناگریلید به طور انتخابی تعداد پلاکت‌ها را کاهش می‌دهد و معمولاً تأثیر کمتری بر تعداد گلبول‌های سفید یا قرمز خون در دوزهای درمانی دارد.

فارماکوکینتیک آناگریلید

فارماکوکینتیک آناگریلید پیچیده است زیرا دارو به سرعت متابولیزه شده و متابولیت‌های فعالی تولید می‌کند.

جذب و فراهمی زیستی

• جذب: آناگریلید پس از مصرف خوراکی به سرعت و به خوبی از دستگاه گوارش جذب می‌شود.
• زمان اوج غلظت: اوج غلظت پلاسمایی دارو (داروی اصلی) به سرعت حاصل می‌شود، معمولاً حدود ۱ تا ۱.۵ ساعت پس از مصرف دوز.
• اثر غذا: مصرف غذا بر فراهمی زیستی دارو تأثیر نمی‌گذارد، اما می‌تواند جذب آن را کمی به تأخیر بیندازد.

متابولیسم و بیوترانسفورماسیون

• متابولیسم گسترده: آناگریلید تحت متابولیسم گسترده‌ای قرار می‌گیرد و چندین متابولیت ایجاد می‌کند.
• مسیرهای متابولیسم: متابولیسم از طریق CYP1A2 صورت می‌گیرد و دو متابولیت فعال اصلی تولید می‌شود:
• SL61.012: این متابولیت از نظر بالینی فعالیت ضد تجمع پلاکتی دارد، اما سهم آن در مکانیسم کاهش پلاکت کمتر از داروی اصلی است.
• AHR6718: متابولیت فعال دیگر که از نظر فعالیت کاهنده پلاکت مورد بررسی قرار گرفته است.

دفع و نیمه‌عمر

• نیمه‌عمر حذف: نیمه‌عمر حذف داروی اصلی بسیار کوتاه است و تقریباً ۱.۳ ساعت است. به همین دلیل، دارو نیاز به مصرف دو یا چهار بار در روز دارد تا غلظت کافی برای اثرگذاری حفظ شود.
• دفع: دارو و متابولیت‌هایش عمدتاً از طریق ادرار دفع می‌شوند.
• اثر کلیوی و کبدی: داده‌های فارماکوکینتیک در مورد نارسایی کلیوی و کبدی محدود است. با این حال، با توجه به متابولیسم کبدی و دفع کلیوی، باید در بیماران مبتلا به اختلالات شدید کبدی یا کلیوی با احتیاط کامل و احتمالاً کاهش دوز استفاده شود.

منع مصرف آناگریلید

۱. موارد منع مصرف در بیماری‌ها
مصرف آناگریلید در بیمارانی که شرایط زیر را دارند، به شدت محدود یا ممنوع است:

• حساسیت مفرط: بیمارانی که سابقه واکنش‌های حساسیتی شدید به آناگریلید یا هر یک از اجزای آن را دارند، نباید از این دارو استفاده کنند.
• اختلالات قلبی-عروقی شدید و شناخته‌شده: به دلیل اینکه آناگریلید یک مهارکننده فسفودی‌استراز ۳ است و دارای اثرات اینتروپیک و کرونوتروپیک مثبت است (افزایش قدرت و سرعت انقباض قلب)، باید در بیماران دارای بیماری‌های قلبی با احتیاط فراوان و تنها در صورت غلبه منافع بر خطرات استفاده شود. این شامل بیمارانی با نارسایی قلبی شدید (به ویژه کلاس III یا IV طبقه‌بندی نیویورک)، آریتمی‌های جدی یا شرایطی که مستعد افزایش فاصله QTc هستند، می‌شود.
• اختلال کبدی شدید: متابولیسم آناگریلید در کبد انجام می‌شود. مصرف آن در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی شدید مطالعه نشده و ممنوع است. در نارسایی کبدی متوسط، درمان باید با دوز بسیار پایین‌تر آغاز شود و با احتیاط شدید ادامه یابد.
• سندرم QTc طولانی مادرزادی: آناگریلید می‌تواند فاصله QTc را در نوار قلب طولانی کند و خطر آریتمی‌های کشنده را افزایش دهد. بنابراین، در بیماران با سابقه سندرم QT طولانی مادرزادی یا در کسانی که از داروهای دیگری استفاده می‌کنند که QTc را طولانی می‌کنند، منع مصرف دارد.

۲. موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی

بارداری:

• آناگریلید در مطالعات حیوانی اثرات مضری بر روی جنین از جمله کاهش زنده‌مانی و وزن جنین نشان داده است. این دارو می‌تواند برای جنین مضر باشد.
• مصرف آناگریلید در زنانی که باردار هستند یا ممکن است باردار شوند، توصیه نمی‌شود. زنان در سن باروری که تحت درمان با آناگریلید هستند، باید از روش‌های مؤثر پیشگیری از بارداری استفاده کنند.

شیردهی:

• مشخص نیست که آناگریلید یا متابولیت‌های آن در شیر مادر ترشح می‌شوند یا خیر.
• با توجه به پتانسیل بروز عوارض جانبی جدی در نوزاد شیرخوار، باید با در نظر گرفتن اهمیت دارو برای مادر، در مورد قطع شیردهی یا قطع مصرف دارو تصمیم‌گیری شود.

۳. موارد منع مصرف در کودکان

• کاربرد بالینی: آناگریلید برای درمان ترومبوسیتمی در بیماران کودک بالای ۷ سال مورد بررسی قرار گرفته است. با این حال، به دلیل خطر بالقوه عوارض جانبی قلبی، این دارو باید در کودکان با احتیاط شدید و در صورتی که منافع آن بر خطرات احتمالی غلبه کند، استفاده شود.
• زیر ۷ سال: ایمنی و اثربخشی آناگریلید در کودکان زیر ۷ سال به خوبی مشخص نشده و مصرف آن در این گروه سنی باید با احتیاط فراوان و به عنوان یک مورد خاص در نظر گرفته شود.

عوارض جانبی آناگریلید

عوارض جانبی بسیار شایع (فراوانی بیشتر یا مساوی ۱۰ درصد)
الف) عوارض قلبی-عروقی:

سردرد:

• فراوانی حدود ۱۴ درصد تا ۴۴ درصد.
• این شایع‌ترین عارضه جانبی است که به اثر گشادکنندگی عروق دارو مرتبط است.

تپش قلب:

فراوانی حدود ۱۱ درصد تا ۲۷ درصد. این عارضه به اثرات اینوتروپیک و کرونوتروپیک مثبت آناگریلید بر قلب مربوط می‌شود.
ب) عوارض گوارشی:

اسهال:

• فراوانی حدود ۱۲ درصد تا ۲۶ درصد.

درد شکمی:

• فراوانی حدود ۱۱ درصد تا ۲۰ درصد.

عوارض جانبی شایع (فراوانی از ۱ درصد تا کمتر از ۱۰ درصد)
الف) عوارض قلبی-عروقی و تنفسی:

تنگی نفس:

• فراوانی حدود ۴ درصد تا ۹ درصد.

ادم محیطی (تورم اندام‌ها):

• فراوانی حدود ۵ درصد تا ۹ درصد. ناشی از احتباس مایعات و اثرات قلبی.

درد قفسه سینه:

• فراوانی حدود ۲ درصد تا ۶ درصد.

افزایش فشار خون:

• فراوانی حدود ۲ درصد تا ۴ درصد.

آریتمی‌های قلبی (مانند تاکی‌کاردی):

• فراوانی حدود ۲ درصد تا ۴ درصد.

نارسایی قلبی:

• فراوانی کمتر از ۱ درصد در مطالعات بالینی اولیه، اما یک عارضه جدی شناخته شده که در طول نظارت پس از عرضه به بازار بیشتر گزارش شده است.

ب) عوارض عصبی:

ضعف و سستی:

• فراوانی حدود ۶ درصد تا ۹ درصد.

سرگیجه:

• فراوانی حدود ۴ درصد تا ۹ درصد.

ج) عوارض گوارشی:

حالت تهوع یا استفراغ:

• فراوانی حدود ۹ درصد تا ۱۷ درصد.

سوء هاضمه:

• فراوانی حدود ۵ درصد تا ۱۴ درصد.

نفخ شکم:

• فراوانی حدود ۲ درصد تا ۶ درصد.

د) عوارض پوستی و سایر:

بثورات جلدی:

• فراوانی حدود ۱ درصد تا ۵ درصد.

عوارض جانبی آزمایشگاهی کم‌خونی:

• فراوانی حدود ۳ درصد تا ۱۰ درصد.

افزایش آنزیم‌های کبدی (آمین ترانسفرازها):

• در برخی بیماران مشاهده می‌شود که معمولاً گذرا است.

نکته مهم بالینی: در حالی که عوارضی مانند سردرد و تپش قلب بسیار شایع هستند، پزشک باید به طور ویژه به عوارض نادر اما جدی مانند طولانی شدن فاصله QTc، نارسایی قلبی و سمیت ریوی توجه داشته باشد و بیمار را برای این عوارض پایش کند.

تداخلات دارویی آناگریلید

 تداخلات دارویی
تداخلات آناگریلید عمدتاً به دو دسته تقسیم می‌شوند: تداخلات متابولیک (از طریق آنزیم CYP1A2) و تداخلات فارماکودینامیک (تأثیر بر عملکرد پلاکت‌ها یا فعالیت قلبی).

تداخلات مرتبط با آنزیم CYP1A2 (تغییر غلظت آناگریلید)

مهارکننده‌های CYP1A2 (افزایش غلظت آناگریلید):
نام فارسی داروها و نوع تداخل:

• فلووکسامین: مهارکننده قوی CYP1A2. مصرف همزمان می‌تواند منجر به افزایش غلظت آناگریلید شده و خطر عوارض جانبی، به ویژه اثرات قلبی، را افزایش دهد. در این موارد باید دوز آناگریلید را کاهش داد.
• سیپروفلوکساسین: مهارکننده $CYP1A2. می‌تواند غلظت آناگریلید را افزایش دهد. نیاز به پایش دقیق و احتمالاً تعدیل دوز است.

القاکننده‌هایCYP1A2 (کاهش غلظت آناگریلید):

• امپرازول: القاکننده CYP1A2. می‌تواند غلظت پلاسمایی آناگریلید را کاهش دهد و اثربخشی آن در کاهش پلاکت را کم کند.

تداخلات مرتبط با طولانی شدن فاصله QTc (افزایش خطر آریتمی)

مصرف همزمان آناگریلید با داروهایی که به تنهایی باعث طولانی شدن فاصله QTc می‌شوند، به طور بالقوه خطر بروز آریتمی‌های جدی و کشنده را افزایش می‌دهد. این ترکیب باید با احتیاط فراوان و پایش قلبی دقیق همراه باشد یا اجتناب شود.
نام فارسی داروها و نوع تداخل:

• آمیودارون: داروی ضد آریتمی. افزایش خطر آریتمی جدی.
• کینیدین: داروی ضد آریتمی. افزایش خطر آریتمی جدی.
• فنوتیازین‌ها: دسته‌ای از داروهای روان‌پزشکی. افزایش خطر آریتمی جدی.
• برخی ماکرولیدها: مانند آزیترومایسین یا کلاریترومایسین. افزایش خطر آریتمی جدی.

تداخلات با داروهای ضد پلاکت و ضدانعقاد (افزایش خطر خونریزی)

نام فارسی داروها و نوع تداخل:

• آسپرین: داروی ضد پلاکت. اگرچه بیماران مبتلا به ترومبوسیتمی اساسی اغلب آسپرین مصرف می‌کنند، اما آناگریلید و آسپرین به طور همزمان عملکردهای پلاکت را مهار می‌کنند که می‌تواند خطر خونریزی ماژور (اصلی) را افزایش دهد. باید با احتیاط استفاده شود و بیمار برای خونریزی پایش شود.
• هپارین و وارفارین: داروهای ضد انعقاد. مصرف همزمان می‌تواند به طور بالقوه خطر خونریزی را به دلیل اختلال در عملکرد پلاکت‌ها (توسط متابولیت‌های آناگریلید) افزایش دهد. نیاز به پایش دقیق پارامترهای انعقادی است.

تداخل با غذا 

• نوع تداخل: مصرف آناگریلید همراه با غذا می‌تواند اوج غلظت پلاسمایی آن را کاهش دهد و زمان رسیدن به اوج غلظت را کمی به تأخیر بیندازد.
• توصیه بالینی: با این حال، غذا تأثیر قابل توجهی بر فراهمی زیستی کلی (مساحت زیر منحنی غلظت زمان) آناگریلید ندارد. می‌توان دارو را بدون توجه به وعده‌های غذایی مصرف کرد، اما برای حفظ ثبات درمانی و تسهیل پایش، توصیه می‌شود که بیمار آن را هر بار به یک شکل ثابت (مثلاً همیشه با غذا یا همیشه بدون غذا) مصرف کند.

تداخل در آزمایشات 
آناگریلید به طور مستقیم با نتایج آزمایش‌های آزمایشگاهی رایج تداخل ندارد، اما نتایج آزمایش‌ها را به دلیل اثرات فارماکولوژیک خود تغییر می‌دهد:

• شمارش پلاکت: مهم‌ترین تداخل، کاهش تعداد پلاکت‌ها است که هدف درمانی دارو می‌باشد. پایش منظم (هفتگی در ابتدا) شمارش کامل خون برای اطمینان از اثربخشی و جلوگیری از ترومبوسیتوپنی شدید ضروری است.
• آزمایش‌های کبدی: آناگریلید می‌تواند منجر به افزایش آنزیم‌های کبدی (آلانین ترانس‌آمیناز و آسپارتات ترانس‌آمیناز) شود که باید به طور منظم پایش شوند.

هشدار ها آناگریلید

هشدارهای مهم و کاربردی

۱. خطرات قلبی-عروقی جدی:

• اثرات بر قلب: آناگریلید یک مهارکننده فسفودی‌استراز ۳ است و دارای خواص اینوتروپیک و کرونوتروپیک مثبت است، به این معنی که می‌تواند باعث افزایش نیروی انقباضی قلب و افزایش ضربان قلب شود.
• افزایش فاصله mathbf QTc: این دارو می‌تواند باعث طولانی شدن فاصله QTc در نوار قلب شود، که خطر آریتمی‌های جدی و بالقوه کشنده مانند تورساد دو پوینت را افزایش می‌دهد.
• نکته بالینی: قبل از شروع درمان و در طول آن، الکتروکاردیوگرام (نوار قلب) باید انجام شود. در بیماران دارای عوامل خطر برای طولانی شدن QTc (مانند هیپوکالمی، هیپومنیزمی، یا مصرف همزمان داروهای طولانی‌کننده QTc)، باید پایش شدید قلبی اعمال شود. در بیماران با نارسایی قلبی شناخته شده یا مشکوک، باید با احتیاط فراوان استفاده شود.

۲. نارسایی قلبی و کاردیومیوپاتی:

• گزارش‌هایی از بروز نارسایی قلبی و کاردیومیوپاتی (بیماری عضله قلب) در بیماران تحت درمان با آناگریلید، از جمله افرادی که سابقه بیماری قلبی قبلی نداشته‌اند، وجود دارد.
• نکته بالینی: بیماران باید از نظر علائم و نشانه‌های نارسایی قلبی (مانند تنگی نفس، ادم، و افزایش وزن ناگهانی) در طول درمان به دقت پایش شوند.

۳. سمیت ریوی و فیبروز ریوی:

• موارد نادری از عوارض جانبی ریوی جدی، از جمله التهاب و فیبروز ریوی (سخت شدن بافت ریه) گزارش شده است.
• نکته بالینی: اگر بیمار دچار تنگی نفس، سرفه یا تندنفسی شد، باید بلافاصله ارزیابی‌های ریوی (مانند رادیوگرافی قفسه سینه) انجام شود و در صورت تشخیص سمیت ریوی، درمان متوقف گردد.

۴. سمیت کبدی و کلیوی:

• افزایش گذرا در آنزیم‌های کبدی (آمین ترانسفرازها) در طول کارآزمایی‌های بالینی مشاهده شده است.
• نکته بالینی: عملکرد کبد و کلیه (آزمایش‌های عملکرد کبدی و کراتینین) باید قبل از شروع درمان و در فواصل منظم در طول درمان پایش شود. در بیماران با نارسایی کبدی شدید، مصرف ممنوع است و در نارسایی متوسط، دوز باید کاهش یابد.

۵. پایش هماتولوژیک:

• هدف اصلی درمان، کاهش تعداد پلاکت‌ها است. با این حال، باید در طول درمان به طور منظم شمارش کامل خون انجام شود تا از کاهش بیش از حد پلاکت‌ها یا سایر سلول‌های خونی (کم‌خونی یا لکوپنی) جلوگیری شود.

اوردوز آناگریلید و درمان

الف) علائم مصرف بیش از حد:

از آنجایی که آناگریلید یک داروی کاهنده پلاکت است و اثرات قلبی-عروقی دارد، اوردوز می‌تواند منجر به:

• افت فشار خون: به دلیل اثرات گشادکنندگی عروق.
• تغییرات شدید قلبی: شامل تاکی‌کاردی (افزایش ضربان قلب) و آریتمی‌های جدی به دلیل طولانی شدن QTc.
• کاهش شدید و ناخواسته تعداد پلاکت‌ها: که می‌تواند خطر خونریزی را به طور قابل توجهی افزایش دهد.

ب) مدیریت اوردوز:

• درمان حمایتی: درمان اوردوز باید بلافاصله در مرکز درمانی مجهز آغاز شود و در درجه اول حمایتی و علامتی است. هیچ پادزهر خاصی برای آناگریلید وجود ندارد.

گام‌های درمانی:

• پایش قلبی: پایش مداوم الکتروکاردیوگرام برای بررسی طولانی شدن QTc و آریتمی‌ها ضروری است.
• کنترل فشار خون: در صورت افت فشار خون، تجویز مایعات داخل وریدی و در صورت عدم پاسخ، استفاده از داروهای وازوپرسور (مانند نوراپی‌نفرین) ممکن است لازم باشد.
• مدیریت هماتولوژیک: شمارش پلاکت باید به دقت پایش شود. در صورت افت شدید و خطرناک پلاکت‌ها، تزریق پلاکت ممکن است برای جلوگیری از خونریزی ضروری باشد.
• کاهش جذب: اگر اوردوز در مدت زمان کوتاهی رخ داده باشد، ممکن است شستشوی معده یا تجویز زغال فعال برای کاهش جذب بیشتر دارو مفید باشد.
• دیالیز: مشخص نیست که آیا آناگریلید قابل دیالیز است یا خیر. با این حال، به دلیل اتصال پروتئینی نسبتاً کم و حجم توزیع نسبتاً کم، دیالیز ممکن است از نظر تئوری مؤثر باشد، اما معمولاً روش اصلی درمان نیست.

توصیه های دارویی آناگریلید

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک

ارزیابی‌های پیش از درمان

• ارزیابی قلبی-عروقی: قبل از شروع درمان و در فواصل منظم (به ویژه در طول تنظیم دوز)، باید یک نوار قلب (الکتروکاردیوگرام) برای اندازه‌گیری فاصله QTc تهیه شود. در بیمارانی که سابقه بیماری قلبی دارند یا عوامل خطر برای طولانی شدن QTc را دارا هستند، این پایش حیاتی است.
• ارزیابی عملکرد اندام‌ها: باید آزمایش‌های پایه برای بررسی عملکرد کبد و کلیه انجام شود. در بیماران با اختلال کبدی متوسط تا شدید، باید دوز را با احتیاط تنظیم کرد یا از مصرف آن اجتناب کرد.
• شمارش کامل خون: قبل از شروع درمان، شمارش پایه پلاکت، گلبول‌های سفید و قرمز باید ثبت شود.

دوزاژ و تنظیم درمان

• دوز شروع: دوز شروع معمولاً  0.5mg(نیم میلی‌گرم) چهار بار در روز یا 1mg دو بار در روز است.
• تنظیم دوز: دوز باید به تدریج و با فواصل زمانی هفتگی تنظیم شود. هدف، حفظ شمارش پلاکت‌ها در محدوده طبیعی (معمولاً 150,000 تا 400,000 در میکرولیتر) یا زیر 600,000 در میکرولیتر برای کاهش علائم است.
• پایش شمارش پلاکت: شمارش پلاکت باید در هفته اول درمان هر دو روز یک بار پایش شود و سپس به صورت هفتگی تا زمانی که دوز ثابت شود، ادامه یابد.
• تداخلات دارویی: هنگام شروع آناگریلید، داروهای همزمان مصرفی بیمار را بررسی کنید، به ویژه داروهای مهارکننده CYP1A2 (مانند فلووکسامین) و داروهای طولانی‌کننده QTc، زیرا ممکن است نیاز به تعدیل دوز یا تغییر درمان‌های همزمان باشد.

پایش حین درمان

• نظارت بر قلب: پایش منظم نوار قلب و بررسی علائم نارسایی قلبی (مانند تنگی نفس یا ادم) ضروری است.
• پایش کبدی: عملکرد کبد (آنزیم‌های کبدی) باید به صورت دوره‌ای ارزیابی شود.

توصیه‌های دارویی بیمار

• نحوه مصرف: دارو را طبق دستور پزشک (معمولاً دو تا چهار بار در روز) مصرف کنید. می‌توانید دارو را همراه با غذا یا بدون آن مصرف کنید، اما توصیه می‌شود برای حفظ غلظت ثابت در خون، هر روز آن را به یک شکل ثابت (مثلاً همیشه با صبحانه و شام) مصرف نمایید.
• فراموشی دوز: اگر یک دوز فراموش شد، بیمار باید دوز فراموش‌شده را به محض یادآوری مصرف کند، مگر اینکه تقریباً زمان دوز بعدی فرا رسیده باشد. در این صورت، باید از دوز فراموش‌شده صرف‌نظر کرده و برنامه عادی را دنبال کند. از مصرف دوز دو برابر خودداری شود.
• گزارش علائم قلبی: بیمار باید فوراً هرگونه علائم جدید یا بدتر شدن علائم قلبی را به پزشک خود اطلاع دهد. این علائم شامل تپش قلب، ضربان قلب نامنظم، تنگی نفس، یا تورم دست‌ها و پاها است.
• عوارض جانبی شایع: به بیمار در مورد عوارض جانبی شایع مانند سردرد و اسهال اطلاع دهید. اگر سردرد شدید یا طولانی مدت بود، باید به پزشک گزارش داده شود.
• تداخل با آسپرین: بیمار باید قبل از مصرف هرگونه داروی ضد درد بدون نسخه مانند آسپرین یا ایبوپروفن، با پزشک خود مشورت کند، زیرا مصرف همزمان با آناگریلید ممکن است خطر خونریزی را افزایش دهد.