پزودوافدرین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف پزودوافدرین

پزودوافدرین یک آمین سمپاتومیمتیک است که با اثر بر گیرنده‌های آدرنرژیک، موجب انقباض عروقی و کاهش تورم در بافت‌های مخاطی می‌شود. این دارو به عنوان یک استریوایزومر افدرین، اثرات محرک سیستم عصبی مرکزی کمتری نسبت به افدرین دارد، اما اثرات محیطی آن قابل توجه است. در ادامه موارد مصرف بر اساس شواهد بالینی بررسی می‌گردد.

موارد مصرف تایید شده
این بخش شامل کاربردهایی است که توسط سازمان‌های غذا و داروی معتبر جهانی (مانند FDA) تایید شده‌اند. تمرکز اصلی این دارو بر رفع احتقان و بهبود تهویه مجاری تنفسی فوقانی است.

۱. درمان علامتی احتقان بینی

• پزودوافدرین به عنوان خط اول درمان خوراکی برای رفع گرفتگی بینی ناشی از شرایط مختلف پاتولوژیک استفاده می‌شود.
• مکانیسم بالینی: این دارو با تحریک مستقیم گیرنده‌های آلفا-آدرنرژیک در عضلات صاف عروق مخاط تنفسی، باعث انقباض عروق می‌شود. این انقباض منجر به کاهش جریان خون بافتی، کاهش ادم و در نتیجه باز شدن مجاری هوایی بینی می‌گردد.
• کاربرد در رینیت آلرژیک: در بیماران مبتلا به تب یونجه یا آلرژی‌های فصلی که شکایت اصلی آن‌ها انسداد بینی است، پزودوافدرین بسیار مؤثرتر از آنتی‌هیستامین‌ها به تنهایی عمل می‌کند.
• کاربرد در رینیت وازوموتور: در مواردی که گرفتگی بینی ناشی از پاسخ‌های غیرآلرژیک عروقی است، این دارو به کنترل علائم کمک می‌کند.
• سرماخوردگی معمولی: برای کاهش علائم حاد گرفتگی بینی در عفونت‌های ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی تجویز می‌شود.

۲. احتقان سینوس‌ها و سینوزیت

• در فرآیندهای التهابی سینوس‌ها، تخلیه ترشحات به دلیل تورم منافذ خروجی سینوس مختل می‌شود.
• اثر درمانی: پزودوافدرین با کاهش تورم مخاط در ناحیه کمپلکس استیومئاتال، به برقراری مجدد درناژ سینوس‌ها و کاهش فشار داخلی سینوس کمک می‌کند. این امر می‌تواند درد و احساس پری در صورت را کاهش دهد.

۳. اختلال عملکرد شیپور استاش

• این دارو نقش مهمی در باز نگه داشتن و بهبود عملکرد شیپور استاش دارد.
• کاربرد بالینی: در موارد گرفتگی گوش ناشی از التهاب یا تغییرات فشار، پزودوافدرین با کاهش ادم مخاط اطراف دهانه شیپور استاش در نازوفارنکس، به تعادل فشار گوش میانی کمک می‌کند.
• پیشگیری از باروتروما: در مسافرت‌های هوایی یا غواصی، استفاده پیشگیرانه از این دارو حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از تغییر فشار، می‌تواند از آسیب فشار به گوش (باروتیت) و درد ناشی از آن جلوگیری کند.

موارد مصرف خارج از برچسب

این موارد شامل کاربردهایی است که در منابع معتبر پزشکی و مقالات بالینی ذکر شده و در پرکتیس بالینی توسط متخصصین استفاده می‌شود، اما ممکن است در برچسب رسمی دارو درج نشده باشد.

۱. درمان پری‌آپیسم

• یکی از کاربردهای مهم و اورژانسی پزودوافدرین در اورولوژی، مدیریت نعوظ طولانی‌مدت و دردناک است.
• نوع اندیکاسیون: به طور خاص برای پری‌آپیسم ایسکمیک (جریان کم) کاربرد دارد.
• مکانیسم عمل: تحریک گیرنده‌های آلفا-آدرنرژیک در عضلات صاف اجسام غاری باعث انقباض عروق و افزایش تونوس سمپاتیک می‌شود که به تخلیه خون و رفع نعوظ کمک می‌کند.
• نحوه استفاده بالینی: معمولاً زمانی تجویز می‌شود که نعوظ بیش از ۴ ساعت طول کشیده باشد اما هنوز نیاز به مداخله جراحی فوری نباشد (یا به عنوان درمان کمکی). استفاده از آن می‌تواند به صورت خوراکی باشد، اگرچه اثربخشی تزریق داخل کاورنوزال آگونیست‌های آلفا (مانند فنیل‌لفرین) سریع‌تر است، اما پزودوافدرین گزینه سیستمیک در دسترس محسوب می‌شود.

۲. انزال پس‌گرد

• این اختلال زمانی رخ می‌دهد که مایع منی به جای خروج از مجرا، به داخل مثانه برمی‌گردد.
• جامعه هدف: مردان مبتلا به نوروپاتی دیابتی یا بیمارانی که تحت عمل جراحی برداشتن پروستات یا گردن مثانه قرار گرفته‌اند.
• مکانیسم عمل: پزودوافدرین با افزایش تونوس عضله اسفنکتر داخلی مثانه (گردن مثانه)، باعث بسته شدن کامل آن در هنگام انزال می‌شود و مسیر خروجی منی را به سمت مجرای ادراری هدایت می‌کند.
• نکته بالینی: این درمان در بیمارانی که اعصاب سمپاتیک آن‌ها کاملاً قطع نشده باشد، پاسخ‌دهی بهتری دارد.

۳. بی اختیاری ادراری استرسی

• اگرچه امروزه خط اول درمان نیست، اما در گذشته و در برخی موارد مقاوم استفاده می‌شود.
• مکانیسم: تحریک گیرنده‌های آلفا در گردن مثانه و مجرای ادرار باعث افزایش مقاومت خروجی ادرار می‌شود.
• محدودیت: استفاده از آن به دلیل عوارض جانبی قلبی-عروقی و وجود داروهای تخصصی‌تر (مانند دولوکستین در برخی کشورها یا تمرینات کف لگن) محدود شده است، اما همچنان در متون فارماکولوژی به عنوان یک اثر دارویی ذکر می‌شود.

۴. هیپوتانسیون (فشار خون پایین) ناشی از اتونومیک

• در برخی موارد خاص از نارسایی اتونومیک که منجر به افت فشار خون وضعیتی می‌شود، ویژگی‌های منقبض‌کننده عروقی پزودوافدرین می‌تواند به حفظ فشار خون کمک کند، هرچند میدودرین معمولاً ارجحیت دارد.

مکانیسم اثر پزودوافدرین

پزودوافدرین یک آمین سمپاتومیمتیک است که به عنوان یک آگونیست آدرنرژیک عمل می‌کند. ساختار شیمیایی آن ایزومر فضایی (استریوایزومر) افدرین است، اما در مقایسه با افدرین، اثرات تشنج‌زا و محرک سیستم عصبی مرکزی کمتری دارد. مکانیسم عمل آن شامل دو مسیر اصلی است:

۱. اثر مستقیم بر گیرنده‌ها:

• مکانیسم اصلی اثر ضد احتقان پزودوافدرین، تحریک مستقیم گیرنده‌های آلفا-آدرنرژیک واقع در عضلات صاف عروق مخاط تنفسی است.
• پاسخ فیزیولوژیک: این تحریک منجر به انقباض عروقی (ونوزوکانستریکشن) در بستر مویرگی مخاط بینی و سینوس‌ها می‌شود.
• نتیجه بالینی: با انقباض عروق، حجم خون در بافت مخاطی کاهش یافته، نشت مایع از مویرگ‌ها کمتر شده و در نهایت تورم و ادم مخاط بینی کاهش می‌یابد که به باز شدن راه هوایی و تسهیل تخلیه سینوس‌ها می‌انجامد.

۲. اثر غیرمستقیم (آزادسازی کاتکول‌آمین‌ها):

• پزودوافدرین تا حدی باعث جابجایی و آزادسازی نوراپی‌نفرین از وزیکول‌های ذخیره‌سازی در انتهای اعصاب سمپاتیک می‌شود. این نوراپی‌نفرین آزاد شده سپس بر گیرنده‌های آدرنرژیک اثر می‌گذارد.

۳. اثر بر گیرنده‌های بتا:

این دارو همچنین دارای فعالیت آگونیستی بر روی گیرنده‌های بتا-آدرنرژیک است. اگرچه این اثر در ایجاد خاصیت ضد احتقان نقش اصلی را ندارد، اما مسئول برخی از اثرات سیستمیک دارو است:

• تحریک گیرنده‌های بتا-۲ می‌تواند منجر به درجاتی از شل شدن عضلات صاف برونش شود.
• تحریک گیرنده‌های بتا-۱ ممکن است باعث افزایش ضربان قلب و قدرت انقباضی میوکارد شود (که در بیماران قلبی حائز اهمیت است).

فارماکوکینتیک پزودوافدرین

۱. جذب 

• فراهمی زیستی: پزودوافدرین پس از مصرف خوراکی به سرعت و تقریباً به طور کامل از دستگاه گوارش جذب می‌شود. فراهمی زیستی آن بالا است و عبور اول کبدی قابل توجهی ندارد.
• شروع اثر: اثر ضد احتقان معمولاً طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه پس از مصرف خوراکی فرم‌های سریع‌الرهش آغاز می‌شود.
• اوج غلظت پلاسمایی: در فرم‌های معمول (قرص یا شربت)، حداکثر غلظت پلاسمایی حدود ۱ تا ۲ ساعت پس از مصرف حاصل می‌شود. غذا تأثیر بالینی معناداری بر جذب آن ندارد.

۲. توزیع 

• حجم توزیع: این دارو حجم توزیع ظاهری متوسطی دارد (بین ۲ تا ۳ لیتر بر کیلوگرم)، که نشان‌دهنده نفوذ خوب آن به بافت‌های بدن است.
• عبور از سدها: پزودوافدرین از سد خونی-مغزی عبور می‌کند (که علت عوارضی مانند بی‌خوابی یا بی‌قراری است). همچنین از جفت عبور کرده و وارد شیر مادر نیز می‌شود.
• اتصال پروتئینی: اتصال آن به پروتئین‌های پلاسما ناچیز است و از نظر تداخلات ناشی از اتصال پروتئینی، داروی کم‌خطری محسوب می‌شود.

۳. متابولیسم 

• محل متابولیسم: متابولیسم کبدی پزودوافدرین محدود و ناقص است.
• فرآیند: بخشی از دارو در کبد از طریق واکنش N-دمتیلاسیون متابولیزه می‌شود. متابولیت فعال آن نورپزودوافدرین نام دارد، اما کمتر از ۱ درصد از دوز مصرفی به این متابولیت تبدیل می‌شود. بنابراین، عملکرد کبدی نقش تعیین‌کننده‌ای در کلیرانس دارو ندارد.

۴. دفع و نیمه‌عمر

این بخش مهم‌ترین نکته کینتیکی برای پزشکان است.

• مسیر دفع: دفع دارو عمدتاً کلیوی است. حدود ۴۳ تا ۹۶ درصد دارو به صورت تغییر نیافته از طریق ادرار دفع می‌شود.
• وابستگی شدید به pH ادرار: نیمه‌عمر و سرعت دفع پزودوافدرین به شدت تحت تأثیر اسیدیته ادرار قرار دارد:
• در ادرار اسیدی (pH حدود ۵): بازجذب لوله‌ای دارو کاهش یافته و دفع تسریع می‌شود. در این حالت نیمه‌عمر دارو می‌تواند به ۳ تا ۶ ساعت کاهش یابد.
• در ادرار قلیایی (pH حدود ۸): بازجذب لوله‌ای دارو به شدت افزایش می‌یابد. در این شرایط، دفع دارو کند شده و نیمه‌عمر می‌تواند به ۹ تا ۱۶ ساعت یا حتی بیشتر افزایش یابد. این مسئله خطر سمیت و عوارض جانبی (مانند افزایش فشار خون و تحریک CNS) را بالا می‌برد.
• نیمه‌عمر در شرایط نرمال: در شرایط فیزیولوژیک معمول (pH ادرار حدود ۶.۵)، نیمه‌عمر دفعی دارو در بزرگسالان تقریباً ۵ تا ۸ ساعت است.

منع مصرف پزودوافدرین

۱. موارد منع مصرف در بیماری‌های زمینه‌ای
این دارو در بیماران با شرایط پاتولوژیک زیر منع مصرف مطلق دارد یا نیازمند احتیاط شدید است:

• مصرف همزمان با مهارکنندگان مونوآمین اکسیداز: استفاده همزمان پزودوافدرین با داروهای بازدارنده مونوآمین اکسیداز (مانند فنل‌زین یا سلژیلین) و یا مصرف آن طی ۱۴ روز پس از قطع این داروها منع مطلق دارد. این تداخل می‌تواند منجر به آزادسازی شدید کاتکول‌آمین‌ها و بروز بحران فشار خون تهدیدکننده حیات شود.
• بیماری‌های شدید قلبی عروقی: در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر شدید و یا نارسایی قلبی جبران‌نشده منع مصرف دارد. اثرات اینوتروپیک و کرونوتروپیک مثبت دارو می‌تواند ایسکمی میوکارد را تشدید کند.
• پرفشاری خون شدید و کنترل نشده: به دلیل خاصیت تنگ‌کنندگی عروق، این دارو می‌تواند فشار خون را به سطوح خطرناک برساند و خطر سکته مغزی را در این بیماران افزایش دهد.
• گلوکوم با زاویه بسته: پزودوافدرین می‌تواند با ایجاد میدریاز (گشاد شدن مردمک)، زاویه اتاق قدامی چشم را مسدود کرده و منجر به حمله حاد گلوکوم شود.
• احتباس ادراری: در بیماران مبتلا به انسداد خروجی مثانه (مانند هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات علامت‌دار)، تحریک گیرنده‌های آلفا در گردن مثانه باعث انقباض اسفنکتر و بدتر شدن احتباس ادرار می‌شود.
• حساسیت شدید دارویی: سابقه واکنش‌های ازدیاد حساسیت شدید (مانند آنافیلاکسی یا سندرم استیونس-جانسون) به پزودوافدرین یا سایر آمین‌های سمپاتومیمتیک.

۲. ایمنی در بارداری و شیردهی
تصمیم‌گیری بالینی در این دوران نیازمند سنجش دقیق نسبت فایده به خطر است.

دوران بارداری

• سه ماهه اول: استفاده از پزودوافدرین در سه ماهه اول بارداری توصیه نمی‌شود. مطالعات اپیدمیولوژیک محدود، ارتباط ضعیفی بین مصرف این دارو در اوایل بارداری و افزایش خطر گاستروشزی (نقص دیواره شکمی جنین) نشان داده‌اند. اگرچه خطر مطلق پایین است، اما اجتناب از مصرف آن در زمان ارگانوژنز ارجح است.
• سه ماهه دوم و سوم: در مراحل بعدی بارداری نیز باید با احتیاط مصرف شود. مکانیسم تنگ‌کنندگی عروق این دارو به طور تئوریک می‌تواند جریان خون رحمی-جفتی را کاهش دهد.
• پرفشاری خون بارداری: در مادران مبتلا به فشار خون بارداری یا پره‌اکلامپسی، مصرف این دارو به دلیل تشدید فشار خون مادر منع مصرف دارد.

دوران شیردهی

• ترشح در شیر: پزودوافدرین در شیر مادر ترشح می‌شود. اگرچه غلظت آن معمولاً کم است (حدود ۰.۵ تا ۰.۷ درصد دوز تعدیل‌شده برای وزن نوزاد)، اما می‌تواند باعث بروز علائمی نظیر بی‌قراری، گریه بیش از حد و اختلال خواب در نوزاد شیرخوار شود.
• کاهش تولید شیر (نکته بالینی مهم): مهم‌ترین دغدغه بالینی در دوران شیردهی، اثر این دارو بر فیزیولوژی لاکتاسیون است. حتی یک دوز منفرد ۶۰ میلی‌گرمی پزودوافدرین می‌تواند سطح پرولاکتین سرم را کاهش داده و منجر به کاهش محسوس حجم شیر تولیدی (تا ۲۴ درصد) شود.
• توصیه نهایی: استفاده از این دارو در مادرانی که ذخیره شیر کمی دارند یا در مراحل اولیه استقرار شیردهی هستند، توصیه نمی‌شود و بهتر است از جایگزین‌های موضعی (مانند قطره بینی سدیم کلراید یا اکسی‌متازولین با احتیاط) استفاده شود.

۳. موارد منع مصرف و هشدارها در کودکان
دستورالعمل‌های جدید سازمان‌های بهداشتی بین‌المللی رویکرد سخت‌گیرانه‌ای نسبت به مصرف ضد احتقان‌ها در اطفال دارند.

• کودکان زیر ۲ سال: مصرف پزودوافدرین در نوزادان و کودکان زیر ۲ سال منع مصرف مطلق دارد. خطر عوارض جانبی جدی و تهدیدکننده حیات (مانند تاکی‌کاردی، تشنج و مرگ ناگهانی) در این گروه سنی بسیار بالاتر از منافع احتمالی آن است.
• کودکان زیر ۶ سال: آکادمی اطفال آمریکا و بسیاری از مراجع دارویی توصیه می‌کنند که از تجویز داروهای ضد سرماخوردگی و ضد سرفه حاوی پزودوافدرین برای کودکان زیر ۶ سال خودداری شود. شواهد علمی کافی مبنی بر اثربخشی این داروها در کاهش علائم سرماخوردگی در کودکان وجود ندارد، در حالی که خطر مسمومیت دارویی (به ویژه ناشی از دوز اشتباه توسط والدین) قابل توجه است.
• خطر سمیت: کودکان نسبت به اثرات محرک سیستم عصبی مرکزی دارو بسیار حساس‌تر هستند و ممکن است دچار توهم، بی‌قراری شدید و کابوس‌های شبانه شوند.

عوارض جانبی پزودوافدرین

۱. عوارض جانبی شایع (بیش از ۱۰ درصد)
این عوارض اغلب در بسیاری از بیماران گزارش می‌شوند، اما معمولاً خفیف تا متوسط بوده و نیاز به قطع دارو ندارند:

• تحریک سیستم عصبی مرکزی (بی‌خوابی/عصبی بودن): حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد بیماران دچار تحریک‌پذیری عصبی می‌شوند که اغلب به صورت بی‌خوابی و احساس عصبی بودن بروز می‌کند. این شایع‌ترین عارضه است و می‌تواند با مصرف دارو نزدیک به زمان خواب تشدید شود.
• خشکی دهان: این عارضه به عنوان یک اثر جانبی آدرنرژیک، در بیش از ۱۰ درصد موارد گزارش می‌شود.

۲. عوارض جانبی غیرشایع (۱ تا ۱۰ درصد)
این موارد به طور نسبی شایع هستند و پایش علائم بیمار در این موارد توصیه می‌شود:

سیستم قلبی-عروقی:

• تپش قلب: حدود ۳ تا ۹ درصد بیماران، احساس تپش قلب یا افزایش ضربان قلب را گزارش می‌کنند.
• تاکی‌کاردی: افزایش ضربان قلب، اغلب از نوع سینوسی، در حدود ۱ تا ۵ درصد بیماران مشاهده می‌شود.

سیستم عصبی مرکزی:

• لرزش (ترمور): گزارش‌شده در ۲ تا ۷ درصد موارد.
• سرگیجه و سردرد: حدود ۳ تا ۸ درصد بیماران از سردرد یا سرگیجه شکایت دارند.

دستگاه گوارش:

• تهوع و استفراغ: در حدود ۱ تا ۴ درصد موارد رخ می‌دهد.

سایر عوارض:

• تعریق بیش از حد: گزارش‌شده در کمتر از ۳ درصد موارد.

 

۳. عوارض جانبی نادر و جدی (کمتر از ۱ درصد یا موارد پس از بازاریابی)

این عوارض به ندرت رخ می‌دهند، اما از نظر بالینی بسیار مهم هستند و نیازمند مداخله فوری پزشکی می‌باشند:

• بحران فشار خون: افزایش ناگهانی و شدید فشار خون، به ویژه در بیماران با پرفشاری خون زمینه‌ای یا در صورت مصرف همزمان با بازدارنده‌های مونوآمین اکسیداز.
• آریتمی‌های جدی: آریتمی‌های بطنی یا supraventricular، به ویژه در افراد با بیماری قلبی از قبل موجود.
• تشنج: در دوزهای بالا یا در بیماران مستعد، می‌تواند منجر به تشنج شود.
• واکنش‌های شدید پوستی: از جمله سندرم استیونس-جانسون، که گزارش‌های موردی آن وجود دارد.
• اختلالات روانی: شامل توهم، هذیان، یا روان‌پریشی، به خصوص در کودکان و دوزهای بیش از حد.
• احتباس ادراری حاد: در بیماران مبتلا به هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات، افزایش تون عضلات اسفنکتر گردن مثانه می‌تواند منجر به انسداد کامل شود.

تداخلات دارویی پزودوافدرین

مشخصات کلی تداخلات:

• تشدید هایپرگلایسمی
• تشدید اثرات افزاینده فشارخون
• تداخل با اثر آنالوگ‌های نوراپی نفرین رادیو نشان شده
• امکان ایجاد تداخل با ترکیبات حساس به PH ادرار

تداخلات رده X (پرهیز):

مشتقات ارگوت، فرآورده‌های رادیو دارویی آیوبنگوان،، مهارکننده‌های مونوآمینواکسیداز

کاهش اثرات داروها توسط سودوافدرین:

بنزیل پنی‌سیلوئیل پلی لیزین، فنتانیل، فرآورده‌های رادیو دارویی آیوبنگوان

کاهش اثرات سودوافدرین توسط داروها:

آلفا 1 بلاکرها، رزرپین، اسپیرونولاکتون، عوامل اسیدی‌کننده ادرار

افزایش اثرات داروها توسط سودوافدرین:

دوکسوفیلین، سولریامفتول، داروهای سمپاتومیمتیک

افزایش اثرات سودوافدرین توسط داروها:

عوامل قلیایی کننده، آتوموکستین، فرآورده‌های حاوی کانابینوئید، مهارکننده‌های کربنیک انهیدراز، کلروپروکائین، کوکائین (موضعی)، مشتقات ارگوت، گوانتیدین، لینزولید، مهارکننده‌های مونوآمینواکسیداز، مهارکننده‌های باز جذب سروتونین/ نوراپی نفرین، تدیزولید، داروهای ضدافسردگی‌ سه حلقه‌ای
 

تداخلات پرخطر (منع مصرف مطلق)

این تداخلات می‌توانند منجر به عوارض تهدیدکننده حیات شوند و ترکیب این داروها با پزودوافدرین منع مصرف مطلق دارد:
مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIs):

• داروهایی مانند فنل‌زین، سلژیلین، ترانیل سیپرومین و ایزوکربوکسازید.
• نوع تداخل: مصرف همزمان این داروها با پزودوافدرین (یا طی ۱۴ روز پس از قطع آن‌ها) خطر بروز بحران فشار خون شدید را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد. این امر ناشی از افزایش آزادسازی نوراپی‌نفرین توسط پزودوافدرین و مهار تجزیه آن توسط مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز است.

آلکالوئیدهای ارگوت:

• داروهایی مانند ارگوتامین و دی هیدروارگوتامین.
• نوع تداخل: این ترکیب خطر انقباض عروقی شدید، افزایش فشار خون و ایسکمی (کاهش خون‌رسانی) در اندام‌ها و مغز را به شدت بالا می‌برد.

تداخلات نیازمند احتیاط و پایش دقیق

داروهای کاهنده فشار خون:

• داروهایی مانند متوپرولول، آتنولول (بتابلوکرها)، لیزینوپریل (مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین)، لوزارتان (مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین) و هیدروکلروتیازید (دیورتیک‌ها).
• نوع تداخل: پزودوافدرین با خاصیت تنگ‌کنندگی عروق خود، اثرات درمانی داروهای کاهنده فشار خون را خنثی یا ضعیف می‌کند. این امر می‌تواند منجر به از دست رفتن کنترل فشار خون در بیمار شود.

سایر داروهای سمپاتومیمتیک یا محرک:

• داروهایی مانند افدرین، فنیل‌افرین و متیل‌فنیدات.
• نوع تداخل: این داروها اثرات یکدیگر را به صورت افزایشی تقویت می‌کنند و خطر بروز تاکی‌کاردی (ضربان قلب سریع)، آریتمی، افزایش فشار خون و بی‌قراری عصبی را افزایش می‌دهند.

داروهای قلیایی‌کننده ادرار:

• مانند سدیم بی‌کربنات (جوش شیرین) و استازولامید.
• نوع تداخل: پزودوافدرین یک آمین بازی ضعیف است. قلیایی شدن ادرار باعث افزایش بازجذب آن از کلیه و کاهش دفع می‌شود که به طور چشمگیری نیمه‌عمر دارو را طولانی کرده و غلظت پلاسمایی و خطر مسمومیت سیستمیک را افزایش می‌دهد.

داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای (TCAs):

• مانند آمی‌تریپتیلین و نورتریپتیلین.
• نوع تداخل: این داروها ممکن است حساسیت میوکارد به اثرات آدرنرژیک پزودوافدرین را افزایش داده و خطر آریتمی و عوارض قلبی عروقی را بالا ببرند.

تداخل با غذا

تداخل پزودوافدرین با غذا از نظر بالینی معمولاً مهم نیست، اما دو ملاحظه وجود دارد:

• جذب دارو: مصرف پزودوافدرین همراه با غذا ممکن است کمی سرعت جذب دارو را به تأخیر اندازد، اما میزان نهایی جذب شده (فراهمی زیستی) به طور قابل توجهی تغییر نمی‌کند.
• محرک‌های غذایی: مصرف همزمان پزودوافدرین با مقادیر بالای کافئین (موجود در قهوه، چای، نوشابه‌های گازدار و انرژی‌زا) می‌تواند اثرات محرک سیستم عصبی مرکزی دارو را به صورت افزایشی تشدید کند و منجر به بی‌قراری، بی‌خوابی و تپش قلب شود. توصیه می‌شود مصرف کافئین در حین درمان محدود شود.

تداخل در آزمایشات

پزودوافدرین به دلیل ساختار شیمیایی خود می‌تواند در نتایج تست‌های آزمایشگاهی تداخل ایجاد کند:

• نتیجه مثبت کاذب آمفتامین‌ها: پزودوافدرین یک آمین سمپاتومیمتیک است و ساختاری مشابه با مت‌آمفتامین دارد. این شباهت می‌تواند در تست‌های غربالگری دارویی ادرار (به ویژه تست‌های ایمونواسی) برای آمفتامین‌ها، یک نتیجه مثبت کاذب ایجاد کند.
• توضیح و مدیریت بالینی: اگر بیمار در حال مصرف پزودوافدرین است و تست غربالگری او برای آمفتامین‌ها مثبت می‌شود، نتایج باید از طریق روش‌های تأییدی دقیق‌تر مانند کروماتوگرافی گازی/طیف‌سنجی جرمی تأیید شوند. پزشک باید در هنگام تفسیر نتایج، مصرف این دارو را به عنوان یک عامل مخدوش‌کننده در نظر بگیرد.

هشدار ها پزودوافدرین

۱. هشدارهای کاربردی و جامع بالینی
پزشکان باید در بیماران زیر با احتیاط فراوان دارو را تجویز کرده و بیمار را تحت نظر قرار دهند:

الف. هشدارهای قلبی عروقی و فشار خون

• افزایش فشار خون: این دارو می‌تواند باعث افزایش فشار خون (به ویژه فشار سیستولیک) شود. در بیماران مبتلا به پرفشاری خون کنترل‌شده، باید دوز با احتیاط تنظیم شود و پایش فشار خون صورت گیرد.
• تحریک قلبی: خطر بروز تاکی‌کاردی (افزایش ضربان قلب)، آریتمی و تپش قلب وجود دارد. این خطر در بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی قلب، آریتمی‌های زمینه‌ای و بیماری عروق کرونر افزایش می‌یابد.
• خطر سکته مغزی: مطالعات جدیدتری که روی آمین‌های سمپاتومیمتیک انجام شده‌اند، خطر بروز عوارض نادر اما جدی عروق مغزی مانند سندرم انفالیت خلفی برگشت‌پذیر و سندرم انقباض عروقی مغزی برگشت‌پذیر را مطرح می‌کنند. این عوارض می‌توانند منجر به سردرد شدید، تشنج و نقص عصبی شوند.

ب. هشدارهای عصبی و روانی

• تحریک سیستم عصبی مرکزی: پزودوافدرین می‌تواند موجب بی‌خوابی، تحریک‌پذیری، بی‌قراری، لرزش (ترمور) و اضطراب شود. این عوارض به ویژه در بیماران با سابقه اختلالات اضطرابی یا روانی ممکن است تشدید شود.
• توهم و اختلالات رفتاری: در دوزهای بالاتر یا در کودکان، احتمال بروز توهم، هذیان و تغییرات شدید رفتاری وجود دارد.

ج. هشدارهای اورولوژیک و دستگاه ادراری

• احتباس ادراری: در مردان مسن مبتلا به بزرگ شدن پروستات خوش‌خیم (هیپرپلازی خوش‌خیم پروستات) و در کسانی که انسداد خروجی مثانه دارند، پزودوافدرین با افزایش تون اسفنکتر داخلی می‌تواند احتباس ادرار را تشدید کند.

د. تداخلات دارویی مهم

• مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز: همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، مصرف همزمان یا تا ۱۴ روز پس از قطع این داروها منع مطلق دارد.
• داروهای کاهنده فشار خون: پزودوافدرین اثر داروهایی مانند متیل‌دوپا، بتابلوکرها و مهارکننده‌های ACE را کاهش می‌دهد و ممکن است منجر به از دست رفتن کنترل فشار خون شود.

۲. اوردوز با پزودوافدرین 
اوردوز با پزودوافدرین منجر به تشدید شدید اثرات سمپاتومیمتیک می‌شود و یک موقعیت اورژانس پزشکی است.

علائم و نشانه‌های مسمومیت حاد

• قلبی عروقی: بحران فشار خون، تاکی‌کاردی سینوسی، آریتمی‌های شدید، درد قفسه سینه، کلاپس گردش خون.
• سیستم عصبی مرکزی: بیقراری شدید، تشنج (اغلب تونیک-کلونیک)، توهم، پارانویا، سردرد شدید، کما در موارد شدید.
• متفرقه: هیپرترمی (افزایش شدید دمای بدن)، تنگی نفس، تهوع و استفراغ.

مدیریت و درمان اوردوز

درمان اوردوز پزودوافدرین عمدتاً حمایتی است و بر کنترل عوارض قلبی عروقی و عصبی متمرکز است:
۱. اقدامات حمایتی اولیه

• پایش: پایش مداوم علائم حیاتی، پایش قلبی (الکتروکاردیوگرام) و پایش عصبی.
• کنترل دما: در صورت هیپرترمی (دمای بالا)، باید به سرعت با روش‌های خنک‌سازی خارجی تهاجمی دمای بدن را کاهش داد تا از آسیب مغزی و رابدومیولیز جلوگیری شود.

۲. کاهش جذب دارو (آلودگی‌زدایی)

• زغال فعال: در صورت مراجعه بیمار طی ۱ تا ۲ ساعت اول پس از مصرف دوز بالقوه سمی، تجویز زغال فعال می‌تواند جذب گوارشی دارو را کاهش دهد. شستشوی معده به ندرت اندیکاسیون دارد.

۳. کنترل عوارض تهدیدکننده حیات
کنترل فشار خون:

• بحران فشار خون: برای کاهش سریع و ایمن فشار خون، استفاده از داروهای مسدودکننده آلفا (مانند فنتولامین به صورت وریدی) یا داروهای گشادکننده عروق قوی (مانند نیتروپروساید) ارجح است.
• احتیاط در بتابلوکرها: تجویز بتابلوکرها (مانند پروپرانولول) به تنهایی برای درمان فشار خون بالا یا تاکی‌کاردی ناشی از اوردوز ممنوع است. مسدود کردن گیرنده‌های بتا بدون مسدود کردن همزمان گیرنده‌های آلفا منجر به فعالیت آلفای بدون مهار می‌شود که می‌تواند انقباض عروقی و فشار خون را تشدید کند.

کنترل تشنج و تحریک:

• آرام‌بخشی: تشنج و تحریک شدید عصبی با استفاده از بنزودیازپین‌ها (مانند دیازپام یا لورازپام) به صورت وریدی کنترل می‌شود.
• کنترل آریتمی‌ها: آریتمی‌ها باید بر اساس نوع و سمیّت آن‌ها (مانند استفاده از بتابلوکرهای کوتاه اثر پس از کنترل فشار خون و آلفابلوک) درمان شوند.

۴. افزایش دفع

• اسیدی کردن ادرار: با توجه به وابستگی شدید دفع دارو به pH ادرار، افزایش اسیدیته ادرار می‌تواند نیمه‌عمر دارو را به طور چشمگیری کاهش دهد. با این حال، اجرای دیورز اجباری همراه با اسیدی کردن ادرار به دلیل خطراتی مانند اسیدوز متابولیک و عدم قطعیت در اثربخشی بالینی، امروزه کمتر توصیه می‌شود و معمولاً اقدامات حمایتی ارجحیت دارند.

توصیه های دارویی پزودوافدرین

توصیه‌های دارویی ویژه بیمار (مشاوره مستقیم) 
هدف این توصیه‌ها اطمینان از مصرف صحیح دارو و کاهش خطر عوارض جانبی ناخواسته است:

• زمان مصرف برای کنترل خواب: به دلیل اثرات محرک و احتمال ایجاد بی‌خوابی، دارو را باید حداقل چهار تا شش ساعت قبل از زمان معمول خواب مصرف کنید.
• نحوه مصرف فرم‌های طولانی‌رهش: اگر از قرص‌های با رهش کنترل‌شده یا طولانی‌مدت استفاده می‌کنید، آن را به طور کامل ببلعید و از خرد کردن، نصف کردن یا جویدن آن خودداری کنید. این اقدام ممکن است باعث آزادسازی سریع تمام دوز و افزایش خطر مسمومیت و عوارض جانبی شود.
• توجه به عوارض شایع عصبی: این دارو می‌تواند باعث احساس بی‌قراری، لرزش خفیف، عصبی بودن یا سرگیجه شود. اگر این علائم خفیف هستند، نگران نباشید، اما اگر شدید شدند یا باعث اختلال در فعالیت‌های روزانه شما شدند، مصرف را قطع و با پزشک خود تماس بگیرید.
• هشدارهای قلبی عروقی: در صورت احساس تپش قلب شدید، ضربان قلب بسیار سریع، سردرد ناگهانی شدید یا احساس درد در قفسه سینه، مصرف دارو را بلافاصله قطع کرده و فوراً به اورژانس مراجعه کنید.
• مشکلات ادراری: اگر مسن هستید یا سابقه بزرگی پروستات دارید، مراقب باشید. در صورت تجربه سختی در دفع ادرار یا عدم توانایی در ادرار کردن (احتباس ادراری)، مصرف دارو را متوقف کرده و به پزشک اطلاع دهید.
• تداخلات غذایی و مواد محرک: در طول درمان، از مصرف زیاد نوشیدنی‌ها یا غذاهای حاوی کافئین (مانند قهوه غلیظ یا نوشیدنی‌های انرژی‌زا) و همچنین سایر داروهای ضد احتقان بینی بدون نسخه خودداری کنید.
• مدت زمان مصرف: پزودوافدرین تنها برای درمان کوتاه‌مدت علائم حاد سرماخوردگی یا آلرژی طراحی شده است. از مصرف این دارو به مدت طولانی (بیش از ۷ روز) خودداری کنید، مگر اینکه پزشک شما تجویز کرده باشد.

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک (ملاحظات تخصصی) 
این دستورالعمل‌ها، حیاتی‌ترین ملاحظات برای تجویز ایمن و مدیریت درمان با پزودوافدرین هستند:

الف. مدیریت دوز و احتیاط در شرایط خاص

• تنظیم دوز در نارسایی کلیوی: از آنجا که پزودوافدرین عمدتاً از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود، در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی متوسط تا شدید (کلیرانس کراتینین کمتر از ۳۰ میلی‌لیتر در دقیقه) باید دوز دارو به نصف کاهش یابد تا از تجمع دارو و بروز عوارض جانبی سمپاتیک جلوگیری شود.
• بیماران مسن: به دلیل حساسیت بیشتر به عوارض عصبی مرکزی و قلبی عروقی، درمان را با کمترین دوز مؤثر شروع کنید و بیمار را از نظر علائم بی‌قراری یا افزایش فشار خون به دقت پایش کنید.
• بیماران با سابقه سوء مصرف مواد: از آنجا که پزودوافدرین به عنوان یک پیش‌ساز در تولید غیرقانونی مت‌آمفتامین‌ها استفاده می‌شود، هنگام تجویز باید به مقررات دولتی مربوط به فروش و ثبت این دارو و همچنین سابقه سوء مصرف بیمار توجه ویژه داشت.

ب. بررسی قبل از تجویز

• غربالگری فشار خون: قبل از شروع درمان، فشار خون بیمار را اندازه بگیرید. در بیماران مبتلا به فشار خون کنترل نشده یا شدید، دارو منع مصرف مطلق دارد.
• بررسی تداخلات دارویی حاد: باید به طور قطعی مطمئن شوید که بیمار طی ۱۴ روز گذشته از هیچ نوع داروی بازدارنده مونوآمین اکسیداز استفاده نکرده است.
• آگاهی از داروهای همزمان: در بیمارانی که داروهای ضدفشار خون دریافت می‌کنند، آمادگی لازم برای تعدیل دوز داروهای ضدفشار خون به دلیل کاهش اثربخشی آن‌ها توسط پزودوافدرین را داشته باشید.

ج. توصیه‌های بارداری و شیردهی

• دوران شیردهی: به دلیل ریسک کاهش قابل توجه تولید شیر (به دلیل کاهش پرولاکتین) و خطر تحریک‌پذیری در نوزاد، این دارو باید در مادران شیرده در صورت امکان با ضد احتقان‌های موضعی جایگزین شود.
• دوران بارداری: در سه ماهه اول بارداری احتیاط بیشتری لازم است. در کل دوران بارداری باید تنها در صورتی تجویز شود که منافع آن بر خطرات احتمالی آن برتری داشته باشد.