لیدوکائین-لوکال چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف لیدوکائین-لوکال

موارد مصرف تایید شده

بی حسی ارتشاحی و زیر پوستی

• از لیدوکائین به طور گسترده برای ایجاد بی حسی در جراحی های کوچک، بخیه زدن بریدگی ها و برداشتن ضایعات پوستی استفاده می شود. در این روش، دارو مستقیما در بافت هدف تزریق می شود. برای پزشک ضروری است که حداکثر دوز مجاز را محاسبه کند تا از مسمومیت سیستمیک جلوگیری شود. اضافه کردن اپی نفرین می تواند زمان بی حسی را طولانی تر کرده و خونریزی ناحیه را کاهش دهد، اما در نواحی انتهایی بدن مانند انگشتان و بینی به دلیل خطر نکروز بافتی منع مصرف دارد.

انسداد عصبی محیطی

• لیدوکائین برای بلاک اعصاب محیطی بزرگ و کوچک در جراحی های ارتوپدی اندام ها یا مدیریت دردهای حاد کاربرد دارد. پزشک باید با آناتومی دقیق اعصاب آشنا باشد و ترجیحا از هدایت سونوگرافی برای افزایش دقت و کاهش خطر تزریق داخل عروقی استفاده کند.

بی حسی اپیدورال و نخاعی

• این دارو برای ایجاد بی حسی ناحیه ای در جراحی های شکم، لگن، اندام تحتانی و همچنین در حین زایمان تایید شده است. پایش دقیق همودینامیک بیمار به ویژه فشار خون بسیار حیاتی است، زیرا افت فشار خون یکی از عوارض شایع این روش است.

بی حسی سطحی مخاط و پوست

• فرم های موضعی مانند ژل، پماد، پچ و اسپری برای بی حس کردن غشاهای مخاطی پیش از لوله گذاری داخل تراشه، معاینات اندوسکوپی، سوندگذاری ادراری و همچنین روی پوست سالم پیش از رگ گیری یا واکسیناسیون به کار می روند. باید مراقب جذب سیستمیک دارو از سطوح وسیع یا مخاط آسیب دیده بود.

​​​​​​​موارد مصرف خارج برچسب ​​​​​​​

درمان سرفه های مزمن و مقاوم

• در مواردی که سرفه های مزمن به درمان های استاندارد پاسخ نمی دهند، استنشاق محلول لیدوکائین از طریق نبولایزر می تواند با بی حس کردن گیرنده های سرفه در راه های هوایی، رفلکس سرفه را سرکوب کند. ارزیابی توانایی بلع بیمار پس از مصرف ضروری است تا خطر آسپیراسیون کاهش یابد.

مدیریت انزال زودرس

• استفاده از کرم ها یا اسپری های موضعی لیدوکائین روی آلت تناسلی دقایقی پیش از مقاربت می تواند حساسیت ناحیه را کاهش داده و زمان انزال را به تاخیر بیندازد. به بیمار آموزش داده شود که پیش از دخول، ناحیه را شستشو دهد تا از بی حسی واژینال در شریک جنسی جلوگیری شود.

درد حاد ناشی از زونا

• استفاده از پچ های موضعی لیدوکائین روی ضایعات بهبود یافته زونا می تواند به کنترل درد نوروپاتیک کمک کند. این روش به ویژه در سالمندانی که تحمل داروهای سیستمیک ضد درد را ندارند، یک گزینه کمکی مناسب است. دارو فقط باید روی پوست بدون زخم باز استفاده شود.

مکانیسم اثر لیدوکائین-لوکال

• لیدوکائین یک داروی بی حس کننده موضعی از دسته آمیدها است. این دارو با نفوذ به غشای سلول های عصبی و اتصال به گیرنده های اختصاصی در داخل کانال های سدیمی وابسته به ولتاژ عمل می کند. با مسدود شدن این کانال ها ورود یون سدیم به داخل سلول مهار می شود. این فرایند از دپولاریزاسیون غشا جلوگیری کرده و در نتیجه شروع و هدایت پتانسیل عمل و امواج عصبی متوقف می گردد.
• این انسداد به صورت کاملا برگشت پذیر است و با کاهش غلظت دارو در بافت عملکرد عصب به حالت طبیعی باز می گردد. از نظر بالینی این توقف هدایت پیام های حسی و درد به سیستم عصبی مرکزی باعث ایجاد بی حسی موضعی در ناحیه هدف می شود. لیدوکائین به دلیل ساختار آمیدی خود نسبت به بی حس کننده های استری واکنش های آلرژیک بسیار کمتری ایجاد می کند.

فارماکوکینتیک لیدوکائین-لوکال

جذب

• جذب دارو به شکل موضعی به محل استفاده میزان خون رسانی بافت دوز مصرفی و حضور یا عدم حضور داروهای منقبض کننده عروق مانند اپی نفرین بستگی دارد. استفاده روی غشاهای مخاطی آسیب دیده یا نواحی با عروق خونی وسیع منجر به جذب سیستمیک سریع تر و بالاتر می شود که نیازمند دقت پزشک برای جلوگیری از مسمومیت سیستمیک است. زمان شروع اثر در فرم های موضعی و مخاطی معمولا بین دو تا پنج دقیقه است.

توزیع

• توزیع این دارو پس از جذب سیستمیک به طور گسترده در بافت های بدن انجام می شود. لیدوکائین به راحتی از سد خونی مغزی و جفت عبور می کند. اتصال به پروتئین های پلاسما وابسته به غلظت بوده و حدود شصت تا هشتاد درصد است که عمدتا به آلفا یک اسید گلیکوپروتئین متصل می شود.

متابولیسم

• متابولیسم دارو به طور عمده و سریع در کبد توسط آنزیم های سیستم سیتوکروم انجام می شود. دارو دآلکیله شده و به متابولیت های فعالی تبدیل می شود که می توانند اثرات فارماکولوژیک و سمی به ویژه بر سیستم عصبی مرکزی داشته باشند. در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی یا کاهش جریان خون کبد متابولیسم دارو به شدت کاهش می یابد.

دفع

• دفع دارو عمدتا از طریق کلیه ها به شکل متابولیت صورت می گیرد و کمتر از ده درصد دارو به صورت تغییر نیافته در ادرار دفع می شود. نیمه عمر دفع دارو در بزرگسالان سالم حدود یک و نیم تا دو ساعت است اما در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی بیماری های شدید کبدی و افراد مسن این زمان طولانی تر می شود. تجمع متابولیت های فعال در صورت نارسایی کلیوی نیازمند تنظیم دوز و پایش دقیق بالینی است.

منع مصرف لیدوکائین-لوکال

موارد منع مصرف در بیماری ها

• مصرف این دارو در بیمارانی که سابقه حساسیت شناخته شده به بی حس کننده های موضعی از نوع آمید دارند به طور مطلق ممنوع است.
• در صورت وجود عفونت فعال خونریزی یا التهاب شدید در محل استفاده باید از تجویز آن خودداری شود زیرا جذب سیستمیک دارو به شدت افزایش یافته و اثربخشی آن نیز در محیط اسیدی بافت ملتهب کاهش می یابد.
• در بیمارانی که دچار بلوک قلبی شدید سندرم استوکس آدامز یا اختلالات شدید هدایتی قلب هستند استفاده از مقادیر زیاد فرم موضعی یا مخاطی به دلیل خطر جذب سیستمیک و تشدید آریتمی منع مصرف دارد.
• همچنین در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی به علت کاهش متابولیسم دارو و احتمال تجمع متابولیت های سمی خطر مسمومیت بالا بوده و مصرف مقادیر زیاد ممنوع است.

موارد منع مصرف بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• در دوران بارداری این دارو در گروه بی طبقه بندی می شود. اگرچه مطالعات حیوانی شواهدی از آسیب به جنین نشان نداده اند اما استفاده از آن در زنان باردار باید تنها در صورت نیاز قطعی و با کمترین دوز موثر انجام شود. استفاده در نواحی وسیع مخاطی به دلیل جذب بالا باید با احتیاط همراه باشد.

دوران شیردهی

• در دوران شیردهی مقدار کمی از دارو در شیر ترشح می شود. با وجود این که عوارض جدی برای شیرخوار گزارش نشده است اما توصیه می شود تجویز آن با احتیاط کامل صورت گیرد و از مالیدن دارو بر روی سینه مادر پیش از شیردهی اکیدا خودداری شود.

موارد منع مصرف کودکان

• کودکان به دلیل نسبت بیشتر سطح بدن به وزن در معرض خطر بسیار بالاتری برای سمیت سیستمیک هستند. استفاده از محلول های غلیظ مانند فرمولاسیون های 2 درصد برای تسکین درد دندان درآوردن در نوزادان و کودکان خردسال توسط مراجع معتبر بین المللی به شدت ممنوع اعلام شده است زیرا موارد متعددی از تشنج ایست قلبی آسیب مغزی و حتی مرگ ناشی از بلع تصادفی و جذب سریع گزارش شده است.
• دوز مصرفی در اطفال باید به دقت و بر اساس وزن محاسبه شود و حداکثر دوز مجاز موضعی معمولا نباید از 3 میلی گرم بر کیلوگرم تجاوز کند.
• استفاده از این دارو روی پوست آسیب دیده تاول ها یا سوختگی های وسیع در اطفال خردسال به دلیل خطر متهموگلوبینمی و سمیت قلبی عروقی منع مصرف دارد.

عوارض جانبی لیدوکائین-لوکال

عوارض شایع موضعی در محل استفاده

• قرمزی ناحیه تماس: شایع ترین عارضه موضعی است که در 13 تا 50 درصد بیماران مشاهده می شود. این واکنش معمولا گذرا بوده و مدت کوتاهی پس از برداشتن دارو بدون نیاز به مداخله درمانی برطرف می شود.
• ادم و تورم خفیف: در 8 تا 16 درصد موارد گزارش شده است. این واکنش به دلیل اثرات وازواکتیو موضعی دارو بر بستر عروقی زیرپوستی رخ می دهد.
• تغییر رنگ پوست و کبودی: در حدود 1 تا 5 درصد بیماران ممکن است در محل قرارگیری پچ یا پماد تغییر رنگ موقت پوست یا خون مردگی خفیف دیده شود.
• خارش و سوزش: خارش در ناحیه تماس در 2 تا 4 درصد بیماران و احساس گرمی یا سوزش خفیف در زمان استفاده اولیه در 1 تا 3 درصد موارد بروز می کند.
• تشکیل پاپول یا وزیکول: در موارد کمتر شایع و در حدود 1 تا 3 درصد از بیماران واکنش های التهابی بارزتر به صورت پاپول یا وزیکول در محل تماس با دارو یا چسب پچ گزارش شده است.

عوارض جانبی سیستمیک

به دلیل جذب بسیار کم لیدوکائین از لایه شاخی سالم پوست عوارض سیستمیک در مصارف استاندارد بسیار نادر هستند و معمولا در کمتر از 1 درصد بیماران رخ می دهند. با این حال پزشک باید در موارد جذب غیرطبیعی به این عوارض توجه کند.

• سیستم عصبی مرکزی: سردرد گیجی احساس سبکی سر و خواب الودگی در کمتر از 1 درصد موارد دیده می شود. در صورت افزایش سطح خونی دارو خطر تشنج وجود دارد.
• عوارض گوارشی: حالت تهوع و استفراغ بسیار نادر بوده و در کمتر از 1 درصد بیماران گزارش شده است.
• عوارض قلبی عروقی: تغییرات فشار خون افت فشار و اختلالات ریتم قلب در حالت موضعی بسیار نادر بوده و شیوع آن ها به میزان قابل توجهی کمتر از 1 درصد است.

نکته بالینی برای پزشکان
پزشک معالج باید در نظر داشته باشد که در صورت استفاده از دارو روی پوست ملتهب دچار بریدگی سوختگی یا استفاده روی بافت های مخاطی وسیع احتمال جذب سیستمیک به شدت افزایش می یابد. همچنین استفاده از روش های پوشش بسته روی محل دارو می تواند درصد بروز عوارض سیستمیک و موضعی را به مراتب بالاتر ببرد.

تداخلات دارویی لیدوکائین-لوکال

مشخصات کلی تداخلات:

• کاهش آستانه تشنج
• مت هموگلوبینمی

تداخلات رده X (پرهیز):

کانیواپتان، فوسیدیک اسید (سیستمیک)، ایدلالیسیب

کاهش اثرات داروها توسط لیدوکائین (موضعی):

تداخل قابل‌توجهی مشخص نشده است.

کاهش اثرات لیدوکائین (موضعی) توسط داروها:

تداخل قابل‌توجهی مشخص نشده است.

افزایش اثرات داروها توسط لیدوکائین (موضعی):

داروهای ضد آریتمی (کلاس III)، بی‌حس کننده‌های موضعی، پریلوکائین، سدیم نیتریت

افزایش اثرات لیدوکائین (موضعی) توسط داروها:

داروهای ضد آریتمی (کلاس III)، اپرپیتانت، بتابلاکرها، کلوفازیمین، کانیواپتان، مهارکننده‌های متوسط و قوی CYP3A4، داپسون (موضعی)، دیسوپیرامید، دولیسیب، اردافیتینیب، فوس اپرپیتانت، فوس نتوپیتانت،
فوسیدیک اسید (سیستمیک)، ایدلالیسیب، لاروترکتینیب، عوامل ایجادکننده مت هموگلوبینمی، میفپریستون، نتوپیتانت، نیتریک اکسید، پالبوسیکلیب، سیمپرویر، استریپنتول

بررسی تداخلات دارویی لیدوکائین موضعی
مصرف همزمان لیدوکائین موضعی با برخی داروها می تواند خطر بروز عوارض جانبی سیستمیک را به ویژه در صورت جذب بالا از طریق پوست آسیب دیده یا غشاهای مخاطی افزایش دهد. پزشکان باید به تداخلات زیر توجه ویژه داشته باشند:

داروهای ضد آریتمی کلاس یک

• مصرف همزمان با داروهایی مانند توکائینید و مکزیتین می تواند باعث تشدید اثرات سمی بر سیستم قلبی عروقی شود. اثرات تجمعی این داروها می تواند منجر به دپرسیون میوکارد و اختلالات هدایتی قلب گردد.

مسدود کننده های گیرنده بتا

• داروهایی مانند پروپرانولول و متوپرولول می توانند جریان خون کبدی را کاهش داده و در نتیجه متابولیسم و پاکسازی لیدوکائین را کم کنند. این امر خطر سمیت سیستمیک لیدوکائین را در مصارف وسیع و طولانی مدت موضعی افزایش می دهد.

سایمتیدین

• این دارو با مهار آنزیم های کبدی باعث کاهش سرعت متابولیسم لیدوکائین می شود و در صورت جذب سیستمیک سطح خونی دارو را بالا می برد که نیازمند احتیاط بالینی است.

سایر داروهای بی حس کننده موضعی

• استفاده همزمان با داروهایی مانند بوپیواکائین پریلوکائین و روپیواکائین دارای اثرات تجمعی است و خطر مسمومیت سیستمیک عصبی و قلبی را به شدت بالا می برد.

داروهای ایجاد کننده متهموگلوبینمی

• مصرف همزمان با نیترات ها نیتریت ها استامینوفن کلروکین و فنوباربیتال می تواند خطر بروز عارضه خطرناک متهموگلوبینمی را افزایش دهد که نیازمند پایش علائمی نظیر سیانوز است.

تداخل با غذا

• لیدوکائین موضعی به طور کلی تداخل فارماکوکینتیک یا شیمیایی مستقیمی با مواد غذایی ندارد. با این حال یک نکته بالینی بسیار مهم در استفاده از فرم های اسپری ژل یا محلول در محوطه دهان و حلق وجود دارد. بی حسی مخاط دهان و گلو می تواند رفلکس بلع را مختل کند. بنابراین مصرف هرگونه غذا یا مایعات تا بازگشت کامل حس در این نواحی ممنوع است زیرا خطر اسپیراسیون ریوی مواد غذایی و خفگی به ویژه در اطفال و سالمندان به شدت وجود دارد. همچنین بی حسی بافت ها خطر گاز گرفتگی تصادفی زبان و مخاط دهان هنگام جویدن غذا را افزایش می دهد.

تداخل در آزمایشات تشخیص طبی

• جذب سیستمیک لیدوکائین در مصارف موضعی استاندارد روی پوست سالم معمولا به قدری پایین است که تداخل قابل توجهی در نتایج آزمایشگاهی روتین ایجاد نمی کند. در منابع مرجع پزشکی بین المللی تداخل اختصاصی و بارزی برای فرم موضعی لیدوکائین با آزمایش های خون ادرار یا تست های تصویربرداری گزارش نشده است. تداخلات آزمایشگاهی تنها در مواردی مطرح است که دارو به صورت وریدی تجویز شود یا به دلیل استفاده در سطوح بسیار وسیع سوختگی ها یا مخاط ملتهب جذب سیستمیک بالایی معادل دوزهای تزریقی رخ دهد که در آن صورت ممکن است در سنجش برخی آنزیم های عضلانی به صورت کاذب تغییراتی مشاهده شود.

هشدار ها لیدوکائین-لوکال

هشدار های بالینی در مصرف لیدوکائین موضعی

جذب سیستمیک و سمیت عصبی قلبی

• میزان جذب سیستمیک دارو به محل استفاده مساحت ناحیه تحت درمان مدت زمان تماس و غلظت دارو بستگی دارد. استفاده روی سطوح وسیع پوستی مخاط ملتهب پوست اسیب دیده یا سوختگی ها باعث جذب بسیار سریع و بالا شده و خطر سمیت سیستمیک موسوم به مسمومیت سیستمیک بی حس کننده های موضعی را به شدت افزایش می دهد.

خطر متهموگلوبینمی

• مصرف این دارو می تواند منجر به بروز متهموگلوبینمی شود که یک اورژانس پزشکی تهدیدکننده حیات است. در صورت بروز علائمی مانند سیانوز تاکی کاردی تنگی نفس خستگی و تغییر رنگ خون به قهوه ای باید بلافاصله به این عارضه مشکوک شد. خطر بروز این حالت در بیماران دارای نقص های انزیمی خاص مانند کمبود گلوکز شش فسفات دهیدروژناز یا بیمارانی که همزمان سایر داروهای اکسیدان مصرف می کنند بسیار بیشتر است.

بی حسی حلق و خطر اسپیراسیون

• استفاده از فرم های موضعی در ناحیه دهان و حلق می تواند رفلکس بلع را مختل کرده و خطر اسپیراسیون ریوی را به همراه داشته باشد. پزشک باید اکیدا توصیه کند که تا زمان برگشت کامل حس در ناحیه دهان و گلو بیمار از مصرف هرگونه غذا یا نوشیدنی خودداری نماید.

بیماران با شرایط خاص پزشکی

• در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی به دلیل کاهش کلیرانس دارو خطر تجمع متابولیت ها بالا است. همچنین در بیماران مبتلا به بلوک قلبی نارسایی قلبی شوک شدید برادی کاردی یا هیپوکسی شدید تجویز این دارو باید با احتیاط فراوان و پایش دقیق انجام شود.

ممنوعیت در دندان دراوردن اطفال

• استفاده از ژل ها یا محلول های غلیظ برای تسکین درد دندان دراوردن نوزادان و کودکان خردسال توسط مراجع معتبر اکیدا ممنوع اعلام شده است زیرا بلع تصادفی ان به سرعت منجر به تشنج اسیب مغزی ایست قلبی و مرگ می شود.

مسمومیت و اوردوز لیدوکائین موضعی و درمان

نشانه های مسمومیت و اوردوز

سمیت سیستمیک ناشی از اوردوز دارو عمدتا سیستم عصبی مرکزی و سیستم قلبی عروقی را درگیر می کند.

• نشانه های سیستم عصبی مرکزی: در مراحل اولیه به صورت سبکی سر بی قراری اضطراب احساس گیجی زنگ زدن گوش تاری دید یا دوبینی لرزش عضلانی و احساس بی حسی دور دهان بروز می کند. در صورت پیشرفت و افزایش سطح خونی تشنج های تونیک کلونیک کما و در نهایت ایست تنفسی رخ می دهد.
• نشانه های قلبی عروقی: با پیشرفت مسمومیت اثرات تضعیف کننده میوکارد ظاهر شده که شامل افت شدید فشار خون برادی کاردی طولانی شدن فواصل در نوار قلب اریتمی های بطنی و در نهایت ایست قلبی کامل است.

مدیریت و درمان مسمومیت

• اقدامات اولیه و پایه: در اولین قدم باید مصرف دارو فورا قطع شود و در صورت وجود بقایای دارو روی پوست یا مخاط سریعا با ملایمت پاکسازی گردد تا از جذب بیشتر جلوگیری شود.
• حمایت تنفسی: حفظ راه هوایی باز تجویز اکسیژن 100 درصد و در صورت نیاز لوله گذاری تراشه و تهویه مکانیکی برای جلوگیری از هیپوکسی و اسیدوز که سمیت دارو را تشدید می کنند کاملا حیاتی است.
• کنترل تشنج: در صورت بروز تشنج استفاده سریع از بنزودیازپین ها مانند میدازولام یا دیازپام وریدی توصیه می شود.
• حمایت قلبی عروقی: افت فشار خون و برادی کاردی باید با احیای مایعات وریدی و استفاده از داروهای تنگ کننده عروق مانند اپی نفرین مدیریت شود.
• درمان اختصاصی پادزهر: در مسمومیت های شدید که به درمان های معمول احیا پاسخ نمی دهند تجویز فوری امولسیون چربی وریدی 20 درصد به عنوان درمان استاندارد طلایی الزامی است. این امولسیون با ایجاد یک فاز لیپیدی در خون داروی بی حس کننده را به خود جذب کرده و ان را از گیرنده های بافتی در قلب و مغز دور می کند.

توصیه های دارویی لیدوکائین-لوکال

توصیه های دارویی بیمار

• به بیمار آموزش دهید که دارو را دقیقا مطابق با دستور تجویز شده مصرف کند و از افزایش مقدار یا دفعات مصرف به صورت خودسرانه اکیدا خودداری نماید.
• به بیمار تاکید کنید که این دارو را هرگز روی پوست به شدت آسیب دیده زخم های باز خونریزی دهنده سوختگی های شدید یا نواحی دارای تاول استفاده نکند مگر آنکه دستور مستقیم و مشخص شما به عنوان پزشک معالج باشد.
• بیمار باید به وضوح آگاه شود که استفاده از منبع گرمایی مانند کیسه آب گرم یا پدهای حرارتی روی ناحیه آغشته به دارو و همچنین پوشاندن ناحیه با پانسمان های محکم و غیر قابل نفوذ باعث افزایش شدید جذب سیستمیک دارو و بروز مسمومیت های خطرناک می شود.
• در صورت تجویز فرم های دهانی یا اسپری برای محوطه دهان و گلو به بیمار هشدار دهید تا زمان از بین رفتن کامل اثر بی حسی و بازگشت کامل حس در ناحیه از خوردن آشامیدن و جویدن آدامس خودداری کند. این کار برای جلوگیری از خطر اسپیراسیون ریوی و خفگی و همچنین جلوگیری از گاز گرفتگی شدید و ناآگاهانه زبان و گونه الزامی است.
• به بیمار تاکید کنید که پس از هر بار استفاده دست های خود را با آب و صابون به خوبی بشوید و از مالیدن دست آلوده به چشم ها جدا جلوگیری کند.
• علائم هشدار دهنده مسمومیت سیستمیک مانند سرگیجه زنگ زدن گوش تاری دید خواب آلودگی غیر عادی لرزش عضلانی و بی قراری را به بیمار آموزش دهید و تاکید کنید در صورت بروز این علائم مصرف دارو را فورا قطع کرده و به اورژانس مراجعه نماید.
• در صورت تجویز فرم های برچسبی یا پچ به بیمار نحوه تا کردن و دور انداختن ایمن پچ های مصرف شده را آموزش دهید تا از مسمومیت تصادفی و مرگبار کودکان و حیوانات خانگی جلوگیری شود.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

• خطر مسمومیت سیستمیک با بی حس کننده های موضعی را تحت هیچ شرایطی نادیده نگیرید. جذب سیستمیک دارو در صورت استفاده روی سطوح وسیع بدن غشاهای مخاطی پوست ملتهب و پرخون یا استفاده در زیر پانسمان های بسته به شدت افزایش می یابد و می تواند به سطوح سمی در خون برسد.
• در بیماران اطفال سالمندان و افراد دارای نقص شدید عملکرد کبدی یا نارسایی قلبی عروقی دوز دارو را به دقت محاسبه و تعدیل کنید. پاکسازی کبدی دارو در این گروه های هدف کاهش یافته و خطر تجمع دارو و مسمومیت سیستمیک بالاست.
• به هشدارهای مراجع معتبر بین المللی در خصوص ممنوعیت مطلق استفاده از محصولات لیدوکائین موضعی با غلظت بالا برای تسکین درد دندان درآوردن نوزادان و کودکان توجه کنید. این کاربرد خارج از برچسب تاکنون منجر به موارد متعدد تشنج آسیب مغزی و مرگ در اطفال شده است.
• احتمال بروز عارضه خطرناک و کشنده متهموگلوبینمی را به ویژه در کودکان زیر دو سال سالمندان سوء تغذیه یافته یا در بیمارانی که همزمان سایر داروهای اکسیدان را مصرف می کنند همواره در نظر داشته باشید. در صورت بروز علائمی مانند سیانوز مقاوم به اکسیژن بی حالی و تاکی کاردی فورا تشخیص را تایید کرده و درمان اورژانسی با متیلن بلو را اغاز کنید.
• از تجویز مقادیر زیاد دارو به بیمار برای مصرف طولانی مدت در منزل خودداری کنید. دستورالعمل های مکتوب بسیار شفاف و دقیق در مورد حداکثر مقدار مجاز در هر نوبت استفاده و حداکثر دفعات مجاز مصرف در بیست و چهار ساعت ارائه دهید تا از اوردوز تصادفی جلوگیری شود.
• پیش از تجویز سابقه حساسیت بیمار به سایر بی حس کننده های موضعی نوع امیدی را به دقت بررسی کنید. در صورت وجود حساسیت متقاطع از تجویز این دارو خودداری نمایید.
• اطمینان حاصل کنید که تجهیزات احیای قلبی ریوی اکسیژن و داروهای مدیریت راه هوایی و تشنج در مطب یا کلینیک در زمان انجام پروسیجرهایی که نیاز به کاربرد مقادیر وسیع لیدوکائین موضعی دارند به راحتی در دسترس و آماده کاربری باشند.