ویلداگلیپتین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف ویلداگلیپتین

این داروی مهارکننده آنزیم دیپپتیل پپتیداز چهار به عنوان یک عامل ضد دیابت خوراکی نقش مهمی در تنظیم قند خون دارد و شناخت دقیق اندیکاسیون های آن برای پزشکان جهت مدیریت بالینی دیابت نوع دو بسیار مهم است.
موارد مصرف تایید شده

درمان دیابت نوع دو به عنوان تک درمان

• توضیح بالینی برای پزشک: ویلداگلیپتین به عنوان یک درمان کمکی همراه با رژیم غذایی و ورزش برای بهبود کنترل قند خون در بیماران بزرگسال مبتلا به دیابت نوع دو تایید شده است. این دارو زمانی به صورت تک درمانی تجویز می شود که مصرف متفورمین به دلیل وجود موارد منع مصرف، عدم تحمل گوارشی یا بروز عوارض جانبی نامناسب باشد.

درمان ترکیبی دیابت نوع دو همراه با سایر داروهای کاهنده قند خون

• توضیح بالینی برای پزشک: این دارو به عنوان درمان افزایشی همراه با سایر داروهای ضد دیابت خوراکی مانند متفورمین، سولفونیل اوره ها یا تیازولیدین دیون ها و همچنین به همراه انسولین تایید شده است. مکانیسم این دارو با افزایش سطح هورمون های روده ای موجب تحریک ترشح انسولین وابسته به گلوکز و مهار ترشح گلوکاگون می شود که این اثرات به کاهش قند خون بدون ایجاد خطر بالای افت قند خون کمک می کند.

موارد مصرف خارج برچسب

مدیریت مقاومت به انسولین در سندرم تخمدان پلی کیستیک

• توضیح بالینی برای پزشک: متخصصان غدد گاهی به صورت خارج برچسب از این دارو برای بهبود پروفایل متابولیک، کاهش مقاومت به انسولین و کمک به تنظیم نشانگرهای هورمونی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک استفاده می کنند تا به بهبود وضعیت بالینی بیماران کمک نمایند.

کمک به کنترل متابولیک در بیماری کبد چرب غیر الکلی

• توضیح بالینی برای پزشک: در برخی پروتکل های بالینی پژوهشی، این دارو به صورت خارج برچسب برای کاهش مقاومت به انسولین و بهبود شاخص های التهابی کبدی در بیماران مبتلا به بیماری کبد چرب غیر الکلی مورد استفاده قرار می گیرد تا از پیشرفت آسیب های بافتی کبد پیشگیری شود.

مکانیسم اثر ویلداگلیپتین

این داروی مهارکننده آنزیم دیپپتیل پپتیداز چهار نقش مهمی در کنترل قند خون دارد و شناخت دقیق پروفایل فارماکولوژیک آن برای پزشکان اهمیت بالایی دارد. عملکرد فارماکولوژیک ویلداگلیپتین بر پایه مهار اختصاصی و برگشت پذیر آنزیم دیپپتیل پپتیداز چهار استوار است و مکانیسم آن به شرح زیر می باشد.

مهار آنزیم دیپپتیل پپتیداز چهار و افزایش هورمون های روده ای

• این دارو با اتصال به آنزیم دیپپتیل پپتیداز چهار و مهار فعالیت آن، از تخریب سریع هورمون های روده ای موسوم به اینسولینوتروپیک وابسته به گلوکز و هورمون شبه گلوکاگون یک جلوگیری می کند. این هورمون ها به طور طبیعی پس از مصرف غذا از روده آزاد می شوند و نقش کلیدی در تنظیم متابولیسم قند دارند.

تحریک ترشح انسولین وابسته به گلوکز

• با مهار آنزیم یادشده، غلظت هورمون های فعال روده ای در جریان خون افزایش می یابد. این امر موجب تحریک ترشح انسولین از سلول های بتای پانکراس به صورت وابسته به غلظت گلوکز می شود، به این معنا که با کاهش قند خون، تحریک ترشح انسولین متوقف می گردد و خطر افت قند خون به حداقل می رسد.

کاهش ترشح گلوکاگون

• علاوه بر تحریک ترشح انسولین، این دارو ترشح هورمون گلوکاگون را از سلول های آلفای پانکراس کاهش می دهد. این اثر دوگانه منجر به کاهش تولید گلوکز توسط کبد و بهبود جامع کنترل قند خون در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو می گردد.

فارماکوکینتیک ویلداگلیپتین

جذب گوارشی سریع

• پس از مصرف خوراکی، ویلداگلیپتین به سرعت از دستگاه گوارش جذب می شود و حداکثر غلظت پلاسمایی آن طی حدود یک تا دو ساعت پس از مصرف حاصل می گردد. میزان زیست دسترس پذیری این دارو بسیار بالا و حدود هشتاد و پنج درصد است.

توزیع بافتی و اتصال ضعیف به پروتئین ها

• این دارو اتصال بسیار پایینی به پروتئین های پلاسما دارد و به میزان محدودی به پروتئین ها متصل می شود، به طوری که بیشتر دارو به صورت فرم آزاد در جریان خون و بافت های بدن توزیع می گردد.

متابولیسم و مسیرهای بیوشیمیایی

• ویلداگلیپتین به طور گسترده در بدن متابولیزه می شود و مسیر اصلی تجزیه آن از طریق هیدرولیز است. نکته مهم بالینی این است که این دارو به سیستم آنزیمی سیتوکروم کبدی وابسته نیست و به همین دلیل احتمال تداخلات دارویی متابولیک با سایر داروها بسیار کم است. متابولیت اصلی این دارو فاقد فعالیت فارماکولوژیک است.

دفع و نیمه عمر حذفی

• دفع دارو عمدتا از طریق کلیه ها انجام می گیرد، به طوری که حدود هشتاد و پنج درصد از دوز تجویزشده از طریق ادرار و حدود پانزده درصد از طریق مدفوع دفع می شود. نیمه عمر حذفی پلاسمایی این ترکیب کوتاه و حدود دو تا سه ساعت است که این ویژگی ایجاب می کند دارو به صورت منظم روزانه مصرف شود.

منع مصرف ویلداگلیپتین

موارد منع مصرف در بیماری

دیابت نوع یک و کتواسیدوز دیابتی

• مصرف داروی ویلداگلیپتین در بیماران مبتلا به دیابت نوع یک یا در شرایط کتواسیدوز دیابتی به طور کامل ممنوع است زیرا این دارو تنها برای کنترل قند خون در دیابت نوع دو طراحی شده است و اثربخشی یا ایمنی آن در مدیریت دیابت نوع یک به ثبت نرسیده است.

بیماری های شدید کبدی

• با توجه به اینکه این دارو در بدن پردازش می شود و گزارش های بالینی مربوط به بروز اختلالات کبدی وجود دارد، تجویز آن در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی یا کسانی که سطوح آنزیم های کبدی آن ها به طور قابل توجهی بالاتر از حد طبیعی است، ممنوع است.

نارسایی قلبی پیشرفته

• بر اساس بررسی های بالینی بین المللی، مصرف این دارو در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی پیشرفته با علائم بالینی شدید نیازمند احتیاط بسیار بالا است و در بسیاری از پروتکل های درمانی به عنوان محدودیت جدی بالینی شناخته می شود که پزشک باید وضعیت همودینامیک بیمار را به دقت ارزیابی کند.

حساسیت مفرط شناخته شده

• سابقه بروز واکنش های آلرژیک شدید یا ازدیاد حساسیت به این دارو یا ترکیبات تشکیل دهنده فرمولاسیون آن از موارد منع مصرف قطعی محسوب می شود.

موارد منع مصرف بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• مصرف ویلداگلیپتین در دوران بارداری توصیه نمی شود و جزو موارد محدودیت بالینی است. مطالعات کافی و کنترل شده انسانی درباره ایمنی این دارو در زنان باردار وجود ندارد و در دوران حاملگی استفاده از انسولین به عنوان استاندارد طلایی درمان کنترل قند خون ترجیح داده می شود.

دوران شیردهی

• استفاده از این دارو در دوران شیردهی ممنوع است. اطلاعات دقیقی درباره ترشح این ترکیب دارویی در شیر انسان در دسترس نیست، اما بررسی های آزمایشگاهی نشان دهنده انتقال مقادیری از دارو به شیر است و به منظور پیشگیری از خطرات احتمالی بر روی نوزاد، مصرف آن در این دوران توصیه نمی شود.

موارد منع مصرف کودکان

جمعیت اطفال و کودکان زیر هجده سال

• مصرف داروی ویلداگلیپتین در کودکان و نوجوانان زیر هجده سال تایید نشده است. به دلیل عدم وجود مطالعات کافی و جامع درباره ایمنی و اثربخشی این دارو در گروه سنی اطفال، تجویز آن در کودکان کاملا ممنوع است و مدیریت دیابت در این گروه سنی نیازمند پروتکل های درمانی و دارویی اختصاصی دیگری است.

عوارض جانبی ویلداگلیپتین

عوارض جانبی با شیوع متوسط بین پنج تا ده درصد

عفونت نازوفارنکس یا التهاب مخاط بینی و حلق

• بروز علائم سرماخوردگی خفیف، احتقان بینی و عفونت های مجاری تنفسی فوقانی در حدود هفت تا هشت درصد از بیماران دریافت کننده این دارو گزارش می شود.

عفونت مجاری تنفسی فوقانی

• بروز عفونت های مرتبط با بخش بالایی دستگاه تنفس در حدود چهار تا شش درصد از مصرف کنندگان مشاهده می گردد.

عوارض جانبی با شیوع بین یک تا پنج درصد

سردرد

• بروز سردرد به عنوان یکی از عوارض سیستمیک در حدود سه تا پنج درصد از بیماران رخ می دهد.

سرگیجه

• احساس سرگیجه خفیف در حدود سه تا چهار درصد از افراد تحت درمان ثبت شده است.

درد مفاصل یا آرترالژی

• بروز دردهای مفصلی در حدود دو تا چهار درصد از بیماران گزارش می شود.

افت قند خون یا هیپوگلیسمی

• شیوع افت قند خون به صورت تک درمانی بسیار پایین و حدود یک تا دو درصد است، اما در صورت مصرف همزمان با داروهایی مانند سولفونیل اوره ها یا انسولین، میزان بروز این عارضه به طور قابل توجهی افزایش یافته و بین پنج تا پانزده درصد گزارش می شود.

ادم محیطی و تورم اندام ها

• بروز ورم خفیف در دست ها و پاها در حدود دو تا پنج درصد از مصرف کنندگان رخ می دهد که این مقدار در صورت تجویز همزمان با داروهای دسته تیازولیدین دیون افزایش می یابد.

افزایش وزن

• تغییرات وزن و افزایش جزئی آن در حدود یک تا سه درصد از بیماران ثبت شده است، و این دارو به طور کلی تاثیر خنثی بر وزن دارد.

حالت تهوع و مشکلات گوارشی

• بروز تهوع خفیف و اختلالات دستگاه گوارش در حدود یک تا سه درصد از موارد مشاهده می گردد.

عوارض جانبی با شیوع پایین زیر یک درصد

افزایش آنزیم های کبدی

• بالا رفتن سطوح ترانس آمینازهای کبدی در حدود نیم تا یک درصد از مصرف کنندگان گزارش می شود که معمولا خفیف و بدون علامت است و با قطع دارو یا پایش بالینی مدیریت می گردد.

واکنش های ازدیاد حساسیت پوستی

• بروز بثورات پوستی یا کهیر در کمتر از یک درصد از بیماران رخ می دهد.

پانکراتیت حاد

• التهاب حاد لادالمعده به صورت بسیار نادر در کمتر از یک دهم درصد از بیماران گزارش شده است که نیازمند توجه فوری بالینی و قطع دارو است.

تداخلات دارویی ویلداگلیپتین

مکانیسم کلی تداخلات:

نامشخص

منع مصرف همزمان(کنترا اندیکه):

تداخل معناداری گزارش نشده‌است.

تداخلات ماژور:

آلفا لیپوئیکوم اسیدوم، فلورکینولون‌ها، کلروکین، انوکساسین، فلومکوئین، هیدروکسی‌کلروکین، لانرئوتاید، اوکترئوتاید، پازیرئوتاید، سدیم تیوکتات، تیوکتیک اسید

تداخلات متوسط:

آسبوتولول، آتنولول، بنازپریل، بتاکسولول، بیزوپرولول،کاپتوپریل، کارتلول، کارودیلول، سلیپرولول، کلروتیازید، کلرتالیدون، انالاپریل، انالاپریلات، اسمولول، فوزینوپریل، فوروزماید، هیدروکلروتیازید، هیدروفلومتیازید، اینداپامید، انسولین(انواع)، لابتالول، لووبونولول، لیزینوپریل، متی‌پرانولول، متولازون، متوپرولول، موئگزیپریل، نادولول، نبیوولول، اکس‌پرنولول،پن‌بوتولول، پریندوپریل، پیندولول، پلی‌تیازید، پراکتولول، پراملینیتاید، پروپرانولول، کوئیناپریل، رامیپریل، سوتالول، تیمولول، تراندولاپریل، تریامترن، زوفنوپریل

افزایش اثرداروها توسط ویلداگلیپتین:

مهارکنندگان آنزیم مبدل آنژیوتانسین، عوامل کاهنده‌ی قندخون، انسولین‌ها، سولفونیل اوره‌ها

داروهایی که سطح خونی ویلداگلیپتین را بالا می برند:

آلفا لیپوئیک اسید، آندروژن‌ها، بتابلاکرها، بورتزومیب، ضدویروس با اثرمستقیم (HCV)، گوانتیدین، قارچ مایتاکه، مهارکنندگان مونوآمین‌اکسیداز، پگ‌ویزومانت، پروتیونامید، کینولون‌ها، سالیسیلات‌ها، مهارکنندگان اختصاصی بازجذب سروتونین

کاهش اثرات داروها توسط ویلداگلیپتین:

تداخل معناداری گزارش نشده‌است.

داروهایی که سطح ویلداگلیپتین را کاهش می دهند:

بتابلاکرها، بورتزومیب، عوامل افزاینده قندخون، کینولون‌ها، ریتودرین، دیورتیک‌های تیازیدی و شبه‌تیازیدی

تداخلات دارویی و نوع تداخل

سولفونیل اوره ها و انسولین

• نوع تداخل فارماکودینامیک است. مصرف همزمان ویلداگلیپتین با داروهای محرک ترشح انسولین مانند سولفونیل اوره ها یا خود انسولین می تواند خطر بروز افت شدید قند خون را افزایش دهد. پزشک باید در صورت تجویز همزمان، دوز داروهای کاهنده قند خون را تنظیم نماید تا از بروز هیپوگلیسمی جلوگیری شود.

مهارکننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین

• نوع تداخل فارماکودینامیک است. مصرف همزمان ویلداگلیپتین با داروهای فشار خون از دسته مهارکننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین می تواند احتمال بروز تورم صورت و بافت های زیرجلدی یا همان آنژیوعدم را به طور قابل توجهی افزایش دهد که نیازمند احتیاط بالینی است.

کورتیکواستروئیدها و دیورتیک های تیازیدی

• نوع تداخل فارماکودینامیک است. داروهایی که سطح قند خون را افزایش می دهند مانند کورتیکواستروئیدها یا داروهای ادرارآور تیازیدی می توانند اثربخشی کاهنده قند خون ویلداگلیپتین را خنثی کنند و موجب افزایش قند خون شوند که پایش مستمر قند خون را ضروری می سازد.

هورمون های تیروئیدی و مقلدان سمپاتیک

• نوع تداخل فارماکودینامیک است. مصرف همزمان این فرآورده ها می تواند اثرات کاهنده قند خون ویلداگلیپتین را کاهش دهد و کنترل متابولیک بیمار را مختل سازد.

تداخل با غذا

• داروی ویلداگلیپتین تداخل غذایی خاص و معنی داری ندارد. میزان جذب گوارشی این دارو تحت تاثیر مصرف غذا قرار نمی گیرد و به همین دلیل می توان آن را همراه با غذا یا با معده خالی مصرف نمود. هیچ ماده غذایی خاصی به عنوان مانع جدی برای مصرف این داروی کاهنده قند خون گزارش نشده است.

تداخل در آزمایشات

استفاده از داروی ویلداگلیپتین می تواند نتایج برخی آزمایش های تشخیصی و بیوشیمیایی را تحت تاثیر قرار دهد که پزشک باید در تفسیر آن ها دقت نماید:

آزمون های عملکرد کبد

• این دارو می تواند در موارد نادر باعث افزایش موقت سطوح آنزیم های ترانس آمیناز کبدی شود، بنابراین پایش دوره ای آنزیم های کبد بخش مهمی از پیگیری های آزمایشگاهی است.

آزمایش های ارزیابی قند خون و هموگلوبین گلیکوزیله

• به عنوان شاخص اصلی اثربخشی درمانی، مقادیر قند خون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله کاهش می یابد که این تغییرات نشان دهنده پاسخ مثبت بیمار به درمان است.

تست های پروفایل لیپیدی خون

• این دارو تاثیرات چشمگیر بالینی بر چربی های خون ندارد، اما تغییرات جزیی در سطوح تری گلیسیرید یا کلسترول ممکن است در آزمایش های بیوشیمیایی دوره ای بیماران مشاهده گردد.

هشدار ها ویلداگلیپتین

هشدارها و ملاحظات ایمنی جامع برای پزشک

اختلالات کبدی و لزوم پایش آنزیم های کبد

• مصرف ویلداگلیپتین با گزارش هایی از بروز اختلالات عملکرد کبد همراه است. پزشک باید پیش از آغاز درمان، سطح آنزیم های کبدی را ارزیابی کند و این آزمایش ها را در طول سال نخست درمان به صورت دوره ای و حداقل هر سه ماه یک بار پایش نماید. در صورت بروز زردی پوست یا سفیدی چشم، تهوع مداوم، خستگی شدید یا درد شکمی، مصرف دارو باید قطع شود و ارزیابی فوری کبدی انجام گیرد.

ملاحظات مربوط به نارسایی قلبی

• پایش وضعیت قلبی عروقی بیماران به ویژه کسانی که سابقه نارسایی قلبی یا بیماری های عروقی دارند بسیار ضروری است. بررسی های بالینی نشان می دهد که مصرف این دسته از داروها نیازمند احتیاط در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی است و در صورت بروز علائم جدید یا تشدید نارسایی قلبی، باید تصمیمات بالینی مقتضی اتخاذ شود.

خطر بروز پانکراتیت حاد

• پزشک باید بیمار را نسبت به احتمال بروز التهاب حاد لادالمعده آگاه سازد. در صورت بروز درد شدید و مداوم در ناحیه شکم که ممکن است به پشت انتشار یابد، مصرف دارو باید فورا قطع شده و بررسی های تشخیصی برای رد کردن پانکراتیت انجام پذیرد.

ضایعات پوستی و تاولی

• گزارش های پس از بازاریابی دارو حاکی از بروز ضایعات پوستی شدید از جمله پمفیگوئید تاولی بوده است که نیازمند توجه بالینی است و در صورت مشاهده تاخیر در بهبود ضایعات یا ایجاد تاول های پوستی، قطع درمان ضروری است.

مسمومیت و اوردوز با ویلداگلیپتین و پروتکل درمان بالینی
مواجهه با مقادیر بیش از حد مجاز یا مصرف دوزهای بالا از این دارو نیازمند آگاهی از پروفایل سمیت و اقدامات استاندارد درمانی است.

نشانه ها و علائم بالینی مسمومیت و اوردوز

• بررسی های بالینی نشان می دهد که ویلداگلیپتین حتی در دوزهای بسیار بالا نیز سمیت شدید ایجاد نمی کند. در مطالعات بالینی، مصرف دوزهای بالا تا چهارصد میلی گرم در روز به خوبی تحمل شده است و تنها ممکن است با علائم خفیفی مانند درد عضلانی موقت، سرگیجه خفیف، تب یا ادم محیطی جزئی همراه باشد و معمولا موجب بروز افت شدید قند خون نمی شود.

پروتکل درمان بالینی ​​​​​​​مسمومیت و اوردوز

• برای مدیریت دوز بیش از حد این دارو هیچ پادزهر اختصاصی وجود ندارد و درمان بر اساس اقدامات حمایتی و علامتی استوار است:

اقدامات حمایتی اولیه

• در صورت مصرف تصادفی مقادیر بالا، تخلیه معده یا اقدامات پاکسازی در صورت مراجعه زودهنگام قابل انجام است.

پایش علائم حیاتی و بالینی

• پزشک باید وضعیت عمومی بیمار، علائم حیاتی و پارامترهای بیوشیمیایی را به دقت کنترل نماید. نکته قابل توجه این است که داروی ویلداگلیپتین با روش همودیالیز به طور کامل از بدن خارج نمی شود، اما متابولیت اصلی حاصل از تجزیه آن تا حدی با دیالیز قابل برداشت است، بنابراین رویکرد اصلی بر پایه درمان های حمایتی و پایش مستمر بیمار استوار می باشد.

توصیه های دارویی ویلداگلیپتین

توصیه های دارویی بیمار

نحوه مصرف و ارتباط با غذا

• این دارو تداخل قابل ملاحظه ای با غذا ندارد و به صورت یک بار در روز صبح ها یا دو بار در روز صبح ها و عصرها تجویز می شود. مواد غذایی تاثیر چشمگیری بر جذب این دارو ندارند و بیمار می تواند آن را با خیال راحت مصرف کند. حداکثر دوز مجاز روزانه ویلداگلیپتین یکصد میلی گرم می باشد.

پایش روزانه قند خون

• قند خون ناشتا و قند خون بعد از غذا باید توسط بیمار به صورت روزانه چک شود تا نوسانات قند خون تحت کنترل باشد و روند پاسخ به درمان به دقت ارزیابی شود.

ملاحظات بارداری و پیشگیری از بارداری

• این دارو انتخاب مناسبی برای خانم های مبتلا به دیابت تیپ دو که تصمیم به بارداری دارند نمی باشد. توصیه می شود افراد در سنین باروری در مدت درمان با این دارو از یک روش ضد بارداری مناسب استفاده کنند و در صورت تصمیم به بارداری حتما پزشک خود را در جریان قرار دهند. در دوران بارداری توصیه می شود از داروهای جایگزین ویلداگلیپتین جهت کنترل قند بیمار استفاده شود و شیردهی در مدت درمان با این دارو توسط کارخانه سازنده توصیه نمی شود.

هوشیاری نسبت به عوارض پوستی و حساسیت به لاکتوز

• به بیمار توصیه شود در صورت مشاهده علائم پوستی، حتما به پزشک اطلاع دهد زیرا احتمال بروز عوارض پوستی در آقایان و افراد مسن بیشتر است. همچنین از آنجا که ممکن است برخی قرص ها حاوی لاکتوز باشند، لازم است افراد با حساسیت به لاکتوز، به این مورد توجه کنند.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

ملاحظات دوز و درمان ترکیبی

• حداکثر دوز مجاز روزانه ویلداگلیپتین یکصد میلی گرم می باشد. به علت عدم مشاهده اثربخشی بیشتر، از درمان چند دارویی در کنار آگونیست های گیرنده شبه گلوکاگون پپتید یک خودداری شود. در صورت شروع درمان با این دارو، ممکن است نیاز به کاهش دوز انسولین یا محرک های ترشح انسولین مانند سولفونیل اوره ها و مگلیتینایدها جهت کاهش خطر افت قند خون باشد.

پروتکل پایش شاخص های گلایسمیک

• هموگلوبین گلیکوزیله بیمار باید دست کم دو بار در سال در بیماران با قند خون تحت کنترل و چهار بار در سال در بیمارانی که به اهداف درمانی نرسیده اند، چک شود. در افرادی که نوسانات قند خون زیادی دارند مانند کسانی که کمبود ترشح انسولین دارند یا در بیمارانی که مقدار هموگلوبین گلیکوزیله آن ها با قند خون یا علائمشان تطابق ندارد، حتما ارزیابی این شاخص همراه با سایر فاکتورهای قند خون انجام شود.

پایش آزمایشگاهی عملکرد ارگان ها و آنزیم های کبد

• عملکرد کبدی و کلیوی بیمار باید در ابتدای درمان و سپس به صورت منظم و دوره ای ارزیابی شود. آنزیم های کبدی بیمار پیش از شروع درمان و سپس هر سه ماه یک بار در سال نخست درمان و پس از آن به صورت منظم و دوره ای در صورت نیاز ارزیابی شود.

پایش عوارض خاص بالینی و علائم هشداردهنده

• بیمار از لحاظ علائم پانکراتیت و نارسایی قلبی باید تحت نظر باشد و علائم و نشانه های نارسایی قلبی در بیمار پیگیری شود تا در صورت بروز هرگونه عارضه جدی، اقدامات بالینی فوری انجام گیرد.