ایربزارتان چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف ایربزارتان

ایربزارتان یک مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین دو است که با مهار انتخابی گیرنده‌های نوع یک، باعث مهار اثرات انقباضی عروق و ترشح آلدوسترون می‌شود. این دارو به دلیل فراهمی زیستی بالا و نیمه‌عمر طولانی، جایگاه ویژه‌ای در درمان بیماری‌های قلبی و کلیوی دارد.

موارد مصرف تایید شده و نکات بالینی

۱. درمان فشار خون بالا

• ایربزارتان به عنوان خط اول درمان فشار خون بالا، به تنهایی یا در ترکیب با سایر داروهای ضد فشار خون استفاده می‌شود.
• نکته بالینی: این دارو به ویژه در بیمارانی که دچار سرفه‌های ناشی از مصرف داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین می‌شوند، جایگزین بسیار مناسبی است. شروع اثر دارو معمولا در عرض دو هفته مشاهده می‌شود و برای رسیدن به حداکثر اثر کاهش فشار خون، ممکن است چهار تا شش هفته زمان نیاز باشد.

۲. نفروپاتی دیابتی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو

• یکی از مهم‌ترین تاییدیه های این دارو، محافظت از کلیه در بیماران دیابتی دارای فشار خون بالا و دفع پروتئین است.
• نکته بالینی: ایربزارتان سرعت پیشرفت بیماری کلیوی را در بیمارانی که دارای سطح بالای کراتینین سرم و دفع آلبومین بیش از سیصد میلی‌گرم در روز هستند، به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. این اثر محافظتی فراتر از کاهش صرف فشار خون است و به دلیل مهار سیستم رنین آنژیوتانسین در داخل کلیه رخ می‌دهد.

موارد مصرف خارج برچسب و کاربردهای بالینی
استفاده از ایربزارتان در موارد زیر اگرچه ممکن است در برچسب رسمی دارو قید نشده باشد، اما بر اساس شواهد علمی و دستورالعمل‌های معتبر بالینی (مانند انجمن قلب آمریکا) به وفور توسط پزشکان مورد استفاده قرار می‌گیرد:

۱. نارسایی قلبی با کسر تخلیه کاهش یافته

• در بیمارانی که نارسایی قلبی دارند و نمی‌توانند داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین را تحمل کنند، ایربزارتان به عنوان یک جایگزین استاندارد برای کاهش مرگ و میر و دفعات بستری شدن در بیمارستان استفاده می‌شود.
• توصیه بالینی: در این بیماران، پایش منظم سطح پتاسیم و عملکرد کلیه (نیتروژن اوره خون و کراتینین) به ویژه در زمان شروع درمان یا افزایش دوز ضروری است.

۲. پیشگیری از نارسایی کلیوی در بیماران غیر دیابتی

• شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این دارو در سایر بیماری‌های کلیوی که با دفع پروتئین همراه هستند (حتی بدون وجود دیابت)، اثرات محافظتی دارد و می‌تواند از پیشرفت به سمت مرحله نهایی بیماری کلیوی جلوگیری کند.

۳. کاهش خطر سکته مغزی و هیپرتروفی بطن چپ

• مانند سایر داروهای این دسته، ایربزارتان ممکن است در بیمارانی که دچار ضخامت دیواره قلب ناشی از فشار خون بالا هستند، به بازگشت تغییرات ساختاری قلب و کاهش خطر حوادث مغزی عروقی کمک کند.

۴. سندرم مارفان

• در برخی پروتکل‌های درمانی، از مهارکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین برای کاهش سرعت اتساع ریشه آئورت در بیماران مبتلا به سندرم مارفان استفاده می‌شود.

ملاحظات مهم برای پزشک

• خطر نارسایی کلیوی: در بیمارانی که سیستم رنین آنژیوتانسین آن‌ها به شدت فعال است (مانند بیماران دچار کم‌آبی یا تنگی شریان کلیوی دوطرفه)، شروع درمان با ایربزارتان ممکن است منجر به افت ناگهانی عملکرد کلیه شود.
• هشدار دوران بارداری: مصرف این دارو در سه ماهه دوم و سوم بارداری به دلیل خطر جدی آسیب به جنین و حتی مرگ جنین، مطلقاً ممنوع است. در صورت تشخیص بارداری، دارو باید بلافاصله قطع شود.
• تداخلات دارویی: مصرف همزمان با مکمل‌های پتاسیم یا دیورتیک‌های نگهدارنده پتاسیم خطر هایپرکالمی را به شدت افزایش می‌دهد.

مکانیسم اثر ایربزارتان

ایربزارتان یک مهارکننده انتخابی و غیرپپتیدی گیرنده آنژیوتانسین دو است که به طور ویژه بر زیرگروه گیرنده نوع یک (AT1) اثر می‌گذارد.

۱. مهار انتخابی گیرنده:

• این دارو با اتصال رقابتی و با تمایل بسیار بالا به گیرنده نوع یک آنژیوتانسین، مانع از اتصال آنژیوتانسین دو به این گیرنده‌ها در بافت‌های مختلف از جمله عضلات صاف عروق و غده فوق کلیوی می‌شود. بر خلاف داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین، ایربزارتان تاثیری بر آنزیم کینیناز دو ندارد؛ بنابراین باعث تجمع برادی‌کینین نمی‌شود که این امر دلیل اصلی عدم بروز سرفه‌های خشک در بیماران است.

۲. اثرات فیزیولوژیک بالینی:

• با مسدود شدن این مسیر، اثرات منقبض‌کننده عروقی آنژیوتانسین دو مهار شده و مقاومت عروق محیطی کاهش می‌یابد. همچنین، ترشح آلدوسترون کاهش یافته که منجر به افزایش دفع سدیم و آب و در نتیجه کاهش حجم خون و فشار خون می‌گردد. در سطح کلیوی، این مکانیسم باعث کاهش فشار داخل گلومرولی شده که نقش کلیدی در محافظت از کلیه در بیماران دیابتی ایفا می‌کند.

فارماکوکینتیک ایربزارتان

جذب و فراهمی زیستی:

• ایربزارتان پس از مصرف خوراکی به سرعت جذب می‌شود. فراهمی زیستی مطلق آن حدود ۶۰ تا ۸۰ درصد است که در میان داروهای هم‌دسته خود، یکی از بالاترین نرخ‌ها محسوب می‌شود. نکته حائز اهمیت برای پزشکان این است که حضور غذا در دستگاه گوارش هیچ تاثیر معناداری بر جذب و فراهمی زیستی این دارو ندارد، لذا می‌توان آن را بدون توجه به زمان صرف غذا تجویز کرد.

توزیع و اتصال پروتئینی:

• این دارو به میزان بسیار بالایی (حدود ۹۶ درصد) به پروتئین‌های پلاسما، به ویژه آلبومین و آلفا-۱-اسید گلیکوپروتئین متصل می‌شود. حجم توزیع آن بین ۵۰ تا ۱۰۰ لیتر متغیر است که نشان‌دهنده توزیع مناسب در بافت‌های هدف است.

متابولیسم و بیوترانسفورماسیون:

• ایربزارتان در کبد و عمدتاً از طریق فرآیندهای گلوکورونیداسیون و اکسیداسیون متابولیزه می‌شود. مسیر اصلی اکسیداتیو آن توسط آنزیم سیتوکروم P450 2C9 انجام می‌گیرد. برخلاف لوزارتان، این دارو برای اعمال اثرات درمانی خود نیازی به تبدیل شدن به متابولیت فعال ندارد و خودِ مولکول دارو دارای اثرات دارویی است.

دفع و نیمه‌عمر:

• نیمه‌عمر حذف نهایی دارو بین ۱۱ تا ۱۵ ساعت تخمین زده می‌شود که امکان تجویز یک بار در روز را برای حفظ سطح درمانی پایدار فراهم می‌کند. دفع دارو به طور مشترک از طریق مدفوع (حدود ۸۰ درصد) و ادرار (حدود ۲۰ درصد) صورت می‌گیرد. به دلیل دفع قابل توجه از طریق صفرا، در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی خفیف تا متوسط، معمولاً نیاز به تعدیل دوز اولیه نیست.

ملاحظات در جمعیت‌های خاص:

• نارسایی کبدی: در بیماران با سیروز کبدی خفیف تا متوسط، تغییر معناداری در فارماکوکینتیک دارو مشاهده نشده است.
• نارسایی کلیوی: فارماکوکینتیک دارو در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیه یا حتی بیماران تحت دیالیز تغییر جدی نمی‌کند، هرچند پایش سطح پتاسیم همواره توصیه می‌شود.

منع مصرف ایربزارتان

موارد منع مصرف در بیماری‌ها و شرایط پزشکی
استفاده از ایربزارتان در برخی شرایط بالینی می‌تواند منجر به عوارض جدی شود. پزشکان باید قبل از تجویز، سوابق زیر را به دقت بررسی کنند:

۱. حساسیت مفرط:

• هرگونه سابقه واکنش حسابی شدید به ایربزارتان یا سایر داروهای دسته مسدودکننده گیرنده آنژیوتانسین، منع مصرف مطلق محسوب می‌شود.

۲. نارسایی شدید کلیوی و تنگی شریان کلیه:

• در بیمارانی که دچار تنگی دوطرفه شریان کلیوی یا تنگی شریان در تک‌کلیه هستند، مصرف این دارو خطر نارسایی حاد کلیوی را به شدت افزایش می‌دهد. همچنین در نارسایی‌های بسیار پیشرفته که عملکرد کلیه به حداقل رسیده است، تجویز باید با احتیاط فوق‌العاده یا اجتناب همراه باشد.

۳. مصرف همزمان با داروهای مهارکننده مستقیم رنین:

• در بیماران مبتلا به دیابت یا نارسایی متوسط تا شدید کلیوی، مصرف همزمان ایربزارتان با داروهایی مانند آلیسکیرن ممنوع است. این ترکیب خطر افت فشار خون شدید، افزایش پتاسیم خون و زوال عملکرد کلیه را به همراه دارد.

۴. هایپرکالمی یا بالا بودن سطح پتاسیم:

• از آنجایی که ایربزارتان می‌تواند باعث احتباس پتاسیم شود، در بیمارانی که سطح پتاسیم خون آن‌ها از حد مجاز بالاتر است، مصرف دارو باید متوقف یا با احتیاط شدید و مانیتورینگ مداوم انجام شود.

۵. شوک قلبی و تنگی دریچه آئورت:

• در بیمارانی که دچار تنگی شدید دریچه آئورت یا دریچه میترال هستند، یا بیمارانی که از کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک رنج می‌برند، کاهش فشار خون ناشی از دارو ممکن است منجر به کاهش خون‌رسانی به ارگان‌های حیاتی شود.

موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی
ایربزارتان دارای هشدارهای جدی در زمینه طب تولید مثل است و مدیریت آن در این دوران حیاتی است:

۱. دوران بارداری:

• این دارو در رده‌بندی‌های ایمنی بارداری، در سه ماهه دوم و سوم دارای هشدار جعبه سیاه است.
• خطرات جنینی: قرارگیری در معرض این دارو در دو سه ماهه آخر بارداری منجر به آسیب‌های جدی به جنین می‌شود، از جمله: کاهش حجم مایع آمنیوتیک، نقص در تشکیل جمجمه جنین، نارسایی کلیوی نوزاد و حتی مرگ جنین.
• اقدام بالینی: به محض تشخیص بارداری، مصرف ایربزارتان باید بلافاصله قطع شود. اگر بیماری قصد بارداری دارد، باید پیش از اقدام، داروهای جایگزین ایمن‌تر مانند داروهای دسته متیل‌دوپا یا مسدودکننده‌های کانال کلسیم جایگزین شوند.

۲. دوران شیردهی:

• هنوز مشخص نیست که آیا ایربزارتان در شیر انسان ترشح می‌شود یا خیر، اما به دلیل پتانسیل بروز عوارض جانبی در نوزاد شیرخوار (مانند تغییر در عملکرد کلیه و فشار خون)، مصرف آن در دوران شیردهی توصیه نمی‌شود. پزشکان باید بین قطع شیردهی یا قطع دارو، با توجه به اهمیت دارو برای مادر، تصمیم‌گیری کنند.

موارد منع مصرف در کودکان
وضعیت مصرف ایربزارتان در جمعیت اطفال به شرح زیر است:

۱. کودکان زیر ۶ سال:

• ایمنی و اثربخشی ایربزارتان در کودکان زیر ۶ سال هنوز به اثبات نرسیده است؛ بنابراین مصرف آن در این گروه سنی ممنوع است.

۲. نوزادان:

• مصرف این دارو در نوزادان به دلیل تأثیر مستقیم بر تکامل کلیه‌ها و خطر بالای آسیب به سیستم دفعی که هنوز در حال رشد است، به طور مطلق ممنوع است.

۳. ملاحظات در سنین بالاتر:

• اگرچه در برخی منابع بین‌المللی برای کودکان بالای ۶ سال دوزهایی تعریف شده است، اما به دلیل محدود بودن مطالعات بالینی طولانی‌مدت، توصیه می‌شود در کودکان از داروهای با سابقه مطالعاتی بیشتر در این رده سنی استفاده شود. همچنین در کودکانی که سرعت فیلتراسیون گلومرولی آن‌ها بسیار پایین است، مصرف این دارو توصیه نمی‌شود.

عوارض جانبی ایربزارتان

عوارض شایع (بروز بیش از ۱۰ درصد)

در بیماران مبتلا به فشار خون بالا و دیابت نوع دو همراه با بیماری کلیوی، عوارض زیر بیشترین فراوانی را دارند:

• افزایش سطح پتاسیم خون: این عارضه در حدود ۱۸ تا ۲۰ درصد بیماران مبتلا به نفروپاتی دیابتی مشاهده شده است. در حالی که در بیماران دارای فشار خون ساده، این میزان بسیار کمتر (کمتر از ۱ درصد) است.
• سرگیجه: به ویژه در هنگام تغییر وضعیت، در حدود ۱۰ تا ۱۱ درصد بیماران گزارش شده است.

عوارض با شیوع متوسط (۱ تا ۱۰ درصد)

این عوارض در اکثر مطالعات بالینی با فراوانی کمتری نسبت به گروه قبل مشاهده شده‌اند:

• خستگی و بی‌آلیتی: حدود ۴ درصد از مصرف‌کنندگان این حالت را تجربه می‌کنند.
• اسهال: در حدود ۳ درصد از بیماران گزارش شده است.
• سوء هاضمه و سوزش سر دل: این عارضه در ۲ درصد بیماران دیده می‌شود.
• درد عضلانی و اسکلتی: حدود ۲ درصد از بیماران از دردهای عضلانی یا درد در ناحیه قفسه سینه (با منشأ غیر قلبی) شکایت دارند.
• عفونت مجاری تنفسی فوقانی: در حدود ۹ درصد از بیماران در طول دوره‌های درمانی طولانی‌مدت مشاهده شده است.
• سرفه: برخلاف مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین، میزان بروز سرفه با ایربزارتان بسیار پایین و در حدود ۲.۸ درصد (مشابه دارونما) است.

عوارض کلیوی و آزمایشگاهی (در بیماران با ریسک بالا)

در بیمارانی که دچار نارسایی قلبی یا بیماری کلیوی پیشرفته هستند، اعداد زیر اهمیت بالینی دارند:

• افزایش کراتینین سرم: در حدود ۶ درصد بیماران مبتلا به بیماری کلیوی دیابتی، افزایش سطح کراتینین مشاهده می‌شود.
• افت فشار خون ارتوستاتیک: در حدود ۵ درصد بیماران، به ویژه در کسانی که دوزهای بالای داروهای ادرارآور مصرف می‌کنند، دیده می‌شود.

نکات کاربردی برای پزشکان در مدیریت عوارض

• مدیریت هایپرکالمی: با توجه به آمار ۲۰ درصدی افزایش پتاسیم در بیماران کلیوی، توصیه می‌شود اولین آزمایش خون برای چک کردن سطح پتاسیم و عملکرد کلیه، ۱ تا ۲ هفته پس از شروع درمان یا تغییر دوز انجام شود.
• تفسیر سرگیجه: سرگیجه در ابتدای درمان معمولاً ناشی از انطباق سیستم همودینامیک است. اگر سرگیجه بیش از ۲ هفته ادامه یابد یا منجر به زمین خوردن شود، بررسی حجم خون بیمار ضروری است.
• پایش عملکرد کلیه: افزایش جزئی در میزان کراتینین (تا ۳۰ درصد نسبت به مقدار پایه) پس از شروع درمان با مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین اغلب مورد انتظار است و لزوماً به معنای آسیب کلیوی نیست، بلکه ناشی از تغییرات فشار داخل گلومرولی است.

تداخلات دارویی ایربزارتان

مشخصات کلی تداخلات:

• مهارکننده OATP1B1 (ضعیف)
• عامل ضد فشارخون
• کاهش پرفیوژن یا عملکرد کلیوی
• تشدید هایپرکالمی
• آنتاگونیست آنژیوتانسین II تیپ 1

تداخلات رده X (پرهیز):

برومپریدول

کاهش اثرات داروها توسط ایربسارتان:

آنژیوتانسین II

کاهش اثرات ایربسارتان توسط داروها:

آمفتامین‌ها، بریگاتینیب، برومپریدول، دکس متیل‌فنیدات، گیاهان (با خاصیت افزاینده فشارخون)، متیل‌فنیدات، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، یوهیمبین

افزایش اثرات داروها توسط ایربسارتان:

آمیفوستین، مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین، داروهای ضد سایکوز (نسل دوم [آتیپیکال])، برومپریدول، سیکلوسپورین (سیستمیک)، دروسپیرنون، دولوکستین، داروهای کاهنده فشارخون، فرآورده‌های حاوی لوودوپا، لیتیم، نیتروپروسید، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، فولکودین، دیورتیک های نگهدارنده پتاسیم، سدیم فسفات‌ها، تاکرولیموس (سیستمیک)

افزایش اثرات ایربسارتان توسط داروها:

آلفوزوسین، آلیسکایرن، باربیتورات ها، بنپریدول، بریگاتینیب، بریمونیدین (موضعی)، داپوکستین، دیازوکسید، اپلرنون، هپارین، هپارین ها (با وزن مولکولی پایین)، گیاهان (با خاصیت کاهنده فشارخون)، لورمتازپام، مولسی‌دومین، نفتوپیدیل، نیسرگولین، نیکوراندیل، اوبینوتوزومب، پنتوکسی فیلین، مهارکننده‌های فسفودی استراز 5، نمک‌های پتاسیم، آنالوگ‌های پروستاسیکلین، کیناگولید، رانولازین، تولواپتان، تری‌متوپریم

تداخلات دارویی ایربزارتان

مدیریت تداخلات دارویی ایربزارتان برای پیشگیری از نارسایی حاد کلیوی و اختلالات الکترولیتی در بیماران قلبی و عروقی حیاتی است.

۱. داروهای افزایش‌دهنده پتاسیم:

• مصرف همزمان با داروهای ادرارآور نگهدارنده پتاسیم (مانند اسپیرونولاکتون، اپلرنون، تریامترن و آمیلوراید)، مکمل‌های پتاسیم یا جایگزین‌های نمک حاوی پتاسیم می‌تواند منجر به افزایش شدید پتاسیم خون شود.
• نوع تداخل: اثر فزاینده بر سطح پتاسیم سرم.
• توصیه بالینی: پایش منظم الکترولیت‌ها الزامی است.

۲. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی:

• داروهایی مانند آسپیرین (در دوزهای ضدالتهاب)، ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک، سلکوکسیب و ایندومتاسین می‌توانند اثر کاهنده فشار خون ایربزارتان را تضعیف کنند. همچنین در بیماران مسن یا دچار کم‌آبی، این ترکیب خطر نارسایی کلیوی را به شدت افزایش می‌دهد.
• نوع تداخل: کاهش اثر درمانی و سمیت کلیوی.
• توصیه بالینی: عملکرد کلیه در شروع درمان ترکیبی بررسی شود.

۳. لیتیوم:

• ایربزارتان می‌تواند دفع کلیوی لیتیوم را کاهش داده و منجر به مسمومیت با لیتیوم شود.
• نوع تداخل: افزایش سطح سرمی و سمیت لیتیوم.
• توصیه بالینی: سطح خونی لیتیوم باید به دقت مانیتور شود.

۴. مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین و آلیسکیرن:

• مصرف همزمان با داروهایی مانند انالاپریل، کاپتوپریل و لیسینوپریل یا داروی آلیسکیرن باعث انسداد دوگانه سیستم رنین-آنژیوتانسین می‌شود.
• نوع تداخل: افزایش خطر افت فشار خون، سنکوپ و آسیب کلیوی.
• توصیه بالینی: از ترکیب این داروها به ویژه در بیماران دیابتی اجتناب شود.

تداخل با غذا و مکمل‌ها

ایربزارتان تداخلات غذایی محدودی دارد که مدیریت مصرف آن را برای بیمار آسان می‌کند:

• تأثیر غذا بر جذب: فراهمی زیستی ایربزارتان تحت تأثیر غذا قرار نمی‌گیرد. پزشکان می‌توانند به بیماران توصیه کنند که دارو را همراه با غذا یا با معده خالی مصرف کنند.
• آب گریپ‌فروت: برخلاف برخی از داروهای مسدودکننده کانال کلسیم، ایربزارتان تداخل بالینی شناخته شده و مهمی با آب گریپ‌فروت ندارد.
• شیرین‌بیان: مصرف مقادیر زیاد شیرین‌بیان می‌تواند به دلیل اثرات شبه آلدوسترونی، با اثر کاهنده فشار خون ایربزارتان مقابله کند.

تداخل در آزمایش‌های تشخیصی و آزمایشگاهی

پزشکان باید در تفسیر نتایج آزمایشگاهی بیماران مصرف‌کننده ایربزارتان به موارد زیر توجه داشته باشند:

۱. سطح پتاسیم سرم:

• شایع‌ترین تغییر آزمایشگاهی، افزایش پتاسیم خون است که نباید با خطای آزمایشگاهی یا سایر علل متابولیک اشتباه گرفته شود.

۲. پارامترهای عملکرد کلیوی:

• افزایش سطح نیتروژن اوره خون و کراتینین سرم در برخی بیماران (به ویژه در نارسایی قلبی یا تنگی شریان کلیه) رخ می‌دهد. افزایش تا حدود سی درصد از سطح پایه معمولاً پذیرفته شده است.

۳. سطح هموگلوبین و هماتوکریت:

• در موارد نادر، کاهش جزئی در سطح هموگلوبین و هماتوکریت مشاهده شده است که ندرتاً از نظر بالینی اهمیت پیدا می‌کند.

۴. تست‌های عملکرد کبد:

• در موارد بسیار نادر، افزایش آنزیم‌های کبدی یا بیلی‌روبین گزارش شده است.

هشدار ها ایربزارتان

هشدارهای جامع و کاربردی در تجویز ایربزارتان
تجویز ایربزارتان نیازمند ارزیابی دقیق وضعیت همودینامیک و بیوشیمیایی بیمار است. پزشکان باید به نکات زیر توجه ویژه داشته باشند:

۱. افت فشار خون در بیماران دچار کاهش حجم یا نمک:

• در بیمارانی که به دلیل درمان شدید با داروهای ادرارآور، رژیم غذایی محدود از نمک، اسهال یا استفراغ دچار کاهش حجم خون یا سدیم هستند، احتمال بروز افت فشار خون علامت‌دار پس از اولین دوز ایربزارتان وجود دارد.
• توصیه بالینی: پیش از شروع درمان، باید نسبت به اصلاح حجم خون یا وضعیت سدیم اقدام کرد یا درمان را با دوزهای پایین‌تر تحت نظارت مستقیم آغاز نمود.

۲. اختلال در عملکرد کلیه:

• مهار سیستم رنین آنژیوتانسین در افراد حساس می‌تواند منجر به تغییر در عملکرد کلیه شود. در بیمارانی که عملکرد کلیه آن‌ها وابسته به فعالیت این سیستم است (مانند نارسایی قلبی شدید یا تنگی شریان کلیوی)، درمان با این دارو ممکن است با افزایش سطح کراتینین و اوره، و در موارد نادر با نارسایی حاد کلیوی یا مرگ همراه باشد.
• توصیه بالینی: پایش دوره‌ای عملکرد کلیه در این بیماران الزامی است.

۳. هایپرکالمی یا افزایش پتاسیم خون:

• ایربزارتان می‌تواند باعث افزایش سطح پتاسیم سرم شود، به ویژه در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی، دیابت نوع دو و کسانی که از داروهای مکمل پتاسیم یا ادرارآورهای نگهدارنده پتاسیم استفاده می‌کنند.
• توصیه بالینی: کنترل منظم الکترولیت‌های خون در طول دوره درمان ضروری است.

۴. انسداد دوگانه سیستم رنین آنژیوتانسین:

• استفاده همزمان از ایربزارتان با داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین یا آلیسکیرن توصیه نمی‌شود. این کار خطر افت فشار خون، سنکوپ، افزایش پتاسیم و اختلال کلیوی را بدون افزودن مزیت درمانی چشمگیر افزایش می‌دهد.

مسمومیت و اوردوز با ایربزارتان
اطلاعات محدودی در مورد دوزهای بسیار بالای ایربزارتان در انسان وجود دارد، اما مدیریت آن بر پایه اصول حمایتی است.

علائم احتمالی مسمومیت:

تجربه بالینی نشان می‌دهد که محتمل‌ترین تظاهرات اوردوز با این دارو شامل موارد زیر است:

• افت شدید و طولانی‌مدت فشار خون (هیپوتانسیون)
• افزایش ضربان قلب (تاکیکاردی)
• در برخی موارد ممکن است کاهش ضربان قلب (برادیکاردی) نیز به صورت واکنشی رخ دهد.

مدیریت و درمان اوردوز:

در صورت بروز مسمومیت با ایربزارتان، اقدامات زیر توصیه می‌شود:

۱. اقدامات اولیه:

• اگر زمان کوتاهی از بلع دوز بالا گذشته باشد، می‌توان تخلیه معده از طریق القای استفراغ یا شستشوی معده را مد نظر قرار داد. استفاده از زغال فعال (شارکول) نیز در کاهش جذب دارو موثر است.

۲. درمان حمایتی فشار خون:

• بیمار باید در وضعیت خوابیده به پشت قرار گیرد و پاهای او بالاتر از سطح بدن باشد. تزریق وریدی محلول‌های نمکی نرمال سالین برای جبران حجم خون اولین خط درمان افت فشار خون است. در صورت عدم پاسخ به مایع‌درمانی، استفاده از داروهای منقبض‌کننده عروق (وازوپرسورها) باید در نظر گرفته شود.

۳. پایش و الکترولیت‌ها:

• کنترل دقیق علائم حیاتی، برون‌ده ادراری و سطح پتاسیم سرم تا زمان پایداری بیمار ضروری است.

۴. محدودیت دیالیز:

• نکته بسیار مهم برای پزشکان این است که ایربزارتان از طریق همودیالیز از بدن خارج نمی‌شود. به دلیل اتصال پروتئینی بسیار بالا (حدود ۹۶ درصد)، دیالیز در پاکسازی این دارو از گردش خون تاثیری نخواهد داشت.

توصیه های دارویی ایربزارتان

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
مدیریت بالینی بیماران تحت درمان با ایربزارتان نیازمند پایش دقیق پارامترهای همودینامیک و بیوشیمیایی است:

۱. پایش عملکرد کلیه و الکترولیت‌ها:

• پیش از شروع درمان، سطح پایه کراتینین سرم و پتاسیم خون را اندازه‌گیری کنید. در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا بیماری کلیوی مزمن، تغییرات عملکرد کلیه را دو هفته پس از شروع درمان یا افزایش دوز بررسی کنید. افزایش جزئی کراتینین (تا حدود سی درصد) لزوماً نشانه قطع دارو نیست و ممکن است ناشی از تغییرات فشار داخل کلیوی باشد.

۲. مدیریت وضعیت حجم خون:

• در بیمارانی که دوزهای بالای داروهای ادرارآور مصرف می‌کنند، پیش از شروع ایربزارتان، وضعیت حجم مایعات بدن را ارزیابی کنید. برای جلوگیری از افت فشار خون شدید در اولین دوز، کاهش دوز داروهای ادرارآور یا اصلاح کم‌آبی بدن توصیه می‌شود.

۳. ارزیابی تداخلات سیستم رنین:

• از تجویز همزمان این دارو با مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین خودداری کنید، مگر در موارد بسیار خاص و تحت نظارت دقیق، زیرا خطر آسیب حاد کلیوی و افزایش شدید پتاسیم به طور تصاعدی بالا می‌رود.

۴. توجه به نژاد و پاسخ‌دهی:

• در نظر داشته باشید که مانند سایر داروهای این دسته، اثر کاهش فشار خون ایربزارتان ممکن است در بیماران سیاهپوست (به دلیل وضعیت رنین پایین) زمانی که به تنهایی استفاده می‌شود، کمتر از سایر نژادها باشد. در این بیماران ترکیب با داروهای ادرارآور یا مسدودکننده کانال کلسیم اثربخشی بیشتری دارد.

توصیه‌های دارویی برای بیمار
آموزش صحیح به بیمار نقش کلیدی در تداوم درمان و پیشگیری از عوارض جانبی دارد. نکات زیر را به بیمار منتقل کنید:

۱. نحوه و زمان مصرف:

• دارو را هر روز در ساعت مشخصی مصرف کنید. این دارو می‌تواند همراه با غذا یا با معده خالی میل شود. اگر یک نوبت را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید، اما اگر به زمان نوبت بعدی نزدیک هستید، دوز را دو برابر نکنید.

۲. پیشگیری از سرگیجه:

• برای جلوگیری از سرگیجه یا خطر غش کردن، هنگام برخاستن از حالت نشسته یا خوابیده، این کار را به آرامی انجام دهید. این حالت به ویژه در روزهای ابتدایی درمان شایع‌تر است.

۳. پرهیز از مکمل‌های خودسرانه:

• بدون مشورت با پزشک از مصرف مکمل‌های حاوی پتاسیم یا جایگزین‌های نمک (که اغلب حاوی پتاسیم هستند) خودداری کنید، زیرا تجمع پتاسیم در بدن می‌تواند برای قلب خطرناک باشد.

۴. مصرف سایر داروها:

• پیش از مصرف داروهای مسکن بدون نسخه مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن حتماً با پزشک مشورت کنید، زیرا این داروها می‌توانند اثر ایربزارتان را کاهش داده و به کلیه‌ها فشار وارد کنند.

۵. علائم هشدار:

• در صورت مشاهده علائمی نظیر ورم صورت، لب‌ها یا زبان (واکنش‌های حساسیتی شدید)، تنگی نفس، یا کاهش ناگهانی حجم ادرار، مصرف دارو را قطع کرده و بلافاصله به مراکز درمانی مراجعه کنید.

۶. پیشگیری از بارداری:

• به بیماران در سنین باروری تاکید کنید که این دارو برای جنین بسیار خطرناک است. در صورت تصمیم برای بارداری یا مشکوک بودن به آن، باید سریعاً پزشک را مطلع سازند تا دارو تغییر یابد.
•