استرپتوکوکوس سالیواریوس چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

​استرپتوکوکوس سالیواریوس چیست؟

استرپتوکوکوس سالیواریوس یک باکتری مفید و یکی از نخستین میکروب‌های طبیعی بدن انسان است. به عبارت دیگر، استرپتوکوکوس سالیواریوس بخشی از میکروب‌های طبیعی و غیر بیماری‌زای دهان است.
این باکتری به حفظ تعادل محیط دهان و جلوگیری از رشد برخی باکتری‌های مضر کمک می‌کند. این باکتری معمولاً از روزهای نخست زندگی در دهان و گلو مستقر می‌شود.

برخی سویه‌های این باکتری با تولید مواد مهارکننده، از رشد عوامل عفونی در دهان و گلو جلوگیری می‌کنند. به همین دلیل، می‌توان آن را بخشی از دفاع طبیعی بدن در این نواحی دانست.

تفاوت استرپتوکوکوس سالیواریوس با سایر باکتری‌های دهان

دهان انسان محل زندگی صدها نوع باکتری است. برخی از این باکتری‌ها می‌توانند باعث پوسیدگی دندان یا بیماری لثه شوند. تفاوت‌های مهم استرپتوکوکوس سالیواریوس با باکتری‌های مضر عبارت‌اند از:

• به بافت دهان و لثه آسیب نمی‌زند.
• موادی تولید می‌کند که می‌توانند رشد برخی باکتری‌های رقیب را مهار کنند.
• به جلوگیری از استقرار استرپتوکوکوس پیوژنز (باکتری‌ای که یکی از علت‌های گلودرد چرکی است) کمک می‌کند.
• مانند برخی باکتری‌های پوسیدگی‌زا، مقدار زیادی اسید آسیب‌رسان به مینای دندان تولید نمی‌کند.

فواید استرپتوکوکوس سالیواریوس برای سلامت

استرپتوکوکوس سالیواریوس بیشتر برای حمایت از سلامت دهان و گلو بررسی شده است. این باکتری در برخی بخش‌های دستگاه گوارش نیز به‌طور طبیعی وجود دارد.

برخی فرآورده‌های حاوی این باکتری، به‌ویژه سویه‌های K12 و M18، برای کمک به حفظ تعادل میکروب‌های دهان و گلو تولید می‌شوند. میزان اثرگذاری این فرآورده‌ها به نوع سویه، مقدار مصرف و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد.

تأثیر بر دفاع طبیعی بدن و سلامت دهان و گلو

استرپتوکوکوس سالیواریوس ممکن است با تحریک دفاع طبیعی مخاط دهان و گلو، به مقابله با برخی باکتری‌ها و ویروس‌های مهاجم کمک کند. بااین‌حال، شواهد درباره میزان اثر آن برای همه افراد یکسان نیست.

در برخی بررسی‌ها، مصرف این پروبیوتیک با موارد زیر ارتباط داشته است:

• کاهش دفعات ابتلا به برخی عفونت‌های فصلی تنفسی.
• کاهش احتمال عفونت‌های تکرارشونده گوش میانی در بعضی کودکان.
• کمک به حفظ تعادل میکروب‌های دهان و گلو.

این فرآورده‌ها برای درمان عفونت فعال، تب یا درد شدید طراحی نشده‌اند و در چنین شرایطی نباید جایگزین درمان تجویزشده پزشک شوند.

نقش استرپتوکوکوس سالیواریوس در کاهش بوی بد دهان

بوی بد دهان در بسیاری از افراد به تجمع باکتری‌های تولیدکننده ترکیبات بدبو روی زبان مربوط است. استرپتوکوکوس سالیواریوس با رقابت با این باکتری‌ها، ممکن است به کاهش بوی نامطبوع دهان کمک کند.

رعایت بهداشت دهان، تمیز کردن زبان، درمان پوسیدگی و رسیدگی به بیماری‌های لثه همچنان مهم‌ترین راه‌های کنترل بوی بد دهان هستند. مصرف این پروبیوتیک به‌تنهایی علت اصلی بوی بد دهان را برطرف نمی‌کند.

کاربرد استرپتوکوکوس سالیواریوس برای گلو

برخی فرآورده‌های حاوی استرپتوکوکوس سالیواریوس برای حمایت از سلامت گلو و گوش تولید می‌شوند. سویه‌های K12 و M18 از شناخته‌شده‌ترین سویه‌های مورد استفاده در این فرآورده‌ها هستند.

پیشگیری از گلودرد با این پروبیوتیک

مصرف منظم برخی سویه‌های استرپتوکوکوس سالیواریوس ممکن است تعداد دفعات التهاب گلو و لوزه‌ها را در بعضی افراد کاهش دهد. این اثر بیشتر جنبه حمایتی دارد و در همه افراد به یک اندازه دیده نمی‌شود.

پس از مصرف آنتی‌بیوتیک، تعادل میکروب‌های طبیعی دهان ممکن است تغییر کند. مصرف پروبیوتیک می‌تواند به بازگشت این تعادل کمک کند، اما در عفونت حاد، تب بالا، مشکل در بلع یا درد شدید، نباید جایگزین آنتی‌بیوتیک یا سایر درمان‌های تجویزشده پزشک شود.

انواع مکمل استرپتوکوکوس سالیواریوس

فرآورده‌های حاوی این باکتری با نام‌های تجاری گوناگون و در شکل‌های مختلف عرضه می‌شوند. این محصولات معمولاً برای حمایت از سلامت دهان، گلو یا دستگاه گوارش تولید می‌شوند و برای کودکان و بزرگسالان، فرآورده‌های جداگانه‌ای دارند.

تفاوت پروبیوتیک‌های دهانی با پروبیوتیک‌های گوارشی

• نوع سویه: سویه‌های دهانی مانند K12 برای ماندگاری بیشتر در مخاط دهان و گلو انتخاب شده‌اند.
• مقدار باکتری زنده: مقدار باکتری زنده در هر نوبت مصرف، بر اساس نوع محصول و هدف آن تعیین می‌شود.
• روش مصرف: فرآورده‌های دهانی باید مدت بیشتری در دهان بمانند تا تماس آن‌ها با دهان و گلو افزایش یابد.

نحوه مصرف استرپتوکوکوس سالیواریوس

روش مصرف بر میزان تماس باکتری با دهان و گلو اثر می‌گذارد. اگر محصول به شکل قرص مکیدنی باشد، نباید آن را سریع بلعید. اجازه دهید قرص به‌آرامی در دهان حل شود.

دستور مصرف هر محصول ممکن است با محصول دیگر متفاوت باشد. مقدار مصرف را مطابق برچسب فرآورده یا توصیه پزشک رعایت کنید.

بهترین زمان مصرف و مقدار مجاز

در بسیاری از فرآورده‌ها، مصرف شبانه پس از مسواک زدن و پیش از خواب توصیه می‌شود. در این زمان، کاهش جریان بزاق می‌تواند فرصت بیشتری برای تماس فرآورده با مخاط دهان و گلو ایجاد کند.

مقدار معمول مصرف در برخی محصولات، روزانه یک قرص مکیدنی یا یک ساشه پودری است. مقدار دقیق برای بزرگسالان و کودکان به نوع محصول، سن و شرایط فرد بستگی دارد.

روش نگهداری مکمل

باکتری‌های زنده به گرما و رطوبت حساس هستند. برای حفظ کیفیت فرآورده، نکات زیر را رعایت کنید:

• محصول را در جای خشک و خنک و دور از نور مستقیم خورشید نگهداری کنید.
• در صورت ذکر شدن در دستور سازنده، فرآورده را در یخچال قرار دهید.
• پس از هر بار مصرف، درِ بسته را کاملاً ببندید تا رطوبت وارد آن نشود.
• فرآورده را دور از دسترس کودکان نگه دارید.

شکل‌های مصرف استرپتوکوکوس سالیواریوس

این فرآورده معمولاً به شکل قرص مکیدنی، پودر خوراکی یا پاستیل جویدنی عرضه می‌شود. قرص مکیدنی تماس بیشتری با دهان و گلو ایجاد می‌کند، اما انتخاب شکل مناسب باید بر اساس سن، توانایی مصرف و دستور سازنده انجام شود.

پس از مصرف قرص مکیدنی یا پودر، بهتر است تا حدود ۳۰ دقیقه چیزی نخورید و ننوشید؛ مگر اینکه در دستور محصول توصیه دیگری شده باشد. این کار به ماندگاری بیشتر فرآورده در دهان کمک می‌کند.

عوارض استرپتوکوکوس سالیواریوس

استرپتوکوکوس سالیواریوس در افراد سالم معمولاً به‌خوبی تحمل می‌شود و عارضه جدی ایجاد نمی‌کند. بااین‌حال، ممکن است در روزهای نخست مصرف، عوارض خفیف و موقتی ایجاد شود:

• نفخ یا ناراحتی خفیف گوارشی.
• تغییر موقت در حس چشایی.
• احساس خشکی یا تغییر حس در دهان.

اگر این عوارض شدید شدند یا ادامه پیدا کردند، مصرف فرآورده را متوقف کنید و با پزشک یا داروساز مشورت کنید.

آیا مصرف این باکتری برای همه ایمن است؟

این فرآورده برای بیشتر افراد سالم کم‌خطر است. بااین‌حال، گروه‌های زیر باید پیش از مصرف با پزشک مشورت کنند:

• افراد دچار ضعف شدید دستگاه ایمنی، مانند برخی بیماران تحت شیمی‌درمانی.
• افرادی که داروهای تضعیف‌کننده دستگاه ایمنی مصرف می‌کنند.
• افراد دارای دریچه مصنوعی قلب یا سابقه اندوکاردیت (عفونت پوشش داخلی قلب).
• افراد مبتلا به بیماری‌های جدی یا طولانی‌مدت که تحت درمان پزشکی هستند.

نشانه‌های حساسیت و موارد احتیاط

حساسیت به این فرآورده نادر است، اما ممکن است با خارش، قرمزی زبان یا تورم دهان و گلو همراه باشد. در صورت بروز تورم صورت یا گلو، تنگی نفس یا مشکل در بلع، مصرف را قطع کنید و فوراً به مرکز درمانی مراجعه کنید.

در صورت وجود برفک دهان (عفونت قارچی فعال در دهان)، پیش از شروع مصرف با پزشک مشورت کنید.

تداخلات دارویی استرپتوکوکوس سالیواریوس

آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند باکتری‌های موجود در فرآورده‌های پروبیوتیک را از بین ببرند و اثر آن‌ها را کاهش دهند. به همین دلیل، مصرف همزمان باید با رعایت فاصله زمانی مناسب انجام شود.

نکات مصرف همزمان با سایر داروها

• بین مصرف آنتی‌بیوتیک خوراکی و پروبیوتیک معمولاً ۲ تا ۳ ساعت فاصله بگذارید.
• پروبیوتیک را همزمان با دهان‌شویه‌های ضدباکتری قوی، مانند کلرهگزیدین، مصرف نکنید.
• در صورت مصرف طولانی‌مدت داروهای کورتونی یا داروهای تضعیف‌کننده دستگاه ایمنی، با پزشک مشورت کنید.
• دستور پزشک یا راهنمای داخل بسته را بر توصیه‌های عمومی مقدم بدانید.

مصرف در بارداری، شیردهی و کودکان

درباره مصرف استرپتوکوکوس سالیواریوس در بارداری و شیردهی، شواهد موجود تاکنون نگرانی مهمی نشان نداده‌اند. بااین‌حال، مصرف هر مکمل در این دوران باید با تأیید پزشک یا ماما انجام شود.

در کودکان، برخی فرآورده‌های این باکتری برای کمک به کاهش عفونت‌های تکرارشونده گوش و گلو بررسی شده‌اند. برای کودکانی که توانایی مکیدن قرص را ندارند، ممکن است شکل پودری مناسب‌تر باشد.

مقدار مصرف کودکان باید بر اساس سن، نوع فرآورده و توصیه پزشک تعیین شود. قرص مکیدنی را به کودک کم‌سن ندهید؛ زیرا ممکن است خطر خفگی ایجاد کند.

تجربه مصرف‌کنندگان استرپتوکوکوس سالیواریوس

برخی مصرف‌کنندگان از کاهش بوی بد دهان پس از چند هفته مصرف منظم خبر داده‌اند. بعضی والدین نیز کاهش گلودردهای تکرارشونده فرزندان خود را گزارش کرده‌اند.

این تجربه‌ها به‌تنهایی اثربخشی فرآورده را ثابت نمی‌کنند. اثر آن ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و به رعایت بهداشت دهان، علت بوی بد دهان و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد.

استرپتوکوکوس سالیواریوس یک فرآورده حمایتی است و برای درمان فوری عفونت چرکی یا جایگزینی درمان پزشک استفاده نمی‌شود.

سوالات پرتکرار درباره استرپتوکوکوس سالیواریوس

تفاوت استرپتوکوکوس سالیواریوس با پروبیوتیک‌های ماست چیست؟

باکتری‌های موجود در ماست بیشتر برای حمایت از تعادل میکروب‌های روده شناخته می‌شوند. استرپتوکوکوس سالیواریوس برای ماندگاری در دهان و گلو مناسب‌تر است و در برخی فرآورده‌ها با هدف سلامت این نواحی به کار می‌رود.

آیا این مکمل باعث پوسیدگی دندان می‌شود؟

استرپتوکوکوس سالیواریوس مانند باکتری‌های اصلی پوسیدگی‌زا، معمولاً قند را به مقدار زیادی اسید آسیب‌رسان به مینای دندان تبدیل نمی‌کند. بااین‌حال، رعایت مسواک‌زدن و کاهش مصرف مواد شیرین همچنان ضروری است.

چه مدت طول می‌کشد تا بوی دهان بهتر شود؟

برخی افراد ممکن است پس از چند روز تا چند هفته مصرف منظم، بهبود بوی دهان را احساس کنند. زمان اثر به علت بوی بد دهان و وضعیت بهداشت دهان بستگی دارد.

اگر بوی بد دهان ادامه‌دار باشد، باید علت‌هایی مانند پوسیدگی دندان، بیماری لثه، خشکی دهان یا مشکلات گوارشی بررسی شود.

آیا می‌توان قرص استرپتوکوکوس سالیواریوس را بلعید؟

اگر محصول به شکل قرص مکیدنی تولید شده است، آن را سریع نبلعید. قرص را بگذارید به‌آرامی در دهان حل شود تا تماس آن با دهان و گلو بیشتر شود.

جایگزین طبیعی استرپتوکوکوس سالیواریوس چیست؟

برخی فرآورده‌های لبنی تخمیری ممکن است مقدار کمی از باکتری‌های مشابه داشته باشند، اما مقدار و نوع باکتری در آن‌ها ثابت و قابل اندازه‌گیری نیست.

فرآورده‌های استاندارد، سویه مشخص و مقدار معینی از باکتری زنده دارند. بنابراین، مواد غذایی تخمیری را نمی‌توان جایگزین دقیق این مکمل‌ها دانست.

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف استرپتوکوکوس سالیواریوس

استرپتوکوکوس سالیواریوس یکی از اولین و فراوان ترین باکتری های هم زیست و کلونیزه کننده حفره دهان و دستگاه گوارش فوقانی در انسان است . سویه های خاصی از این باکتری ، به ویژه سویه های کا دوازده و ام هجده ، به عنوان پروبیوتیک های دهانی با پتانسیل درمانی و پیشگیری کننده بسیار بالا مورد تایید و توجه جوامع پزشکی و دندانپزشکی بین المللی قرار گرفته اند . این میکروارگانیسم ها با ترشح پپتید های ضد میکروبی قدرتمندی به نام باکتریوسین ، نقش بسیار مهمی در مهار پاتوژن های دستگاه تنفسی فوقانی و دهان ایفا می کنند .

موارد مصرف تایید شده استرپتوکوکوس سالیواریوس 

پیشگیری از فارنژیت و تونسیلیت استرپتوکوکی

• یکی از مهم ترین و مستند ترین کاربرد های بالینی این پروبیوتیک ، به ویژه سویه کا دوازده ، پیشگیری از عفونت های مکرر گلو و لوزه ناشی از باکتری استرپتوکوک پیوژنز است . از منظر بالینی ، پزشک متخصص می تواند این پروبیوتیک را پس از پایان دوره درمان آنتی بیوتیکی حاد ، به عنوان یک استراتژی نگهدارنده و پیشگیرانه تجویز کند . این باکتری با تولید باکتریوسین های اختصاصی ، مانع از اتصال و تکثیر عوامل بیماری زا در مخاط حلق و لوزه ها می شود و به طور چشمگیری نیاز به مصرف مجدد آنتی بیوتیک ها را در کودکان و بزرگسالان مستعد به عفونت های تنفسی کاهش می دهد .

پیشگیری و مدیریت عفونت گوش میانی

• عفونت های حاد و مکرر گوش میانی ، به ویژه در اطفال ، یک چالش بالینی بزرگ برای پزشکان متخصص اطفال و گوش و حلق و بینی است . مطالعات بالینی بین المللی اثبات کرده اند که کلونیزاسیون موفقیت آمیز استرپتوکوکوس سالیواریوس در حفره بینی حلقی ، با مهار پاتوژن های اصلی نظیر استرپتوکوکوس پنومونیه و هموفیلوس آنفلوانزا ، میزان بروز حملات اوتیت مدیا را به شدت کاهش می دهد . این رویکرد به عنوان یک روش کاملا ایمن برای کاهش بار مصرف آنتی بیوتیک و جلوگیری از مقاومت میکروبی در کودکان بسیار ارزشمند است .

درمان و مدیریت هالیتوزیس یا بوی بد دهان

• در بیمارانی که از بوی بد دهان با منشا حفره دهانی رنج می برند ، پزشکان و دندانپزشکان از این پروبیوتیک به عنوان یک خط درمانی تایید شده استفاده می کنند . این باکتری مفید با رقابت و جایگزینی با باکتری های بی هوازی تولید کننده ترکیبات فرار گوگرددار در شیار های زبان و لثه ها ، بوی بد دهان را به صورت ریشه ای ، فیزیولوژیک و پایدار درمان می کند .

ارتقای سلامت بافت پریودنتال و پیشگیری از پوسیدگی دندان

• سویه ام هجده از این باکتری ، کاربرد تایید شده و ویژه ای در کنترل پلاک دندانی و سلامت لثه ها دارد . پزشک باید در نظر داشته باشد که این سویه با تولید آنزیم دکستراناز ، ماتریکس سخت پلاک های دندانی را تجزیه کرده و با ترشح آنزیم اوره آز ، سطح پی اچ محیط دهان را خنثی می کند . این مکانیسم های بیوشیمیایی ، محیط دهان را برای رشد باکتری های پوسیدگی زا کاملا نامساعد می سازند .

کاهش عفونت های ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی

• اگرچه اندیکاسیون اصلی و تایید شده این پروبیوتیک مهار پاتوژن های باکتریایی است ، اما شواهد بالینی رو به رشدی وجود دارد که نشان می دهد پزشکان به صورت خارج برچسب از آن برای کاهش دفعات ابتلا به عفونت های ویروسی تنفسی در فصول سرد سال استفاده می کنند . مکانیسم پیشنهادی در این کاربرد شامل تحریک سیستم ایمنی مخاطی و افزایش ترشح ایمونوگلوبولین آ در بزاق و ترشحات تنفسی است که به پاکسازی بسیار سریع تر ویروس ها از مجاری تنفسی کمک می کند .

پیشگیری و درمان کاندیدیازیس دهانی یا برفک

• در بیماران دچار نقص سیستم ایمنی ، سالمندان دارای دندان مصنوعی یا بیمارانی که به صورت مزمن از اسپری های کورتیکواستروئید استنشاقی استفاده می کنند ، عفونت های قارچی دهان بسیار شایع است . انکولوژیست ها و متخصصان داخلی در برخی سناریو های بالینی ، برای جلوگیری از رشد بیش از حد قارچ کاندیدا آلبیکانس و ایجاد تعادل مجدد در فلور میکروبی دهان ، این پروبیوتیک را به صورت یک رویکرد خارج برچسب و مکمل تجویز می کنند .

مدیریت استوماتیت آفتی عود کننده

• آفت ها یا زخم های مکرر دهانی اتیولوژی پیچیده و اغلب سیستمیک دارند ، اما برخی متخصصان بیماری های دهان و دندان ، از مکمل های دهانی حاوی این باکتری برای کاهش التهاب موضعی و تسریع روند ترمیم بافت مخاطی آسیب دیده به صورت خارج برچسب بهره می برند . باکتری های مفید با تعدیل فلور موضعی ، سرعت التیام زخم را افزایش می دهند .

تعدیل سیستم ایمنی در رینیت آلرژیک

• برخی تحقیقات پیشرفته در حوزه ایمونولوژی بالینی نشان می دهد که کلونیزاسیون این باکتری در مجاری تنفسی فوقانی می تواند پاسخ های ایمنی حساسیت زا و التهابی را تعدیل کند . بر این اساس ، برخی از پزشکان ایمونولوژیست از این عامل بیولوژیک به عنوان یک درمان کمکی و خارج برچسب برای کاهش شدت علائم آلرژی های فصلی و رینیت آلرژیک در بیماران خود استفاده می کنند .

مکانیسم اثر استرپتوکوکوس سالیواریوس

تولید پپتید های ضد میکروبی اختصاصی

• مهم ترین مکانیسم عمل این باکتری مفید ، ترشح پروتئین های مهار کننده و ضد باکتریایی قدرتمندی به نام باکتریوسین است . این ترکیبات شامل انواع مختلفی از سالیواریسین ها هستند که به صورت مستقیم باکتری های بیماری زا مانند استرپتوکوک پیوژنز عامل گلودرد چرکی ، استرپتوکوک پنومونیه و هموفیلوس آنفلوانزا عامل عفونت گوش میانی را هدف قرار داده و دیواره سلولی آن ها را تخریب می کنند . این عملکرد بیولوژیک برای پزشک به معنای مهار طبیعی پاتوژن ها و کاهش چشمگیر نیاز به تجویز آنتی بیوتیک است .

مهار رقابتی و جلوگیری از اتصال پاتوژن ها

• استرپتوکوکوس سالیواریوس به دلیل ماهیت هم زیستی با بدن انسان ، تمایل بسیار زیادی برای اتصال به گیرنده های سلولی در مخاط دهان ، حلق و لوزه ها دارد . این پروبیوتیک با تکثیر سریع ، فضای فیزیکی و منابع غذایی محیط را به طور کامل اشغال می کند . این رقابت فضایی باعث می شود باکتری های مهاجم و پاتوژن ها نتوانند به بافت میزبان متصل شوند و در نتیجه ، روند کلونیزاسیون و شروع عفونت در همان مراحل اولیه متوقف می گردد .

تعدیل پاسخ های ایمنی مخاطی و سیستمیک

• این باکتری مفید بدون ایجاد التهاب و آسیب بافتی ، سیستم ایمنی میزبان را به صورت ملایم تحریک و تعدیل می کند . مطالعات بالینی نشان می دهد که حضور این پروبیوتیک باعث افزایش ترشح ایمونوگلوبولین آ در بزاق و ترشحات تنفسی می شود که نقش حیاتی در به دام انداختن ویروس ها و باکتری ها دارد . همچنین این باکتری با کاهش تولید سایتوکین های التهابی ، به تسکین سریع تر التهاب بافت گلو و مجاری تنفسی کمک شایانی می کند .

تغییر بیوشیمیایی محیط دهان و فعالیت آنزیمی

• برخی سویه های خاص از این پروبیوتیک با ترشح آنزیم اوره آز ، اوره موجود در بزاق را تجزیه کرده و آمونیاک تولید می کنند که باعث خنثی شدن اسید های مخرب و حفظ پی اچ طبیعی در محیط دهان می شود . آنزیم های دیگری نظیر دکستراناز نیز توسط این میکروارگانیسم ترشح می شوند که شبکه های سخت پلاک دندانی را تجزیه کرده و از پوسیدگی دندان ها و التهاب لثه ها پیشگیری می کنند .

فارماکوکینتیک استرپتوکوکوس سالیواریوس

تفاوت دیدگاه بالینی در کینتیک میکروارگانیسم های زنده

• برای پزشکان متخصص ضروری است که در نظر داشته باشند فارماکوکینتیک پروبیوتیک ها از مدل سنتی جذب ، توزیع ، متابولیسم و دفع در دارو های شیمیایی پیروی نمی کند . ارزیابی این باکتری ها بیشتر بر اساس پویایی بقا ، کلونیزاسیون موضعی و پاکسازی از بافت های مخاطی توصیف می شود .

عدم جذب سیستمیک

• این پروبیوتیک به گونه ای تکامل یافته است که به صورت کاملا موضعی در حفره دهان و مجاری تنفسی فوقانی عمل کند . باکتری های زنده به هیچ عنوان از سد مخاطی سالم عبور نکرده و وارد جریان خون سیستمیک نمی شوند ، بنابراین در بیماران با سیستم ایمنی طبیعی ، فاقد خطرات ناشی از ورود باکتری به خون یا باکتریمی هستند .

توزیع و کلونیزاسیون بافتی

• پس از مصرف خوراکی دارو که معمولا به شکل قرص های مکیدنی ، پودر یا آدامس است ، باکتری ها در محیط گرم و مرطوب بزاق فعال و رها می شوند . آن ها به سرعت در سطح پشتی و پرز های زبان ، بافت لثه ها ، مخاط داخلی گونه و کریپت های لوزه ها توزیع و مستقر می گردند . اوج تراکم باکتریایی و تشکیل کلنی های پایدار ، معمولا چند روز پس از شروع مصرف منظم در این بافت ها مشاهده می شود .

متابولیسم و تکثیر موضعی

• این فرآورده دارویی فاقد متابولیسم کبدی و اثر عبور اول است . باکتری زنده از مواد مغذی ، کربوهیدرات ها و گلیکوپروتئین های موجود در بزاق و محیط دهان انسان برای تامین انرژی ، زنده ماندن ، تکثیر سلولی و تولید باکتریوسین ها استفاده می کند .

پاکسازی و دفع از بدن

• بخش عمده ای از این باکتری ها به دلیل شستشوی مداوم توسط جریان بزاق ، به طور پیوسته بلعیده می شوند . پس از ورود به معده ، به دلیل حساسیت شدید این باکتری ها به محیط به شدت اسیدی ، اکثریت قریب به اتفاق آن ها به سرعت تخریب شده و بقایای سلولی آن ها از طریق سیستم گوارشی به شکل مدفوع دفع می گردد . از نظر بالینی ، در صورت قطع مصرف دارو ، سطح کلونیزاسیون و حضور باکتری در دهان به تدریج کاهش یافته و فلور میکروبی بیمار طی چند روز تا نهایتا چند هفته به حالت پیش از درمان باز می گردد ، لذا برای حفظ اثرات درمانی و پیشگیری کننده ، مصرف نگهدارنده و دوره ای دارو الزامی است .

منع مصرف استرپتوکوکوس سالیواریوس

موارد منع مصرف در بیماری ها

نقص شدید و فعال سیستم ایمنی

• مهم ترین منع مصرف بالینی این پروبیوتیک ، در بیمارانی است که دچار سرکوب شدید سیستم ایمنی هستند . تجویز این باکتری زنده در بیماران مبتلا به سندرم نقص ایمنی اکتسابی در مراحل پیشرفته ، گیرندگان پیوند اعضا که در حال دریافت دارو های سرکوب کننده ایمنی با دوز بالا هستند و همچنین بیماران مبتلا به بدخیمی ها که تحت شیمی درمانی فعال قرار دارند ، اکیدا ممنوع است . در این گروه از بیماران ، خطر عبور باکتری از سد های مخاطی ، ورود به جریان خون و ایجاد عفونت منتشر خونی یا سپسیس مرگبار وجود دارد .

بیماری های دریچه ای قلب و سابقه اندوکاردیت

• بیمارانی که دارای دریچه های مصنوعی قلب هستند ، سابقه ابتلا به تب روماتیسمی دارند و یا پیشتر دچار عفونت لایه داخلی قلب شده اند ، نباید از این محصول استفاده کنند . از آنجا که این باکتری از خانواده استرپتوکوک ها است ، از منظر بالینی خطر نظری و بالقوه ای برای کلونیزاسیون این باکتری روی بافت های آسیب دیده قلب و ایجاد اندوکاردیت عفونی وجود دارد که یک وضعیت اورژانسی و تهدید کننده حیات محسوب می شود .

بیماران دارای مسیر های وریدی مرکزی و کاتتر ها

• در بیمارانی که برای دریافت دارو یا تغذیه وریدی ، دارای کاتتر های دائمی یا پورت های عروقی هستند ، استفاده از هر گونه پروبیوتیک زنده دارای منع مصرف است . این باکتری ها می توانند وارد جریان خون شده و با ایجاد زیست لایه روی تجهیزات پلاستیکی داخل عروق ، عفونت های مقاوم به درمان ایجاد کنند .

آسیب های حاد و خونریزی دهنده مخاط دهان

• در بیمارانی که به تازگی تحت جراحی های وسیع دهان ، لثه یا کشیدن دندان قرار گرفته اند و یا دچار زخم های خونریزی دهنده و التهاب شدید مخاطی ناشی از رادیوتراپی سر و گردن هستند ، استفاده از این پروبیوتیک تا زمان ترمیم کامل بافت ها ممنوع است . بافت آسیب دیده و عروق باز ، مسیر مستقیمی برای ورود باکتری های دهانی به جریان خون سیستمیک فراهم می کنند .

احتیاط و ارزیابی در دوران بارداری

• از نظر بالینی ، مصرف پروبیوتیک های دهانی در زنان باردار سالم معمولا بی خطر در نظر گرفته می شود ، اما به دلیل فقدان کارآزمایی های بالینی گسترده و کنترل شده در زمینه ایمنی مطلق این باکتری در دوران حاملگی ، تجویز آن باید با احتیاط فراوان همراه باشد . در زنانی که دارای بارداری های پر خطر ، سابقه سقط مکرر و یا ضعف سیستم ایمنی در دوران بارداری هستند ، تجویز این محصول توصیه نمی شود و پزشک باید نسبت سود به زیان را به دقت ارزیابی کند .

احتیاط در دوران شیردهی

• تا کنون شواهد قطعی مبنی بر ورود این باکتری زنده از طریق جریان خون مادر به شیر غدد پستانی گزارش نشده است ، زیرا این باکتری در دستگاه گوارش از بین می رود و جذب سیستمیک ندارد . با این حال ، به دلیل حساسیت بالای سیستم ایمنی نوزادان ، به ویژه نوزادان نارس ، پزشکان متخصص توصیه می کنند مادران شیرده از مصرف خودسرانه این پروبیوتیک خودداری کرده و تنها در صورت نیاز مبرم بالینی و تحت نظارت دقیق پزشکی از آن استفاده نمایند .

نوزادان نارس و شیرخواران با نقص سیستم ایمنی

• تجویز این پروبیوتیک در نوزادان نارس ، نوزادان با وزن بسیار کم هنگام تولد و یا کودکانی که با نقص ایمنی مادرزادی متولد شده اند ، اکیدا ممنوع است . سیستم ایمنی تکامل نیافته در این گروه سنی توانایی مقابله و کنترل حتی باکتری های مفید را ندارد و خطر بروز عفونت های خونی و مننژیت در آن ها بسیار بالا است .

کودکان خردسال و خطر خفگی فیزیکی

• یک هشدار کاربردی و بسیار مهم برای پزشکان اطفال ، توجه به شکل دارویی این محصول است . فرمولاسیون های رایج این پروبیوتیک معمولا به صورت قرص های مکیدنی تولید می شوند . تجویز قرص های مکیدنی در کودکان زیر سه سال به دلیل خطر بالای پریدن قرص به مجاری تنفسی و انسداد راه هوایی ، دارای منع مصرف مطلق فیزیکی است . برای این گروه سنی ، تنها باید از فرمولاسیون های پودری تایید شده و با دستور دقیق پزشک استفاده شود .

کودکان مبتلا به ناهنجاری های ساختاری قلب

• کودکانی که با بیماری های مادرزادی قلب نظیر نقص دیواره بین بطنی یا دهلیزی متولد شده اند ، به دلیل خطر بالای ابتلا به عفونت های قلبی ، نباید این فرآورده زنده میکروبی را دریافت کنند . در این اطفال ، محافظت از جریان خون در برابر هر گونه باکتری از جمله فلور طبیعی بسیار حائز اهمیت است .

عوارض جانبی استرپتوکوکوس سالیواریوس

عوارض دستگاه گوارش

• شایع ترین عوارض ناشی از مصرف این پروبیوتیک مربوط به سیستم گوارشی است . علائمی نظیر نفخ ، تغییر در قوام مدفوع ، درد های خفیف معده و اسهال گذرا در کمتر از یک تا پنج درصد از بیماران گزارش شده است . این عوارض معمولا در روز های نخست درمان بروز کرده و بدون نیاز به مداخله دارویی خود به خود برطرف می شوند .

واکنش های آلرژیک و حساسیت مفرط

• بروز حساسیت به باکتری و یا به مواد جانبی و نگهدارنده موجود در فرمولاسیون دارو مانند طعم دهنده ها یا پروتئین های شیر ، بسیار نادر بوده و در کمتر از یک درصد از مصرف کنندگان مشاهده می شود . علائم بالینی می تواند شامل خارش خفیف مخاط دهان ، کهیر پوستی و یا تورم خفیف گلو باشد که با قطع دارو متوقف می شود .

عوارض سیستمیک و عفونی خطرناک

• احتمال بروز عفونت های سیستمیک ، باکتریمی خونی و اندوکاردیت در افراد با سیستم ایمنی طبیعی ، صفر یا در حد اپسیلون است . با این حال ، در جامعه آماری بیماران پر خطر با نقص شدید ایمنی ، این عوارض مرگبار در کمتر از یک دهم درصد از موارد گزارش شده است که لزوم دقت پزشک در انتخاب بیمار را نشان می دهد .

تداخلات دارویی استرپتوکوکوس سالیواریوس

تداخلات دارویی استرپتوکوکوس سالیواریوس 

تداخل با دارو های آنتی بیوتیک سیستمیک نام دارو ها

• پنی سیلین ، آموکسی سیلین ، کوآموکسی کلاو ، سفیکسیم ، سفالکسین ، آزیترومایسین ، کلاریترومایسین ، اریترومایسین ، سیپروفلوکساسین و لووفلوکساسین . نوع تداخل : آنتاگونیسم فارماکودینامیک و کاهش شدید اثر بخشی بالینی . توضیح بالینی : از آنجا که این محصول دارویی حاوی یک باکتری زنده است ، مصرف همزمان آن با آنتی بیوتیک های سیستمیک باعث مرگ سریع میکروارگانیسم های مفید و از بین رفتن کامل اثرات پیشگیری کننده و درمانی پروبیوتیک می شود . پزشک باید به بیمار دستور دهد که این پروبیوتیک را حداقل با فاصله دوازده تا بیست و چهار ساعت از مصرف آنتی بیوتیک و یا ترجیحا پس از اتمام کامل دوره آنتی بیوتیک درمانی مصرف کند .

تداخل با دهان شویه های ضد میکروبی و موضعی نام دارو ها

• دهان شویه های حاوی کلرهگزیدین ، ستیل پیریدینیوم کلراید ، هگزتیدین ، پوویدون آیداین و هیدروژن پرواکسید . نوع تداخل : تخریب مستقیم باکتری زنده و مهار کلونیزاسیون . توضیح بالینی : این ترکیبات ضد عفونی کننده ، باکتری های زنده را در حفره دهان به سرعت از بین می برند و مانع از استقرار آن ها روی بافت لوزه و زبان می شوند . تجویز بالینی ایجاب می کند که مصرف این پروبیوتیک با فاصله حداقل دو تا چهار ساعت پس از استفاده از دهان شویه ها صورت گیرد .

تداخل با دارو های سرکوب کننده سیستم ایمنی نام دارو ها

• سیکلوسپورین ، تاکرولیموس ، متوترکسات ، آزاتیوپرین ، مایکوفنولات موفتیل ، سیکلوفسفامید و کورتیکواستروئید های با دوز بالا مانند پردنیزولون و دگزامتازون . نوع تداخل : افزایش خطر عفونت های فرصت طلب ، باکتریمی و سپسیس . توضیح بالینی : مصرف همزمان این پروبیوتیک در بیمارانی که تحت درمان با دارو های تضعیف کننده سیستم ایمنی هستند ، به دلیل افت شدید دفاع مخاطی ، خطر عبور باکتری از سد مخاطی دهان و ورود به جریان خون را به شدت افزایش می دهد . ترکیب این دارو ها با پروبیوتیک های زنده منع مصرف مطلق دارد .

تداخل با غذا ها و مایعات بسیار داغ

• مصرف این پروبیوتیک همراه با چای داغ ، قهوه ، سوپ یا هر گونه نوشیدنی و غذای با دمای بالا اکیدا ممنوع است . حرارت بالا ساختار سلولی باکتری های زنده را تخریب کرده و باعث مرگ فوری آن ها می شود که در نتیجه اثر بخشی درمان و تولید باکتریوسین ها به صفر می رسد .

زمان بندی مصرف نسبت به وعده های غذایی

• بهترین زمان مصرف این مکمل باکتریایی ، شب ها پیش از خواب و پس از انجام کامل بهداشت دهان و مسواک زدن است . مصرف غذا یا نوشیدنی بلافاصله پس از مکیدن یا بلعیدن این پروبیوتیک ، باعث شسته شدن فیزیکی باکتری ها از سطح مخاط دهان ، زبان و لوزه ها شده و مانع از لانه گزینی موفق آن ها در طول شب می گردد . پزشک باید تاکید کند که پس از مصرف این دارو ، بیمار حداقل تا چند ساعت از خوردن و آشامیدن پرهیز نماید .

تداخل در کشت میکروبی ترشحات گلو و دهان

• از نظر ارزیابی آزمایشگاهی ، حضور مقادیر بسیار بالای این باکتری در محیط دهان می تواند در نتایج کشت عمومی ترشحات حلق ، به عنوان رشد بیش از حد فلور طبیعی یا استرپتوکوک های آلفا همولیتیک گزارش شود . پزشک باید آگاه باشد که این رشد متراکم ، بیماری زا نیست ، اما ممکن است باعث شلوغی محیط کشت و نیازمند دقت بیشتر تکنسین آزمایشگاه برای افتراق پاتوژن های واقعی باشد .

تداخل با تست های تشخیص سریع استرپتوکوک گروه آ

• با وجود هم خانواده بودن این باکتری مفید با عامل بیماری زای گلودرد چرکی ، مصرف این پروبیوتیک باعث مثبت شدن کاذب تست های تشخیص سریع استرپتوکوک گروه آ نمی شود . این باکتری از نظر ساختار آنتی ژنی و مشخصات دیواره سلولی با استرپتوکوک پیوژنز تفاوت ساختاری دارد و هیچ گونه تداخلی در تشخیص بالینی عفونت حاد ایجاد نمی کند ، لذا پزشک می تواند با اطمینان کامل به نتایج کیت های تشخیصی سریع استناد نماید .

هشدار ها استرپتوکوکوس سالیواریوس

هشدار های بالینی و تخصصی در تجویز استرپتوکوکوس سالیواریوس

تداخل با درمان های آنتی بیوتیکی و ضد عفونی کننده ها

• مهم ترین هشدار بالینی در مصرف این پروبیوتیک دهانی ، عدم کارایی آن در صورت مصرف همزمان با آنتی بیوتیک های سیستمیک و موضعی است . از آنجا که این فرآورده حاوی باکتری های زنده است ، استفاده همزمان از آنتی بیوتیک هایی نظیر پنی سیلین یا ماکرولید ها و همچنین دهان شویه های ضد باکتری مانند کلرهگزیدین ، باعث مرگ فوری این میکروارگانیسم ها می شود . پزشک باید به بیمار آموزش دهد که مصرف این پروبیوتیک را حداقل دوازده تا بیست و چهار ساعت پس از اتمام کامل دوره آنتی بیوتیک درمانی یا با فاصله چند ساعته از مصرف دهان شویه آغاز کند .

خطر باکتریمی در بیماران دارای نقص ایمنی

• استفاده از این محصول در بیمارانی که به دلیل ابتلا به بیماری های پیشرفته یا دریافت دارو های سرکوب کننده سیستم ایمنی دارای نقص ایمنی هستند ، با هشدار بسیار جدی روبرو است . ورود مقادیر بالای باکتری زنده به بدن این افراد می تواند منجر به عبور میکروارگانیسم از سد های مخاطی ، ورود به جریان خون و ایجاد سپسیس یا عفونت منتشر خونی شود .

هشدار در خصوص جراحی های حفره دهان و دندانپزشکی

• در بیمارانی که به تازگی تحت اعمال جراحی وسیع دهان ، لثه ، ایمپلنت یا کشیدن دندان قرار گرفته اند ، بافت مخاطی به شدت آسیب پذیر است . تجویز این پروبیوتیک در فاز حاد پس از جراحی که با خونریزی و زخم های باز همراه است ، خطر ورود مستقیم باکتری ها به جریان خون را به شدت افزایش می دهد و تا زمان ترمیم کامل بافت ها باید به تعویق بیفتد .

خطر کلونیزاسیون در کاتتر های وریدی و تجهیزات پزشکی

• بیمارانی که دارای کاتتر های وریدی مرکزی دائمی یا سایر تجهیزات پزشکی تهاجمی طولانی مدت هستند ، مستعد ابتلا به عفونت های مرتبط با کاتتر می باشند . استرپتوکوک ها توانایی بالایی در ایجاد زیست لایه یا بیوفیلم بر روی سطوح پلاستیکی دارند . بنابراین ، تجویز مکمل های حاوی این باکتری در این بیماران نیازمند احتیاط فراوان و پایش بالینی است .

هشدار بروز اندوکاردیت در بیماران قلبی

• اگرچه این سویه از باکتری هم زیست و ایمن در نظر گرفته می شود ، اما پزشکان باید در بیماران دارای سابقه تب روماتیسمی ، افتادگی دریچه های قلب یا دارا بودن دریچه های مصنوعی با احتیاط کامل عمل کنند ، زیرا خطر تئوریک لانه گزینی باکتری روی بافت های آسیب دیده قلب و ایجاد اندوکاردیت عفونی همواره مطرح است .

تظاهرات بالینی ناشی از مصرف بیش از حد

• از منظر سم شناسی بالینی ، استرپتوکوکوس سالیواریوس توسط مراجع معتبر بین المللی به عنوان یک مکمل ایمن طبقه بندی شده است . مصرف بیش از حد تصادفی این پروبیوتیک در افراد دارای سیستم ایمنی سالم ، منجر به مسمومیت حاد ، اورژانس پزشکی یا آسیب به ارگان های حیاتی نمی شود . با این حال ، دریافت مقادیر بسیار بالای باکتری در یک زمان کوتاه می تواند باعث به هم خوردن موقت تعادل فلور میکروبی دهان و دستگاه گوارش شود . علائم بالینی این وضعیت عموما محدود به روده ها است و شامل نفخ معده ، تولید گاز بیش از حد ، دردهای خفیف شکمی و در برخی موارد اسهال گذرا می باشد .

فقدان پادزهر اختصاصی و عدم نیاز به شستشوی معده

• به دلیل ماهیت کاملا بیولوژیک و زنده بودن این محصول ، هیچ گونه پادزهر شیمیایی برای خنثی کردن آن وجود ندارد . همچنین انجام اقداماتی نظیر شستشوی معده یا تجویز زغال فعال در موارد مصرف بیش از حد این پروبیوتیک فاقد ارزش بالینی است ، زیرا اسید معده به طور طبیعی اکثریت باکتری های بلعیده شده را از بین می برد .

پروتکل درمان و اقدامات حمایتی در افراد سالم

• در صورت بروز علائم گوارشی ناشی از اوردوز ، تنها اقدام لازم توقف فوری مصرف مکمل پروبیوتیک است . علائم گوارشی معمولا به صورت خود محدود شونده طی بیست و چهار تا چهل و هشت ساعت به صورت کامل برطرف می شوند . حفظ هیدراتاسیون بیمار از طریق مصرف مایعات فراوان تنها اقدام حمایتی مورد نیاز در این مرحله است .

اقدامات اورژانسی در بیماران پر خطر

• اگر مصرف بیش از حد یا حتی دوز های معمول این پروبیوتیک در بیماران دارای نقص ایمنی یا مشکلات دریچه ای قلب منجر به بروز علائم سیستمیک نظیر تب بالا ، لرز ، افت فشار خون یا تپش قلب شدید شود ، پزشک باید احتمال وقوع باکتریمی یا اندوکاردیت را در نظر بگیرد . در این شرایط اورژانسی ، بیمار باید فورا در بخش مراقبت های ویژه بستری شود . پس از اخذ نمونه های کشت خون ، درمان تجربی با آنتی بیوتیک های سیستمیک و وسیع الطیف وریدی نظیر مشتقات پنی سیلین یا سفالوسپورین ها باید بلافاصله آغاز گردد تا از انتشار و آسیب ارگانی باکتری جلوگیری شود و سپس بر اساس نتایج دقیق آنتی بیوگرام ، درمان به صورت هدفمند تنظیم گردد .

توصیه های دارویی استرپتوکوکوس سالیواریوس

توصیه های دارویی برای بیمار

نحوه صحیح مصرف قرص های مکیدنی

• بیمار باید بداند که این فرآورده یک قرص خوراکی معمولی نیست و هرگز نباید جویده یا به صورت درسته بلعیده شود . قرص باید به آرامی در دهان مکیده شود تا باکتری های زنده زمان کافی برای آزاد شدن در محیط بزاق و چسبیدن به دیواره مخاطی دهان ، زبان و لوزه ها را داشته باشند . این روند مکیدن معمولا باید حداقل پنج تا ده دقیقه به طول بینجامد .

بهترین زمان مصرف در طول شبانه روز

• ایده آل ترین زمان برای مصرف این پروبیوتیک ، شب ها دقیقا پیش از خواب است . بیمار باید ابتدا تمام مراحل بهداشت دهان شامل مسواک زدن و استفاده از نخ دندان را انجام دهد و پس از اتمام آن ها قرص را مصرف کند . کاهش طبیعی جریان بزاق و کاهش بلع در طول خواب ، بهترین فرصت را برای تکثیر و لانه گزینی باکتری ها فراهم می کند .

پرهیز از خوردن و آشامیدن پس از مصرف

• بیمار باید آگاه باشد که حداقل تا یک الی دو ساعت پس از مکیدن قرص ، نباید هیچ گونه غذا یا نوشیدنی مصرف کند . نوشیدن آب یا غذا خوردن باعث شسته شدن فیزیکی باکتری ها از سطح مخاط دهان و گلو شده و اثر بخشی دارو را کاملا از بین می برد . همچنین مصرف مایعات بسیار داغ مانند چای یا قهوه پیش یا پس از مصرف دارو ، باعث مرگ فوری این باکتری های زنده می شود .

مدیریت همزمان با سایر دارو های دهانی

• بیمارانی که بنا به تجویز دندان پزشک از دهان شویه های ضد عفونی کننده استفاده می کنند ، باید حداقل دو تا چهار ساعت بین مصرف دهان شویه و این پروبیوتیک فاصله در نظر بگیرند ، زیرا ترکیبات شیمیایی دهان شویه باکتری های مفید دارو را نابود می کنند .

شرایط نگهداری دارو در منزل

• این محصول حاوی میکروارگانیسم های زنده است . بیمار باید دارو را در محیطی خشک ، خنک ، دور از تابش مستقیم نور خورشید و به دور از رطوبت حمام نگهداری کند . برخی از فرمولاسیون ها نیازمند نگهداری در یخچال هستند که بیمار باید به دستورالعمل روی بسته بندی دقت کامل داشته باشد تا باکتری ها پیش از مصرف از بین نروند .

انتخاب صحیح فرمولاسیون بر اساس سن بیمار

• مهم ترین نکته بالینی برای متخصصان اطفال ، توجه به شکل دارویی است . تجویز قرص های مکیدنی برای کودکان خردسال زیر سه سال به دلیل خطر بالای پریدن جسم خارجی در مجاری تنفسی و ایجاد خفگی ، کاملا ممنوع است . پزشک برای این گروه سنی باید صرفا از فرمولاسیون های پودری قطره ای استفاده کند . این پودر ها را می توان با انگشت تمیز روی پستانک یا لثه کودک مالید ، اما پزشک باید تاکید کند که هرگز نباید این پودر ها در شیر گرم یا آب جوش حل شوند .

زمان بندی تجویز پس از درمان آنتی بیوتیکی

• این پروبیوتیک یک خط درمان نگهدارنده و پیشگیرانه است ، نه یک درمان حاد . در بیماران مبتلا به فارنژیت یا گلودرد چرکی فعال ، پزشک ابتدا باید دوره کامل آنتی بیوتیک درمانی را به پایان برساند . تجویز این پروبیوتیک باید حداقل بیست و چهار تا چهل و هشت ساعت پس از مصرف آخرین دوز آنتی بیوتیک آغاز گردد تا فضا برای جایگزینی فلور طبیعی دهان و جلوگیری از عود مجدد عفونت فراهم شود .

انتخاب دقیق بیمار و ارزیابی خطرات سیستمیک

• پزشک معالج پیش از تجویز دارو ، باید وضعیت سیستم ایمنی بیمار را به دقت ارزیابی کند . تجویز این محصول در بیماران دارای نقص ایمنی شدید ، افراد تحت شیمی درمانی فعال و یا بیمارانی که دارای کاتتر های وریدی ، دریچه های مصنوعی قلب یا سابقه تب روماتیسمی هستند ، به دلیل خطر تئوریک و بالینی بروز باکتریمی و اندوکاردیت عفونی نیازمند احتیاط فراوان و ارزیابی دقیق سود به زیان است .

تعیین مدت زمان درمان برای اثربخشی پایدار

• برای رسیدن به یک پاسخ بالینی مطلوب و کاهش چشمگیر آمار عود عفونت های تنفسی فوقانی ، ورم لوزه یا عفونت گوش میانی ، پزشک باید به بیمار توضیح دهد که مصرف مقطعی و چند روزه این پروبیوتیک کافی نیست . پروتکل های درمانی استاندارد معمولا مصرف مداوم و منظم دارو را برای دوره های حداقل سی تا نود روزه توصیه می کنند تا کلونیزاسیون پایدار و طولانی مدت در مجاری تنفسی فوقانی شکل گیرد .