پیموزاید چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف پیموزاید

موارد مصرف تایید شده

سندرم تورت و کنترل تیک

• تنها مورد مصرف تایید شده این دارو توسط مراجع معتبر بین المللی، سرکوب تیک های حرکتی و صوتی شدید در بیماران مبتلا به اختلال تورت است. از منظر بالینی، پزشکان باید توجه داشته باشند که این دارو به هیچ وجه درمان خط اول محسوب نمی شود. تجویز این دارو تنها برای بیمارانی مجاز است که علائم آن ها با درمان های استاندارد کنترل نشده است یا تحمل عوارض جانبی داروهای دیگر را ندارند. به دلیل خطر جدی طولانی شدن فاصله کیو تی در نوار قلب، پزشک موظف است پیش از آغاز درمان، در حین تنظیم دوز و به صورت دوره ای، نوار قلب بیمار را بررسی کند. همچنین تعیین سطح پتاسیم و منیزیم خون پیش از شروع درمان الزامی است.

موارد مصرف خارج برچسب

اختلال هذیانی نوع جسمی

• یکی از مهم ترین و شناخته شده ترین کاربردهای خارج برچسب این دارو، درمان اختلالات هذیانی به ویژه هذیان هجوم حشرات یا سندرم اکبوم است. تجربه بالینی نشان می دهد که بیماران مبتلا به این توهمات پوستی، پاسخ درمانی بسیار مطلوبی به دوزهای پایین این دارو می دهند. تعامل نزدیک روانپزشک با متخصصان پوست در این موارد به پذیرش درمان توسط بیمار کمک شایانی می کند.

اسکیزوفرنی

• از این دارو برای مدیریت و درمان نگهدارنده در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مزمن نیز استفاده می شود. با توجه به نیمه عمر طولانی دارو، مصرف یک بار در روز آن می تواند پذیرش درمانی بیمار را افزایش دهد. با این حال، به دلیل خطر بالای عوارض خارج هرمی و قلبی، معمولا به عنوان گزینه های آخر درمانی در نظر گرفته می شود.

تیک های مزمن غیر تورت

• در برخی موارد بالینی خاص، پزشکان این دارو را برای کنترل تیک های مزمن حرکتی یا صوتی که معیار های کامل سندرم تورت را ندارند اما باعث اختلال شدید در عملکرد اجتماعی و تحصیلی بیمار شده اند، تجویز می کنند. پایش دقیق عوارض جانبی در این گروه نیز به اندازه بیماران تورت ضروری است.

مکانیسم اثر پیموزاید

• پیموزاید یک داروی آنتی سایکوتیک تیپیک از دسته دی فنیل بوتیل پیپریدین است. مکانیسم اثر اصلی این دارو در کنترل تیک های حرکتی و صوتی، انسداد قوی و اختصاصی گیرنده های دوپامینی نوع دو در سیستم اعصاب مرکزی، به ویژه در ناحیه عقده های قاعده ای و جسم مخطط است. کاهش انتقال پیام های عصبی دوپامينرژيک در این نواحی از مغز، منجر به سرکوب حرکات غیر ارادی و تیک ها می شود.
• برخلاف بسیاری از داروهای ضد روان پریشی دیگر، این دارو تمایل بسیار کمی به مسدود کردن گیرنده های آلفا آدرنرژیک، موسکارینی و هیستامینی دارد. این ویژگی باعث می شود عوارضی مانند افت فشار خون وضعیتی، خشکی دهان و خواب آلودگی شدید کمتر از سایر داروهای هم خانواده بروز کند. از منظر بالینی، پزشکان باید آگاه باشند که این دارو می تواند کانال های کلسیمی ولتاژ متغیر را نیز مسدود کند. این مکانیسم جانبی به شدت با خطر طولانی شدن فاصله کیو تی در نوار قلب و بروز آریتمی های خطرناک مرتبط است، لذا پایش دقیق قلبی برای تمام مصرف کنندگان الزامی است.

فارماکوکینتیک پیموزاید

جذب

• پس از تجویز خوراکی، جذب دارو از دستگاه گوارش به کندی صورت می گیرد و میزان آن در بین بیماران مختلف بسیار متغیر است. بیشترین غلظت پلاسمایی دارو معمولا بین شش تا هشت ساعت پس از مصرف به دست می آید. به دلیل متابولیسم عبور اول کبدی بسیار گسترده، فراهمی زیستی مطلق دارو نسبتا پایین است.

توزیع

• این دارو به شدت چربی دوست است و به همین دلیل به طور گسترده در بافت های مختلف بدن از جمله سیستم اعصاب مرکزی توزیع می شود. حجم توزیع آن بسیار بالا است و بیش از نود درصد آن در گردش خون به پروتئین های پلاسما متصل می شود. این چربی دوستی بالا باعث می شود دارو به کندی از بافت ها خارج شود.

متابولیسم

• متابولیسم این دارو عمدتا در کبد و توسط آنزیم های سیستم سیتوکروم پی چهارصد و پنجاه انجام می شود. دو مسیر آنزیمی اصلی شامل ایزوآنزیم های تری ای فور و تو دی سیکس مسئولیت اصلی تجزیه دارو را بر عهده دارند. این موضوع از نظر تداخلات دارویی بسیار حیاتی است، زیرا مصرف همزمان با مهار کننده های این آنزیم ها می تواند سطح خونی دارو را به شدت افزایش داده و خطر سمیت قلبی را بالا ببرد. متابولیت های حاصل از این فرایند عموما فاقد فعالیت دارویی قابل توجهی هستند.

دفع

• دفع دارو و متابولیت های غیر فعال آن عمدتا از طریق ادرار و بخشی نیز از طریق صفرا و مدفوع صورت می گیرد. یکی از مهم ترین ویژگی های بالینی این دارو، نیمه عمر حذف بسیار طولانی و متغیر آن است که به طور متوسط حدود پنجاه و پنج ساعت براورد می شود، هرچند در برخی بیماران این زمان ممکن است بیش از صد ساعت نیز طول بکشد. به دلیل این نیمه عمر طولانی، رسیدن به غلظت پایدار پلاسمایی ممکن است تا دو هفته به طول انجامد و تجمع دارویی در بدن رخ می دهد.

منع مصرف پیموزاید

موارد منع مصرف داروی پیموزاید در بیماری ها
مصرف داروی پیموزاید در برخی شرایط بالینی و بیماری ها به صورت مطلق ممنوع است و پزشکان باید پیش از تجویز، تاریخچه پزشکی بیمار را به دقت بررسی کنند.

بیماری های قلبی و عروقی

• یکی از مهم ترین موارد منع مصرف این دارو، وجود سابقه طولانی شدن فاصله کیو تی در نوار قلب یا وجود سندرم مادرزادی کیو تی طولانی است. همچنین در بیمارانی که سابقه آریتمی های قلبی دارند، مصرف این دارو به دلیل خطر بروز تاکی کاردی بطنی و مرگ ناگهانی قلبی اکیدا ممنوع است.

تداخلات دارویی و اختلالات آنزیمی

• تجویز همزمان این دارو با سایر داروهایی که فاصله کیو تی را طولانی می کنند یا با مهار کننده های آنزیم های کبدی، به ویژه مهار کننده های قوی آنزیم های سیستم سیتوکروم پی چهارصد و پنجاه، کاملا ممنوع است. این تداخلات می توانند سطح خونی دارو را به شدت بالا برده و عوارض قلبی کشنده ایجاد کنند.

کاهش سطح هوشیاری و ضعف عصبی

• در بیمارانی که دچار ضعف شدید سیستم اعصاب مرکزی هستند یا در وضعیت کما قرار دارند، استفاده از این دارو ممنوع است.

بیماری های شدید کبدی و کلیوی

• به دلیل متابولیسم گسترده کبدی و نیاز به پاکسازی کلیوی، استفاده از این دارو در بیماران مبتلا به نارسایی های شدید کبد و کلیه مجاز نیست و خطر تجمع سموم دارویی را در پی دارد.

موارد منع مصرف در دوران بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• بر اساس طبقه بندی های معتبر بین المللی، این دارو در گروه سی بارداری قرار دارد. مطالعات حیوانی نشان دهنده بروز آسیب و عوارض روی جنین بوده است، اما مطالعات کافی و کنترل شده در انسان در دسترس نیست. مصرف این دارو در سه ماهه سوم بارداری به هیچ وجه توصیه نمی شود، زیرا نوزادانی که در این دوران در معرض داروهای ضد روان پریشی قرار می گیرند، با خطر بالای بروز علائم اکستراپیرامیدال و سندرم محرومیت پس از تولد مواجه هستند. علائمی مانند دیسترس تنفسی، لرزش و مشکلات تغذیه ای در این نوزادان به کرات گزارش شده است. بنابراین، تجویز آن در زمان بارداری تنها در صورتی مجاز است که ضرورت بالینی قطعی وجود داشته باشد.

دوران شیردهی

• ترشح این دارو در شیر مادر به اثبات رسیده است. با توجه به پتانسیل بالای این دارو در ایجاد عوارض جانبی جدی در نوزاد شیرخوار، مانند بی حالی شدید، اختلال در تکامل و عوارض عصبی، مصرف آن در دوران شیردهی اکیدا ممنوع است. در صورت نیاز حیاتی مادر به مصرف این دارو، روند شیردهی باید بلافاصله متوقف گردد.

موارد منع مصرف در کودکان
مصرف این دارو در اطفال نیازمند احتیاط بسیار بالا و رعایت دقیق دستورالعمل های بالینی است.

کودکان زیر دوازده سال

• تجویز این دارو برای کودکان با سن کمتر از دوازده سال، به دلیل عدم وجود مطالعات بالینی کافی در مورد ایمنی و اثربخشی آن، به طور کلی ممنوع و غیر مجاز است. سیستم عصبی و قلبی کودکان در این سنین حساسیت بالاتری به عوارض جانبی دارو به ویژه آریتمی های خطرناک نشان می دهد.

نوجوانان بالای دوازده سال

• در صورت نیاز به درمان تیک های شدید در سندرم تورت برای نوجوانان بالای دوازده سال، این دارو هرگز نباید به عنوان خط اول درمان در نظر گرفته شود. این دارو تنها زمانی تجویز می گردد که بیمار به سایر درمان های استاندارد و ایمن تر پاسخ نداده باشد. در این شرایط نیز، پایش منظم و دوره ای قلبی و ثبت نوار قلب قبل از شروع درمان و در طول آن، برای جلوگیری از بروز عوارض خطرناک کاملا الزامی است.

عوارض جانبی پیموزاید

عوارض سیستم عصبی مرکزی

• شایع ترین و چالش برانگیزترین عوارض این دارو مربوط به سیستم عصبی است. عوارض اکستراپیرامیدال شامل آکاتیزیا، سفتی عضلات، لرزش و پارکینسونیسم در حدود 10% تا 15% بیماران گزارش می شود. این علائم معمولا در روزهای اولیه درمان یا پس از افزایش دوز بروز می کنند. خواب آلودگی و اثرات تسکینی نیز بسیار شایع بوده و در حدود 10% تا 15% افراد تحت درمان مشاهده می شود. خطر بروز دیسکینزی دیررس نیز با مصرف طولانی مدت وجود دارد.

عوارض قلبی و عروقی

• خطرناک ترین عارضه پیموزاید، طولانی شدن فاصله کیو تی در نوار قلب است که می تواند به آریتمی های بطنی کشنده منجر شود. شیوع این عارضه کاملا وابسته به دوز است. افت فشار خون وضعیتی نیز عارضه ای است که در حدود 5% بیماران رخ می دهد و نیازمند احتیاط در تغییر وضعیت بیمار از حالت نشسته به ایستاده است.

عوارض گوارشی و اثرات آنتی کولینرژیک

• به دلیل خواص آنتی کولینرژیک دارو، خشکی دهان یکی از شکایات اصلی بیماران است که در 10% تا 20% موارد بروز می کند. یبوست نیز در حدود 5% تا 10% بیماران گزارش شده است. از دیگر عوارض این دسته می توان به تاری دید اشاره کرد که شیوعی در حدود 5% دارد.

عوارض غدد درون ریز و متابولیک

• مهار گیرنده های دوپامین توسط این دارو منجر به افزایش ترشح پرولاکتین می شود. اگرچه افزایش سطح آزمایشگاهی پرولاکتین بسیار شایع است، اما تظاهرات بالینی آن مانند گالاکتوره، آمنوره در زنان و ژنیکوماستی در مردان در کمتر از 5% بیماران به صورت واضح مشاهده می شود. تغییرات وزن به صورت افزایش یا کاهش وزن نیز در برخی بیماران گزارش شده است.

تداخلات دارویی پیموزاید

مشخصات کلی تداخلات:

• سوبسترای CYP2D6
• سوبسترای CYP3A4
• تشدید اثرات آنتی کولینرژیک
• تشدید اثرات تضعیف‌کننده CNS
• کاهش اثرات مرکزی هیستامین
• آنتاگونیست دوپامین
• تشدید اثرات خارج هرمی
• کاهش آستانه تشنج
• افزایش فاصله QT (شناخته‌شده)

تداخلات رده X (پرهیز):

آکلیدینیوم، آمیسولپرید (خوراکی)، اپرپیتانت، آزلاستین (نازال)، بروموپرید، برومپریدول، کابرگولین، سیمتروپیوم، کانیواپتان، مهارکننده‌های CYP 3A4، مهارکننده‌های قوی CYP2D6، الوکسادولین، انزالوتامید، فکسینیدازول، فلوکستین، فوس اپرپیتانت، فوزیدیک اسید (سیستمیک)، گلیکوپیرولات (استنشاق دهانی)، گلیکوپیرونیوم (موضعی)، آب گریپ‌فروت، هالوپریدول، ایدلالیسیب، ایپراتروپیوم (استنشاق دهانی)، لفامولین، لترموویر، لووسولپیرید، لوفپرامین، متوکلوپرامید، میفپریستون، نفازودون، اندانسترون، اورفنادرین، اوکساتومید، اوکسوممازین، پارالدهید، پنتامیدین (سیستمیک)، پیریبدیل، پوساکونازول، پتاسیم کلرید، پتاسیم سیترات، مهارکننده‌های پروتئاز، داروهای طولانی کننده فاصله QT (با بیشترین خطر)، داروهای طولانی کننده فاصله QT (با خطر متوسط)، روفناسین، رولاپیتانت، مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین، سولپیرید، تالیدومید، تیوتروپیوم، اومکلیدینیوم، زیلوتون

کاهش اثرات داروها توسط پیموزاید:

مهارکننده‌های استیل کولین استراز، آمفتامین‌ها، داروهای ضد پارکینسون (آگونیست دوپامین)، عوامل معده روده ای (پروکینتیک)، ایتوپراید، گوانتیدین، لووسولپیرید، نیتروگلیسیرین، پیریبدیل، کیناگولید، سکرتین

کاهش اثرات پیموزاید توسط داروها:

مهارکننده‌های استیل کولین استراز، داروهای ضد پارکینسون (آگونیست دوپامین)، کابرگولین، القاکننده‌های متوسط و قوی CYP 3A4، دابرافنیب، دفراسیروکس، انزالوتامید، اردافتینیب، لیتیوم، میتوتان، پگ اینترفرون آلفا 2-b، پیریبدیل، ساریلومب، سیلتوکسیمب، توسیلیزومب

افزایش اثرات داروها توسط پیموزاید:

الکل (اتیل)، آمی‌فامپریدین، داروهای آنتی کولینرژیک، آزلاستین (نازال)، بلونانسرین، برکسانولون، بوپرنورفین، سیمتروپیوم، تضعیف‌کننده‌های CNS، الوکسادولین، فلونیترازپام، گلوکاگون، گلیکوپیرولات (استنشاق دهانی)، هالوپریدول، آیوهگزول، آیومپرول، آیوپامیدول، مکیتازین، متوتری‌مپرازین، متیل‌فنیدات، متی‌روسین، میرابگرون، اندانسترون، آگونیست های اوپیوئیدی، اورفنادرین، اوکسی‌کدون، پارالدهید، پنتامیدین (سیستمیک)، پتاسیم کلرید، پتاسیم سیترات، داروهای طولانی کننده فاصله QT (خطر متوسط)، راموسترون، روفناسین، عوامل سروتونرژیک (خطر بالا)، سولپیرید، سوورکسانت، تالیدومید، تیازید و دیورتیک های شبه تیازیدی، تیوتروپیوم، توپیرامات، زولپیدم

افزایش اثرات پیموزاید توسط داروها:

مهارکننده‌های استیل کولین استراز (مرکزی)، آکلیدینیوم، آلیزاپرید، آمیسولپرید (خوراکی)، اپرپیتانت، فراورده‌های حاوی سم بوتولینوم، بریمونیدین (موضعی)، بروموپرید، برومپریدول، کانابیدیول، ماری‌جوانا (شاهدانه)، کلرال بتائین، کلرمتیازول، کلرفنسین کاربامات، کانیواپتان، مهارکننده‌های ضعیف، متوسط و قوی CYP 3A4، مهارکننده‌های قوی و متوسط CYP 2D6، دئوتترابنازین، دایمتیندن (موضعی)، دوکسیلامین، درونابینول، اردافتینیب، اسکتامین، فکسینیدازول، فلوکستین، فوس اپرپیتانت، فوزیدیک اسید (سیستمیک)، گلیکوپیرونیوم (موضعی)، آب گریپ‌فروت، هیدروکسی‌زین، ایدلالیسیب، ایپراتروپیوم (استنشاق دهانی)، گیاه کاوا، لفامولین، لمبورکسانت، لترموویر، لیتیوم، لوفپرامین، لومفانترین، منیزیم سولفات، متوتری‌مپرازین، متیل‌فنیدات، متوکلوپرامید، متی‌روسین، میانسرین، میفپریستون، مینوسیکلین (سیستمیک)، نابیلون، نفازودون، اوکساتومید، اوکسوممازین، پگ اینترفرون آلفا 2-b، پرامپانل، پوساکونازول، پراملینتید، مهارکننده‌های پروتئاز، داروهای طولانی کننده فاصله QT (بیشترین خطر)، رولاپیتانت، روفینامید، مهارکننده‌های انتخابی باز جذب سروتونین، داروهای سروتونرژیک (خطر بالا)، سدیم اکسیبات، استریپنتول، تترابنازین، تتراهیدروکانابینول وکانابیدیول، تری‌مپرازین، اومکلیدینیوم، زیلوتون

تداخلات دارویی داروی پیموزاید

داروهای مهار کننده آنزیم های کبدی

• مصرف همزمان پیموزاید با مهار کننده های قوی آنزیم های کبدی مانند کتوکونازول، ایتراکونازول، کلاریترومایسین و ریتوناویر اکیدا ممنوع است. این داروها متابولیسم و دفع پیموزاید را کاهش داده و غلظت خونی آن را به شدت بالا می برند که منجر به خطر بروز آریتمی های کشنده می شود.

داروهای طولانی کننده فاصله کیو تی

• تجویز همزمان پیموزاید با داروهایی نظیر آمیودارون، سوتالول، زیپراسیدون، تیوریدازین و ضد افسردگی های سه حلقه ای مانند آمی تریپتیلین، خطر طولانی شدن فاصله کیو تی در نوار قلب و بروز آریتمی بطنی را به صورت هم افزایی افزایش می دهد و منع مصرف دارد.

داروهای مهار کننده بازجذب سروتونین

• داروهایی مانند پاروکستین، فلوکستین و سرترالین با مهار مسیرهای آنزیمی می توانند سطح خونی پیموزاید را افزایش دهند و نیازمند تنظیم دقیق دوز و پایش دقیق قلب بیمار هستند.

داروهای تضعیف کننده سیستم عصبی مرکزی

• ترکیب پیموزاید با داروهای خواب آور، بنزودیازپین ها مانند دیازپام، کلونازپام و همچنین داروهای اپیوئیدی باعث تشدید اثرات تسکینی، افت فشار خون و خواب آلودگی شدید می شود.

تداخلات با غذا

آب گریپ فروت

• مهم ترین تداخل غذایی این دارو با گریپ فروت و آب آن است. ترکیبات موجود در گریپ فروت با مهار سیستم آنزیمی روده و کبد، تجزیه پیموزاید را مختل کرده و سطح دارو را در خون به مقادیر سمی می رسانند. این مسئله خطر عوارض قلبی را به شدت افزایش می دهد. به بیماران اکیدا توصیه کنید در تمام طول دوره درمان با پیموزاید از مصرف گریپ فروت خودداری کنند.

تداخل در آزمایشات

تغییرات نوار قلب

• پیموزاید می تواند باعث تغییرات بارز در الکتروکاردیوگرام از جمله طولانی شدن فاصله کیو تی، تغییر شکل موج تی و ظهور موج یو شود. این تغییرات باید از اختلالات قلبی زمینه ای افتراق داده شوند.

سطح پرولاکتین سرم

• این دارو با مسدود کردن گیرنده های دوپامین، ترشح پرولاکتین را تحریک می کند. بنابراین، افزایش سطح پرولاکتین خون در آزمایشات هورمونی بیماران مصرف کننده پیموزاید شایع است و ممکن است باعث اشتباه در تشخیص آدنوم هیپوفیز شود.

بررسی الکترولیت ها

• اگرچه دارو مستقیما با آزمایش تداخل ندارد، اما سطح پتاسیم و منیزیم باید قبل و در حین درمان به صورت آزمایشگاهی بررسی شود، زیرا کاهش این الکترولیت ها خطر مسمومیت قلبی با پیموزاید را به طور چشمگیری افزایش می دهد.

هشدار ها پیموزاید

هشدار های بالینی و کاربردی داروی پیموزاید
پزشکان در زمان تجویز داروی پیموزاید باید به هشدار های جدی زیر توجه کامل داشته باشند تا از بروز عوارض خطرناک و تهدید کننده حیات جلوگیری شود.

خطر آریتمی قلبی و طولانی شدن فاصله کیو تی

• مهم ترین هشدار در مورد این دارو، پتانسیل بالای آن در طولانی کردن فاصله کیو تی در نوار قلب است که می تواند منجر به آریتمی های بطنی کشنده مانند تورساد دو پوینت و مرگ ناگهانی شود. انجام نوار قلب پایه قبل از شروع درمان و به صورت دوره ای در طول درمان الزامی است. همچنین، سطح الکترولیت های خون به ویژه پتاسیم و منیزیم باید پایش و در صورت نیاز اصلاح گردد.

سندرم بدخیم نورولپتیک

• مصرف این دارو می تواند باعث بروز این سندرم نادر اما کشنده شود. علائم آن شامل تب بالا، سفتی شدید عضلانی، تغییرات وضعیت روانی و بی ثباتی سیستم عصبی خودکار مانند نوسانات فشار خون و تاکی کاردی است. در صورت بروز این علائم، دارو باید فورا قطع شده و درمان های حمایتی شدید آغاز گردد.

عوارض اکستراپیرامیدال و دیسکینزی دیررس

• مانند سایر داروهای ضد روان پریشی، خطر بروز علائم اکستراپیرامیدال از جمله دیستونی، آکاتیزیا و پارکینسونیسم وجود دارد. علاوه بر این، مصرف طولانی مدت می تواند منجر به دیسکینزی دیررس شود که با حرکات غیر ارادی و مکرر صورت و زبان مشخص می شود و ممکن است غیر قابل برگشت باشد. خطر بروز این عارضه در سالمندان بیشتر است.

کاهش آستانه تشنج

• این دارو می تواند آستانه تشنج را کاهش دهد. تجویز آن در بیمارانی که سابقه اختلالات تشنجی دارند یا داروهای دیگری مصرف می کنند که آستانه تشنج را پایین می آورند، باید با احتیاط فراوان و پایش دقیق انجام شود.

مسمومیت داروی پیموزاید و رویکرد درمانی
تشخیص به موقع و مدیریت صحیح اوردوز با داروی پیموزاید برای نجات جان بیمار بسیار حیاتی است.

علائم بالینی مسمومیت

• مصرف بیش از حد این دارو می تواند منجر به تشدید عوارض جانبی شناخته شده آن شود. شایع ترین علائم شامل خواب آلودگی شدید تا حد کما، افت شدید فشار خون، دپرسیون تنفسی، و بروز علائم شدید اکستراپیرامیدال مانند سفتی عضلانی و لرزش است. خطرناک ترین تظاهر اوردوز، بروز تغییرات نواری و آریتمی های قلبی است که می تواند به سرعت به ایست قلبی منجر شود.

درمان و مدیریت مسمومیت

هیچ آنتی دوت اختصاصی برای مسمومیت با این دارو وجود ندارد و درمان کاملا بر پایه اقدامات حمایتی و علامتی است.

• اقدامات اولیه و گوارشی: در صورت مراجعه زودهنگام بیمار، شستشوی معده می تواند مفید باشد. تجویز زغال فعال همراه با مسهل نیز برای کاهش جذب داروی باقیمانده در دستگاه گوارش توصیه می شود. به دلیل خطر بروز دیستونی سر و گردن یا تشنج، القای استفراغ به هیچ وجه توصیه نمی گردد.
• پایش قلبی و عروقی: بیمار باید فورا تحت مانیتورینگ مداوم نوار قلب قرار گیرد. این پایش باید حداقل برای مدت طولانی حفظ شود زیرا نیمه عمر دارو بسیار طولانی است. در صورت بروز افت فشار خون، از تجویز اپی نفرین باید اکیدا خودداری شود، زیرا ممکن است باعث افت فشار خون متناقض گردد. در این موارد استفاده از وازوپرسورهایی مانند نوراپی نفرین ارجحیت دارد.
• مدیریت آریتمی ها: در صورت بروز آریتمی، درمان های استاندارد باید با احتیاط انجام شود. استفاده از داروهای ضد آریتمی که خود باعث طولانی شدن فاصله کیو تی می شوند کاملا ممنوع است.
• کنترل عوارض عصبی: برای مدیریت علائم شدید اکستراپیرامیدال ناشی از اوردوز، می توان از داروهای آنتی کولینرژیک مانند بنزتروپین یا دیفن هیدرامین استفاده نمود.

توصیه های دارویی پیموزاید

توصیه های دارویی بیمار
به عنوان یک پزشک، ضروری است موارد زیر را به صورت واضح به بیماران تحت درمان با پیموزاید آموزش دهید:

مصرف منظم و پرهیز از قطع ناگهانی

• به بیمار تاکید کنید دارو را دقیقا طبق دستور و سر ساعت مقرر مصرف کند و هرگز بدون مشورت پزشک اقدام به کاهش دوز یا قطع دارو نکند، زیرا خطر بازگشت شدید علائم وجود دارد.

محدودیت های غذایی

• بیمار باید بداند که مصرف گریپ فروت یا آب آن در طول دوره درمان اکیدا ممنوع است، زیرا این میوه مانع از دفع دارو شده و عوارض جانبی خطرناکی ایجاد می کند.

هشدارهای قلبی

• به بیمار آموزش دهید که در صورت احساس تپش قلب شدید، ریتم نامنظم قلب، سبکی سر، سرگیجه ناگهانی یا غش، مصرف دارو را متوقف کرده و فورا به اورژانس مراجعه کند.

احتیاط در کارهای نیازمند تمرکز

• از آنجایی که این دارو باعث خواب آلودگی و کاهش تمرکز می شود، به بیمار توصیه کنید تا زمان مشخص شدن اثرات دارو بر بدن، از رانندگی و کار با ماشین آلات حساس خودداری کند.

گزارش حرکات غیر ارادی

• بیمار و خانواده او باید آگاه باشند که بروز هرگونه حرکات غیر قابل کنترل در عضلات صورت، زبان یا اندام ها باید در اسرع وقت به پزشک معالج اطلاع داده شود.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک
برای به حداقل رساندن خطرات و مدیریت بهینه درمان، همکاران پزشک باید پروتکل های زیر را در تجویز پیموزاید رعایت کنند:

پایش دقیق قلبی

• انجام نوار قلب قبل از شروع درمان و همچنین به صورت دوره ای در طول درمان الزامی است. پیموزاید به شدت خطر طولانی شدن فاصله کیو تی را به همراه دارد و در بیمارانی که نوار قلب غیر طبیعی دارند نباید تجویز شود.

بررسی الکترولیت های پایه

• پیش از شروع تجویز دارو، سطح پتاسیم و منیزیم سرم باید اندازه گیری شود. هرگونه کاهش در این الکترولیت ها خطر آریتمی های بطنی را افزایش می دهد و باید قبل از شروع دارو اصلاح گردد.

اصول دوزبندی دارو

• درمان را همواره با کمترین دوز ممکن آغاز کنید و در صورت نیاز بالینی، افزایش دوز را با احتیاط فراوان و به صورت تدریجی انجام دهید. تنظیم دوز باید بر اساس پاسخ بالینی و تحمل بیمار صورت گیرد.

پایش عوارض عصبی

• بیماران را به طور مستمر از نظر علائم اولیه عوارض خارج هرمی، دیسکینزی دیررس و به ویژه سندرم بدخیم نورولپتیک ارزیابی کنید. در صورت بروز تب بالا همراه با سفتی عضلانی، دارو باید فورا قطع شود.

محدودیت های تجویز بالینی

• به خاطر داشته باشید که این دارو تنها برای کنترل تیک های حرکتی و صوتی در بیماران مبتلا به سندرم تورث که به درمان های استاندارد خط اول پاسخ نداده اند یا قادر به تحمل آن ها نیستند، اندیکاسیون دارد و نباید به عنوان داروی خط اول استفاده شود.