ترازودون چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف ترازودون

ترازودون یک داروی ضد افسردگی منحصر به فرد از دسته مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و آنتاگونیست‌های گیرنده است. این دارو با پروفایل چندگانه بر روی گیرنده‌های مختلف، ابزاری ارزشمند در مدیریت اختلالات روانی و خواب به شمار می‌رود. در ادامه، تحلیل بالینی موارد مصرف این دارو بر اساس منابع معتبر بین‌المللی مانند سازمان غذا و داروی آمریکا و متون تخصصی روان‌پزشکی ارائه می‌شود.

موارد مصرف تایید شده
این بخش شامل کاربردهایی است که توسط مراجع نظارتی تایید شده و دارای شواهد علمی قوی در کارآزمایی‌های بالینی هستند:

اختلال افسردگی اساسی

• ترازودون برای درمان اختلال افسردگی اساسی در بزرگسالان تایید شده است. از نظر بالینی، این دارو به ویژه برای بیمارانی که افسردگی آن‌ها با اضطراب شدید یا بی‌خوابی همراه است، بسیار موثر عمل می‌کند. مکانیسم دوگانه آن باعث می‌شود که برخلاف برخی داروهای ضد افسردگی دیگر، باعث تشدید بی‌خوابی یا بی‌آقریتی در شروع درمان نشود. برای پزشکان حائز اهمیت است که بدانند دوزهای ضد افسردگی این دارو معمولاً بالاتر از دوزهای مورد استفاده برای خواب است.

موارد مصرف خارج برچسب
موارد مصرف خارج برچسب ترازودون بسیار گسترده است و در بسیاری از موارد، این کاربردها در پروتکل‌های درمانی خط اول قرار دارند:

بی‌خوابی ثانویه و اولیه

• شایع‌ترین کاربرد خارج برچسب ترازودون، درمان بی‌خوابی است. پزشکان اغلب این دارو را به دلیل عدم ایجاد وابستگی فیزیکی (برخلاف بنزودیازپین‌ها) و توانایی در بهبود ساختار خواب (افزایش مرحله خواب عمیق) تجویز می‌کنند. این دارو به ویژه برای بی‌خوابی ناشی از مصرف داروهای مهارکننده اختصاصی بازجذب سروتونین یا بی‌خوابی در بیماران مسن مبتلا به زوال عقل کاربرد دارد. دوزهای پایین ترازودون به دلیل خاصیت ضد هیستامینی و مسدودکنندگی گیرنده‌های آلفا، اثر خواب‌آوری مطلوبی ایجاد می‌کنند.

اختلالات اضطرابی

• ترازودون به عنوان یک درمان کمکی در اختلال اضطراب منتشر و اختلال پانیک (هراس) استفاده می‌شود. خاصیت آرام‌بخشی آن می‌تواند به کنترل علائم فیزیکی اضطراب و تنش‌های عضلانی کمک کند، به ویژه زمانی که بیمار تحمل عوارض جانبی داروهای محرک‌تر را ندارد.

پیشگیری از میگرن

• برخی شواهد بالینی نشان می‌دهند که ترازودون می‌تواند در کاهش دفعات و شدت حملات میگرن مزمن موثر باشد. این اثر احتمالاً به دلیل تنظیم فعالیت سیستم سروتونرژیک و تاثیر بر گیرنده‌های خاص سروتونین در عروق مغزی است.

بی‌آقریتی و پرخاشگری در زوال عقل

• در مدیریت رفتارهای آشفته، پرخاشگری و بی‌قراری شبانه در بیماران مبتلا به آلزایمر یا سایر انواع زوال عقل، ترازودون به عنوان یک جایگزین ایمن‌تر نسبت به داروهای ضد جنون (آنتی‌سایکوتیک‌ها) در نظر گرفته می‌شود. این دارو خطر عوارض خارج هرمی و قلبی عروقی کمتری در این جمعیت حساس دارد.

اختلال استرس پس از سانحه

• ترازودون برای بهبود کابوس‌های شبانه و اختلالات خواب در بیماران مبتلا به استرس پس از سانحه تجویز می‌شود. این دارو می‌تواند به ثبات خلق و کاهش واکنش‌های هیجانی شدید در طول روز نیز کمک کند.

انزال زودرس

• در برخی متون تخصصی، از ترازودون به عنوان یک گزینه درمانی برای مدیریت انزال زودرس یاد شده است، هرچند به دلیل خطر عارضه نادر اما جدی نعوظ طولانی‌مدت و دردناک، پایش دقیق بیمار توسط پزشک الزامی است.

مکانیسم اثر ترازودون

ترازودون دارای عملکردی پیچیده و وابسته به دوز است که عمدتاً سیستم سروتونرژیک را هدف قرار می‌دهد. مکانیسم‌های اصلی اثر این دارو شامل موارد زیر است:

مهار بازجذب سروتونین

• ترازودون با مهار پمپ بازجذب سروتونین، غلظت این میانجی عصبی را در فضای سیناپسی افزایش می‌دهد. البته قدرت مهار بازجذب در این دارو نسبت به داروهای ضد افسردگی هم‌خانواده خود ضعیف‌تر است و این ویژگی تنها در دوزهای بالاتر (معمولاً بیش از ۱۵۰ میلی‌گرم) به طور کامل ظاهر می‌شود.

آنتاگونیسم گیرنده‌های سروتونین

• یکی از ویژگی‌های متمایز ترازودون، مسدود کردن گیرنده‌های خاص سروتونین است. با مهار این گیرنده‌ها، ترازودون از بروز عوارض جانبی شایع در سایر ضد افسردگی‌ها مانند بی‌خوابی، اضطراب و اختلالات جنسی تا حد زیادی جلوگیری می‌کند. این عملکرد همچنین به اثرات ضد افسردگی و ضد اضطراب دارو کمک می‌کند.

مسدودسازی گیرنده‌های هیستامینی و آدرنرژیک

• ترازودون تمایل بالایی به مسدود کردن گیرنده‌های نوع یک هیستامین دارد که مسئول اصلی اثرات خواب‌آوری و آرام‌بخش دارو، به ویژه در دوزهای پایین (۲۵ تا ۱۰۰ میلی‌گرم) است. همچنین، با مسدود کردن گیرنده‌های آلفا آدرنرژیک، می‌تواند باعث کاهش فشار خون وضعیتی شود.

فارماکوکینتیک ترازودون

جذب و فراهمی زیستی

• ترازودون پس از مصرف خوراکی به سرعت و به طور کامل از دستگاه گوارش جذب می‌شود. مصرف دارو همراه با غذا یا بلافاصله پس از آن، ممکن است سرعت جذب را کمی کاهش دهد اما میزان کلی جذب را افزایش داده و احتمال بروز عوارض جانبی گوارشی مانند تهوع را کم می‌کند. اوج غلظت پلاسمایی دارو معمولاً بین ۳۰ تا ۱۰۰ دقیقه پس از مصرف در حالت ناشتا حاصل می‌شود.

توزیع و اتصال به پروتئین

• این دارو به طور گسترده در بافت‌های بدن توزیع می‌شود و به دلیل ماهیت چربی‌دوست، به راحتی از سد خونی مغزی عبور می‌کند. ترازودون به میزان بسیار بالایی (حدود ۸۹ تا ۹۵ درصد) به پروتئین‌های پلاسمای خون متصل می‌شود.

متابولیسم کبدی

• ترازودون به طور وسیع در کبد توسط سیستم آنزیمی سیتوکروم متابولیزه می‌شود. یکی از متابولیت‌های فعال حاصل از این فرآیند، خود دارای اثرات سروتونرژیک است. به دلیل دخالت این سیستم آنزیمی، احتمال تداخل دارویی با داروهایی که این مسیر را مهار یا تحریک می‌کنند، باید مد نظر پزشک باشد.

دفع و نیمه‌عمر

• دفع دارو عمدتاً از طریق ادرار (حدود ۷۰ تا ۷۵ درصد) و به میزان کمتری از طریق مدفوع صورت می‌گیرد. نیمه‌عمر ترازودون دو مرحله‌ای است؛ مرحله اول حدود ۳ تا ۶ ساعت و مرحله نهایی حدود ۵ تا ۹ ساعت به طول می‌افتد. به دلیل نیمه‌عمر نسبتاً کوتاه، برای حفظ اثر ضد افسردگی ممکن است نیاز به تقسیم دوز در طول روز باشد، اما برای اثر خواب‌آوری، مصرف تک‌دوز شبانه کفایت می‌کند.

منع مصرف ترازودون

موارد منع مصرف در بیماری‌ها
در برخی شرایط پزشکی، مصرف ترازودون ممکن است خطرات جبران‌ناپذیری به همراه داشته باشد:

حساسیت مفرط

• سابقه هرگونه واکنش آلرژیک شدید یا حساسیت شناخته شده به ترازودون یا سایر اجزای فرمولاسیون آن، از موارد منع مصرف مطلق است.

بیماری‌های قلبی عروقی حاد

• مصرف ترازودون در مرحله بهبودی حاد پس از سکته قلبی ممنوع است. این دارو می‌تواند باعث طولانی شدن فاصله الکتریکی قلب شود که خطر بروز آریتمی‌های بطنی خطرناک را افزایش می‌دهد. همچنین در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا اختلالات ریتم قلب، تجویز باید با احتیاط فراوان و پایش مداوم انجام شود.

اختلالات کبدی و کلیوی شدید

• به دلیل متابولیسم گسترده کبدی و دفع کلیوی، در موارد نارسایی شدید این اندام‌ها، مصرف دارو توصیه نمی‌شود یا باید با دوزهای بسیار پایین و احتیاط حداکثری صورت گیرد.

گلوکوم (آب‌سیاه) زاویه بسته

• ترازودون ممکن است باعث اتساع مردمک شود که در افراد دارای زاویه باریک چشم، می‌تواند منجر به حمله حاد آب‌سیاه شود.

خطر خودکشی

• در بیماران مبتلا به اختلالات خلقی، خطر افکار یا رفتارهای خودکشی در مراحل اولیه درمان یا هنگام تغییر دوز وجود دارد. در بیماران با سابقه قبلی یا افکار خودکشی فعال، نظارت دقیق الزامی است.

موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی
مدیریت مصرف ترازودون در این دوران حساس نیازمند سنجش دقیق سود و زیان است:

دوران بارداری

• ترازودون در دسته‌بندی داروهایی قرار دارد که مطالعات کافی و کنترل‌شده در انسان برای آن‌ها وجود ندارد. مطالعات حیوانی شواهدی از آسیب به جنین در دوزهای بسیار بالا نشان داده‌اند. به طور کلی، مصرف ترازودون در دوران بارداری تنها در صورتی توصیه می‌شود که مزایای درمانی برای مادر به وضوح بر خطرات احتمالی برای جنین برتری داشته باشد. مصرف در اواخر بارداری ممکن است منجر به بروز علائم قطع دارو یا اختلالات تنفسی و تغذیه‌ای در نوزاد پس از تولد شود.

دوران شیردهی

• ترازودون به میزان کمی در شیر مادر ترشح می‌شود. اگرچه خطر جدی برای نوزاد گزارش نشده است، اما به دلیل احتمال بروز خواب‌آلودگی یا سایر عوارض جانبی در نوزاد شیرخوار، استفاده از آن در دوران شیردهی باید با احتیاط انجام شود و نوزاد از نظر تغذیه و سطح هوشیاری پایش شود.

موارد منع مصرف در کودکان
ایمنی و اثربخشی ترازودون در جمعیت اطفال به طور کامل اثبات نشده است:

محدودیت سنی و هشدار جدی

• ترازودون برای استفاده در بیماران زیر ۱۸ سال تاییدیه رسمی ندارد. یکی از دلایل اصلی محدودیت مصرف در این گروه سنی، افزایش خطر افکار و رفتارهای خودکشی در کودکان، نوجوانان و جوانان تحت درمان با داروهای ضد افسردگی است.

عوارض جانبی خاص در اطفال

• علاوه بر خطرات روان‌شناختی، کودکان ممکن است نسبت به اثرات آرام‌بخشی و افت فشار خون ترازودون حساس‌تر باشند که بر عملکرد تحصیلی و فعالیت‌های روزانه آن‌ها تأثیر منفی می‌گذارد.

عوارض جانبی ترازودون

عوارض جانبی بسیار شایع (بیش از ۱۰ درصد)
این دسته از عوارض در تعداد زیادی از بیماران مشاهده می‌شوند و عمدتاً ناشی از اثرات آرام‌بخشی و مسدودکنندگی گیرنده‌های عصبی دارو هستند:

خواب‌آلودگی و گیجی

• شایع‌ترین عارضه ترازودون خواب‌آلودگی است که در حدود ۲۴ تا ۴۱ درصد از بیماران گزارش شده است. همچنین احساس گیجی در حدود ۲۰ تا ۲۸ درصد بیماران مشاهده می‌شود. این اثر در دوزهای پایین که برای درمان بی‌خوابی استفاده می‌شود، هدف درمانی است اما در دوزهای ضد افسردگی می‌تواند عملکرد روزانه را مختل کند.

خشکی دهان

• به دلیل اثرات آنتی‌کولینرژیک نسبی، خشکی دهان در حدود ۱۵ تا ۳۴ درصد بیماران بروز می‌کند.

سرگیجه

• احساس سبکی سر یا سرگیجه در حدود ۱۲ تا ۳۰ درصد بیماران، به‌ویژه هنگام تغییر وضعیت از حالت نشسته به ایستاده، گزارش شده است.

عوارض جانبی شایع (۱ تا ۱۰ درصد)
این عوارض طیف وسیعی از سیستم‌های بدن را درگیر می‌کنند و پایش آن‌ها در طول درمان الزامی است:

اختلالات گوارشی

• تهوع و استفراغ در حدود ۸ تا ۱۰ درصد بیماران دیده می‌شود. یبوست نیز در حدود ۷ تا ۸ درصد موارد و اسهال در حدود ۴ درصد گزارش شده است.

عوارض سیستم عصبی و روانی

• لرزش دست‌ها در حدود ۴ تا ۶ درصد، عصبی شدن در حدود ۵ درصد و تاری دید در حدود ۶ تا ۹ درصد بیماران مشاهده می‌شود. همچنین خستگی مفرط در حدود ۱۱ درصد بیماران گزارش شده است.

عوارض قلبی و عروقی

• افت فشار خون وضعیتی در حدود ۴ تا ۷ درصد بیماران رخ می‌دهد. احساس تپش قلب نیز در حدود ۲ تا ۴ درصد موارد دیده شده است.

اختلالات اسکلتی و عضلانی

• درد عضلانی و درد استخوان در حدود ۵ تا ۶ درصد از بیماران تحت درمان گزارش شده است.

عوارض پوستی و سایر موارد

• تعریق بیش از حد در حدود ۵ درصد و بروز بثورات پوستی در حدود ۲ تا ۵ درصد بیماران مشاهده می‌شود. همچنین کاهش هماهنگی عضلانی در حدود ۵ درصد موارد گزارش شده است.

عوارض جانبی نادر اما جدی (کمتر از ۱ درصد)
این موارد اگرچه درصد وقوع پایینی دارند، اما به دلیل اهمیت بالینی و خطرات احتمالی، باید مورد توجه ویژه پزشک قرار گیرند:

نعوظ دردناک و طولانی‌مدت

• این عارضه بسیار نادر است و در حدود ۱ مورد از هر ۶۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ بیمار مرد گزارش شده است. با وجود درصد بسیار پایین، به دلیل خطر آسیب دائمی، یک فوریت پزشکی محسوب می‌شود.

تغییرات در ریتم قلب

• بروز آریتمی‌های بطنی یا طولانی شدن فاصله الکتریکی در نوار قلب در کمتر از ۱ درصد بیماران رخ می‌دهد، اما در بیماران با سابقه قلبی قبلی، خطر بیشتری دارد.

تغییرات خونی

• کاهش تعداد گلبول‌های سفید و سایر اختلالات خونی در موارد بسیار نادر (کمتر از ۱ درصد) گزارش شده است.

سندرم سروتونین و تشنج

• بروز تشنج یا علائم سندرم سروتونین در صورت مصرف تنهایی ترازودون بسیار نادر است، اما در ترکیب با سایر داروهای اعصاب، خطر آن افزایش می‌یابد.

تداخلات دارویی ترازودون

مشخصات کلی تداخلات:

• سوبسترای CYP2D6
• سوبسترای CYP3A4
• مهارکننده P-gp (ضعیف)
• تشدید اثرات آنتی کولینرژیک
• تشدید اثرات ضد پلاکت
• تشدید اثرات تضعیف‌کننده CNS
• کاهش اثرات مرکزی هیستامین
• تشدید هیپوناترمی
• کاهش آستانه تشنج
• افزایش فاصله QT (مشروط)
• تشدید اثرات سروتونرژیک

تداخلات رده X (پرهیز):

آبامتاپیر، آزلاستین (نازال)، برومپریدول، کانیواپتان، داپوکستین، فوسیدیک اسید (سیستمیک)، ایدلالیسیب، لینزولید، متیلن بلو، مهارکننده‌های مونو آمین اکسیداز (ضدافسردگی)، اورفنادرین، اوکسوممازین، پارالدهید، راساژیلین، سافینامید، ساکویناویر، سلژیلین، تالیدومید

افزایش اثرات داروها توسط ترازودون:

داروهای ضد سایکوز، آزلاستین (نازال)، بلونانسرین، برکسانولون، بوپرنورفین، تضعیف‌کننده‌های CNS، فلونیترازپام، فوس ‌فنی‌توئین، هالوپریدول، متوتری‌مپرازین، متیلن بلو، متی‌روسین، میرتازاپین، مهارکننده‌های مونو آمین اکسیداز (ضدافسردگی)، نفازودون، آگونیست های اوپیوئیدی، اورفنادرین، اکسی تریپتان، اوکسی‌کدون، پارالدهید، فنی‌توئین، پیریبدیل، پرامی‌پکسول، عوامل طولانی کننده فاصله QT (بیشترین خطر)، روپینیرول، روتیگوتین، اوپیوئید های سروتونرژیک (خطر بالا)، مهارکننده‌های باز جذب سروتونین/ نوراپی نفرین، سوورکسانت، تالیدومید، زولپیدم

افزایش اثرات ترازودون توسط داروها:

آبامتاپیر، الکل (اتیل)، آلیزاپرید، آلموتریپتان، آلوسترون، آمفتامین‌ها، داروهای ضد تهوع (آنتاگونیست های 5HT3)، داروهای ضد سایکوز، اپرپیتانت، بریمونیدین (موضعی)، بروموپرید، برومپریدول، بوسپیرون، کانابیدیول، ماری‌جوانا، کلرمتیازول، کلرفنسین کاربامات، کلوفازیمین، کانیواپتان، سیکلوبنزاپرین، مهارکننده‌های قوی و متوسط CYP3A4، داپوکستین، دکس ‌متیل فنیدات - متیل‌فنیدات، دکسترومتورفان، دایمتیندن (موضعی)، داکسیلامین، درونابینول، دروپریدول، دولیسیب، التریپتان، اردافتینیب، مشتقات ارگوت، اسکتامین، فوس اپرپیتانت، فوس نتوپیتانت، فوسیدیک اسید (سیستمیک)، هیدروکسی‌زین، ایدلالیسیب، گیاه کاوا، لاروترکتینیب، لاسمیدیتان، لمبورکسانت، لینزولید، لیسورید، لوفکسیدین، لورکاسرین (از بازار دارویی ایالات‌متحده جمع‌آوری‌شده)، منیزیم سولفات، متاکسالون، متوتری‌مپرازین، متوکلوپرامید، میفپریستون، مینوسیکلین (سیستمیک)، نابیلون، نفازودون، نتوپیتانت، اندانسترون، اوکسوممازین، پالبوسیکلیب، پرامپانل، راموسترون، راساژیلین، روفینامید، سافینامید، ساکویناویر، مهارکننده‌های اختصاصی باز جذب سروتونین، سلژیلین، داروهای سروتونرژیک (خطر بالا، متفرقه)، آگونیست های گیرنده سروتونینی 5HT1D (تریپتان ها)، سیمپرویر، سدیم اکسیبات، گیاه علف چای، استریپنتول، اسپند، تتراهیدروکانابینول، تتراهیدروکانابینول و کانابیدیول، داروهای ضدافسردگی سه حلقه‌ای، تری‌مپرازین

کاهش اثرات داروها توسط ترازودون:

وارفارین

کاهش اثرات ترازودون توسط داروها:

القاکننده‌های قوی و متوسط CYP3A4، دابرافنیب، دفراسیروکس، انزالوتامید، اردافتینیب، فوس‌ فنی‌توئین، ایووسیدنیب، میتوتان، فنی‌توئین، ساریلومب، سیلتوکسیمب، گیاه علف چای، توسیلیزومب

تداخلات دارویی ترازودون

تداخلات این دارو عمدتاً بر اساس تأثیر بر سطح سروتونین، ریتم قلب و مسیرهای متابولیک دسته‌بندی می‌شوند:

تداخلات خطرناک با داروهای ضد افسردگی

• مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (مانند ترانیل‌سیپرومین، فنلزین و سلژیلین): مصرف همزمان یا با فاصله کوتاه (کمتر از ۱۴ روز) می‌تواند منجر به بحران فشار خون و سندرم سروتونین شدید شود. این تداخل ممنوعیت مطلق دارد.
• مهارکننده‌های اختصاصی بازجذب سروتونین (مانند فلوکستین، سرترالین و پاروکستین): خطر بروز سندرم سروتونین را به شدت افزایش می‌دهند. علائمی نظیر لرزش، سفتی عضلانی و تغییرات وضعیت ذهنی باید به دقت پایش شود.

تداخل با داروهای موثر بر ریتم قلب

• داروهای ضد آریتمی (مانند آمیودارون و سوتالول): ترکیب این داروها با ترازودون خطر طولانی شدن فاصله الکتریکی قلب و بروز آریتمی‌های بطنی مرگبار را افزایش می‌دهد.
• آنتی‌بیوتیک‌ها و ضد قارچ‌ها (مانند اریترومایسین، کلاریترومایسین و کتوکونازول): این داروها علاوه بر اثر بر ریتم قلب، متابولیسم ترازودون را در کبد مهار کرده و باعث افزایش چشمگیر سطح خونی و سمیت آن می‌شوند.

تداخل با داروهای تضعیف‌کننده سیستم عصبی

• بنزودیازپین‌ها و داروهای خواب‌آور (مانند دیازپام، آلپرازولام و زولپیدم): باعث تشدید شدید اثرات آرام‌بخشی، خواب‌آلودگی و تضعیف سیستم تنفسی می‌شوند.
• داروهای ضد درد مخدر (مانند ترامادول و فنتانیل): علاوه بر تشدید دپرسیون سیستم عصبی، خطر بروز تشنج و سندرم سروتونین را بالا می‌برند.

سایر تداخلات مهم

• وارفارین: ترازودون می‌تواند باعث تغییر در زمان پروترومبین شود. پایش دقیق شاخص نسبت بین‌المللی عادی شده در شروع یا قطع درمان الزامی است.
• دیگوکسین و فنی‌توئین: گزارش‌هایی از افزایش سطح خونی این دو دارو در اثر مصرف همزمان با ترازودون وجود دارد که نیازمند پایش سطح سرمی دارو است.
• داروهای ضد فشار خون: ترازودون اثر داروهای کاهش‌دهنده فشار خون را تشدید می‌کند و خطر افت فشار خون وضعیتی و سنکوپ را به ویژه در سالمندان افزایش می‌دهد.

تداخل با غذا

مصرف ترازودون با غذا از نظر فارماکوکینتیک تأثیرات مهمی دارد که پزشک باید به بیمار آموزش دهد:

• تأثیر بر جذب: مصرف ترازودون بلافاصله پس از غذا یا همراه با میان‌وعده، سرعت جذب را کمی کاهش داده اما میزان کل جذب دارو را تا ۲۰ درصد افزایش می‌دهد.
• کاهش عوارض جانبی: مهم‌ترین مزیت مصرف همراه با غذا، کاهش چشمگیر عوارض گوارشی نظیر تهوع و همچنین کاهش خطر سرگیجه و افت فشار خون ناگهانی پس از مصرف دوز دارو است.
• ممنوعیت الکل: مصرف هرگونه مشروبات الکلی با ترازودون به دلیل تداخل شدید و خطرناک در تضعیف سیستم عصبی مرکزی و اختلال در قضاوت و هماهنگی حرکتی اکیداً ممنوع است.

تداخل در آزمایشات

پزشک باید هنگام تفسیر نتایج آزمایشگاهی بیماران تحت درمان با ترازودون، احتمال نتایج کاذب زیر را مد نظر قرار دهد:

• آزمایش اعتیاد (غربالگری ادرار): مصرف ترازودون می‌تواند منجر به نتایج مثبت کاذب برای آمفتامین‌ها در برخی آزمایش‌های سریع ادراری شود. این امر به دلیل شباهت ساختاری یکی از متابولیت‌های ترازودون با ترکیبات آمفتامینی است. در صورت بروز این مشکل، انجام آزمایش‌های تاییدی دقیق‌تر الزامی است.
• آنزیم‌های کبدی: در موارد نادر، ممکن است افزایش کاذب یا واقعی در سطح آنزیم‌های بالینی کبد و بیلی‌روبین مشاهده شود که نیازمند افتراق از آسیب‌های کبدی است.
• شمارش سلول‌های خون: ترازودون در موارد بسیار نادر می‌تواند باعث کاهش تعداد گلبول‌های سفید یا پلاکت‌ها شود که در نتایج آزمایش خون محیطی منعکس می‌گردد.

هشدار ها ترازودون

هشدارهای جامع و کاربردی برای پزشک
پزشکان هنگام تجویز ترازودون باید به هشدارهای جدی زیر توجه داشته باشند تا ایمنی بیمار تضمین شود:

افکار و رفتارهای خودکشی

• مانند سایر داروهای ضد افسردگی، ترازودون دارای هشدار جعبه‌سیاه در مورد افزایش خطر افکار و رفتارهای خودکشی در کودکان، نوجوانان و جوانان است. این خطر به ویژه در چند ماه اول درمان یا در زمان تغییر دوز به اوج خود می‌رسد. نظارت دقیق بر تغییرات رفتاری و خلقی بیمار الزامی است.

نعوظ دردناک و طولانی‌مدت

• این یک عارضه جانبی نادر اما بسیار جدی و اورژانسی است. ترازودون می‌تواند باعث نعوظ مداوم و دردناک بدون تحریک جنسی شود. در صورت عدم درمان سریع، این وضعیت می‌تواند منجر به آسیب دائمی بافتی و ناتوانی جنسی شود. بیماران باید آموزش ببینند که در صورت بروز این مشکل، بلافاصله به اورژانس مراجعه کنند.

سندرم سروتونین

• در صورت مصرف همزمان ترازودون با سایر داروهای موثر بر سطح سروتونین (مانند مهارکننده‌های بازجذب سروتونین یا داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای)، خطر بروز سندرم سروتونین وجود دارد. علائم شامل تغییر وضعیت ذهنی، ناپایداری سیستم عصبی خودکار (مثل تب و تپش قلب) و اختلالات عصبی-عضلانی است.

طولانی شدن فاصله الکتریکی قلب و آریتمی

• ترازودون می‌تواند بر ریتم قلب تاثیر بگذارد. در بیماران دارای سابقه آریتمی بطنی یا افرادی که داروهای افزایش‌دهنده فاصله الکتریکی قلب مصرف می‌کنند، تجویز ترازودون باید با احتیاط فراوان و پایش نوار قلب انجام شود.

افت فشار خون وضعیتی و خواب‌آلودگی

• به دلیل مسدود کردن گیرنده‌های عصبی خاص، افت فشار خون هنگام تغییر وضعیت و آرام‌بخشی شدید بسیار شایع است. این موضوع به ویژه در سالمندان خطر سقوط و شکستگی استخوان را به شدت افزایش می‌دهد.

مسمومیت (اوردوز) و مدیریت درمان
مسمومیت با ترازودون می‌تواند به تنهایی یا در ترکیب با سایر مواد (مانند الکل یا داروهای آرام‌بخش) رخ دهد.

علائم و نشانه‌های مسمومیت

• شایع‌ترین علائم شامل خواب‌آلودگی شدید، سرگیجه، تهوع و استفراغ است. در موارد شدیدتر، تشنج، ایست تنفسی، کاهش شدید فشار خون و تغییرات خطرناک در ریتم قلب (مانند تاکی‌کاردیا یا افزایش طول فواصل الکتریکی قلب) مشاهده می‌شود. مصرف همزمان با الکل یا داروهای تضعیف‌کننده سیستم عصبی مرکزی، خطر مرگ‌ومیر را به شدت افزایش می‌دهد.

مدیریت درمانی و اقدامات اورژانسی

هیچ پادزهر یا آنتی‌دوت اختصاصی برای ترازودون وجود ندارد. اقدامات درمانی بر پایه حمایت از عملکردهای حیاتی بدن استوار است:

• تخلیه معده: اگر بیمار در زمان کوتاهی پس از مصرف به مرکز درمانی برسد، استفاده از زغال فعال برای جذب دارو در دستگاه گوارش توصیه می‌شود.
• حمایت تنفسی و قلبی: حفظ باز بودن راه‌های هوایی و پایش مداوم نوار قلب و فشار خون الزامی است. در صورت کاهش فشار خون، استفاده از مایعات وریدی یا داروهای منقبض‌کننده عروق ممکن است لازم باشد.
• مدیریت تشنج: در صورت بروز تشنج، استفاده از داروهای ضد تشنج معمول مانند بنزودیازپین‌ها توصیه می‌شود.
• عدم تاثیر دیالیز: به دلیل حجم توزیع گسترده و اتصال بالای ترازودون به پروتئین‌های پلاسما، دیالیز یا هموپرفیوژن در خارج کردن این دارو از بدن موثر نیستند.

توصیه های دارویی ترازودون

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
پزشکان محترم باید در مدیریت طولانی‌مدت و کوتاه‌مدت بیماران تحت درمان با ترازودون به نکات زیر توجه داشته باشند:

تنظیم دوز بر اساس هدف درمانی

• پزشک باید میان دوزهای پایین (۲۵ تا ۱۰۰ میلی‌گرم) که عمدتاً برای اثرات خواب‌آوری استفاده می‌شوند و دوزهای بالاتر (۱۵۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم) که برای اثرات ضد افسردگی لازم است، تمایز قائل شود. شروع درمان باید با دوزهای اندک و افزایش تدریجی باشد تا تحمل بیمار نسبت به اثرات آرام‌بخشی و افت فشار خون سنجیده شود.

پایش سلامت قلب

• با توجه به خطر طولانی شدن فاصله الکتریکی قلب، انجام نوار قلب قبل از شروع درمان و به صورت دوره‌ای در بیماران مسن یا افرادی که داروهای موثر بر ریتم قلب مصرف می‌کنند، ضروری است. همچنین در صورت بروز علائم تپش قلب یا غش، باید وضعیت قلبی سریعاً بررسی شود.

مدیریت عوارض اورژانسی

• پزشک موظف است در مورد خطر نادر اما جدی نعوظ طولانی‌مدت و دردناک در مردان هشدار دهد. در صورت بروز این عارضه، مداخله سریع ارولوژیست برای جلوگیری از ناتوانی جنسی دائم الزامی است.

قطع تدریجی دارو

• برای جلوگیری از سندرم قطع دارو که با علائمی نظیر اضطراب، بی‌خوابی و تحریک‌پذیری همراه است، دوز ترازودون باید طی یک دوره دو تا چهار هفته‌ای به آرامی کاهش یابد.

توصیه‌های دارویی بیمار
آموزش صحیح به بیمار می‌تواند احتمال قطع خودسرانه درمان را کاهش داده و ایمنی را افزایش دهد:

زمان‌بندی و نحوه مصرف

• بیمار باید دارو را دقیقاً طبق دستور پزشک مصرف کند. اگر ترازودون برای خواب تجویز شده است، باید حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از زمان خواب مصرف شود. برای کاهش تهوع و سرگیجه، توصیه می‌شود دارو همراه با یک میان‌وعده سبک یا بلافاصله پس از غذا میل شود.

احتیاط در فعالیت‌های دقیق

• به دلیل اثر آرام‌بخشی قوی، بیمار باید تا زمان شناخت کامل اثر دارو بر بدن خود، از رانندگی، کار با ماشین‌آلات سنگین یا انجام فعالیت‌هایی که نیاز به هوشیاری کامل دارند، خودداری کند.

پیشگیری از افت فشار خون

• بیمار باید آموزش ببیند که برای جلوگیری از سرگیجه و خطر سقوط، هنگام برخاستن از حالت خوابیده یا نشسته، این کار را به آرامی انجام دهد و چند لحظه لبه تخت یا صندلی بنشیند.

هشدار در مورد تغییرات خلقی

• بیمار و خانواده او باید نسبت به بروز افکار آسیب به خود، بدتر شدن افسردگی یا تغییرات رفتاری ناگهانی حساس باشند و در صورت مشاهده این موارد، بلافاصله با پزشک تماس بگیرند.

پرهیز از الکل و مواد مخدر

• بیمار باید بداند که الکل اثرات خواب‌آوری ترازودون را به شدت تشدید کرده و می‌تواند منجر به تضعیف خطرناک تنفس و کاهش شدید سطح هوشیاری شود.