متفورمین+پیوگلیتازون چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف

این ترکیب دارویی شامل دو عامل ضد دیابت خوراکی با مکانیسم‌های اثر مکمل است: متفورمین (کاهش‌دهنده تولید گلوکز کبدی و بهبود حساسیت به انسولین) و پیوگلیتازون (افزایش‌دهنده حساسیت به انسولین در عضلات و بافت چربی). این ترکیب با هدف هدف قرار دادن دو نقص اصلی در دیابت نوع ۲، یعنی مقاومت به انسولین و افزایش تولید گلوکز کبدی، استفاده می‌شود.
۱. موارد مصرف تایید شده
بر اساس تاییدیه سازمان‌های بین‌المللی دارویی، این ترکیب فقط برای یک مورد مصرف اصلی تایید شده است:

الف. بهبود کنترل قند خون در دیابت نوع ۲

• هدف درمانی: کنترل قند خون (کاهش هموگلوبین ای وان سی، قند ناشتا و قند پس از غذا) در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲.

توضیحات کاربردی برای پزشک:

• جایگاه درمانی: این ترکیب معمولاً برای بیمارانی تجویز می‌شود که با متفورمین به تنهایی یا پیوگلیتازون به تنهایی به کنترل مطلوب قند خون دست نیافته‌اند و نیاز به درمان ترکیبی برای هدف قرار دادن همزمان مقاومت به انسولین و نقص عملکرد سلول بتا دارند.
• افزایش حساسیت به انسولین: وجود پیوگلیتازون، که به عنوان یک آگونیست گیرنده پی‌پی‌ای‌آر گاما عمل می‌کند، باعث می‌شود این ترکیب انتخابی خوب برای بیمارانی باشد که در آن‌ها مقاومت به انسولین، جزء غالب پاتوفیزیولوژی دیابت است.
• عدم کاربرد در دیابت نوع ۱: این دارو برای درمان دیابت نوع ۱ یا کتواسیدوز دیابتی تایید نشده است، زیرا مکانیسم عملکرد آن وابسته به وجود انسولین داخلی است.

۲. موارد مصرف خارج از برچسب
این داروی ترکیبی به دلیل وجود دو عامل فعال با مکانیسم‌های شناخته شده، به طور خاص برای موارد خارج از برچسبی که با ترکیب هر دو دارو انجام شود، شهرت ندارد. با این حال، می‌توان کاربردهای خارج از برچسب هر یک از اجزای آن را در نظر گرفت:
توضیحات کاربردی برای پزشک:

• سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: متفورمین به صورت تک‌درمانی به طور گسترده‌ای برای بهبود علائم سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (به دلیل مقاومت به انسولین) استفاده می‌شود. استفاده از ترکیب کامل در این مورد غیر معمول است، مگر اینکه کنترل قند خون یا بهبود مقاومت به انسولین هدف اصلی باشد.
• بیماری کبد چرب غیر الکلی: پیوگلیتازون (در مطالعات محدود) برای بهبود بافت‌شناسی کبد در بیماران مبتلا به بیماری کبد چرب غیر الکلی مورد مطالعه قرار گرفته است، اما تجویز فرم ترکیبی به این منظور رایج نیست.
• محدودیت بالینی: پزشکان باید آگاه باشند که تجویز فرم ترکیبی باید در هر شرایطی با در نظر گرفتن تمام موارد منع مصرف و هشدارهای جعبه سیاه هر دو جزء (به ویژه نارسایی قلبی ناشی از پیوگلیتازون و اسیدوز لاکتیک ناشی از متفورمین) انجام شود.

مکانیسم اثر

این ترکیب دارویی با هدف قرار دادن دو عامل اصلی در پاتوفیزیولوژی دیابت نوع ۲، یعنی مقاومت به انسولین و تولید بیش از حد گلوکز توسط کبد، به کنترل قند خون کمک می‌کند. این ترکیب با هم‌افزایی مکانیسم‌های دو جزء فعال، عمل می‌کند:

الف. مکانیسم اثر متفورمین (گروه بی گوانید)

• کاهش تولید گلوکز کبدی: مکانیسم اصلی عمل متفورمین، کاهش تولید گلوکز در کبد (گلوکونئوژنز کبدی) است. این امر به ویژه در حالت ناشتا، سطح قند خون را پایین می‌آورد.
• افزایش حساسیت به انسولین: متفورمین حساسیت بافت‌های محیطی (مانند عضلات) به انسولین را بهبود می‌بخشد، که منجر به جذب بهتر گلوکز از جریان خون می‌شود.
• عملکرد سلولی: متفورمین این اثرات را تا حدی از طریق فعال‌سازی آنزیم کیناز فعال شده توسط آدنوزین مونوفسفات (AMPK) اعمال می‌کند.

ب. مکانیسم اثر پیوگلیتازون (گروه تیازولیدین دیون)

• فعال‌سازی گیرنده‌های پی‌پی‌ای‌آر گاما: پیوگلیتازون به عنوان یک آگونیست برای گیرنده‌های فعال‌کننده تکثیر پراکسی زوم گاما در هسته سلول‌های چربی، عضله و کبد عمل می‌کند.
• بهبود حساسیت: فعال‌سازی این گیرنده‌ها باعث تغییر در رونویسی ژنی می‌شود که منجر به افزایش حساسیت به انسولین در بافت‌های محیطی، به ویژه در بافت چربی و عضلات می‌شود.
• تغییر توزیع چربی: پیوگلیتازون می‌تواند چربی را از بافت‌های احشایی (چربی مضر) به بافت چربی زیر جلدی (چربی نسبتاً بی‌ضرر) منتقل کند، که خود به بهبود حساسیت سیستمیک به انسولین کمک می‌کند.

اثر ترکیبی

• اثربخشی ترکیبی بالاتر است، زیرا متفورمین تولید گلوکز را مهار کرده و پیوگلیتازون مقاومت به انسولین را در سطح سلولی کاهش می‌دهد.

فارماکوکینتیک

خصوصیات فارماکوکینتیک این ترکیب تحت تأثیر دو جزء است که نیمه‌عمر و مسیرهای دفع متفاوتی دارند:

الف. متفورمین

• جذب: فراهمی زیستی متفورمین پس از مصرف خوراکی، حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد است. غذا می‌تواند جذب آن را کمی کاهش دهد و به تأخیر اندازد.
• پروتئین‌باندی: متفورمین به میزان ناچیزی به پروتئین‌های پلاسما متصل می‌شود.
• نیمه‌عمر حذف: نیمه‌عمر پلاسمایی متفورمین نسبتاً کوتاه و حدود ۴ تا ۸٫۷ ساعت است.
• متابولیسم و دفع: متفورمین تقریباً به طور کامل به صورت تغییرنیافته و بدون متابولیسم کبدی قابل توجه، از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود. این امر به این معنی است که در بیماران دارای نارسایی کلیوی، دارو به سرعت تجمع یافته و خطر اسیدوز لاکتیک را به شدت بالا می‌برد.

ب. پیوگلیتازون

• جذب: پیوگلیتازون به خوبی پس از مصرف خوراکی جذب می‌شود و غذا تأثیری بر فراهمی زیستی کلی آن ندارد.
• پروتئین‌باندی: پیوگلیتازون به شدت (بیش از ۹۹ درصد) به پروتئین‌های سرم متصل می‌شود.
• نیمه‌عمر حذف: پیوگلیتازون دارای نیمه‌عمر طولانی‌تری نسبت به متفورمین است، حدود ۱۶ تا ۲۴ ساعت.
• متابولیسم و دفع: پیوگلیتازون عمدتاً توسط آنزیم‌های سیتوکروم P450 (به ویژه CYP2C8 و CYP3A4) در کبد متابولیزه می‌شود و متابولیت‌های آن عمدتاً از طریق مدفوع و تا حدی از طریق ادرار دفع می‌شوند.

ملاحظات بالینی مهم
با توجه به این پروفایل‌ها، اگرچه این ترکیب معمولاً روزی یک بار تجویز می‌شود، اما پایش عملکرد کلیوی به دلیل جزء متفورمین حیاتی است، و پایش عملکرد کبدی و خطر تداخلات دارویی متابولیک به دلیل جزء پیوگلیتازون ضروری است.

منع مصرف

۱. موارد منع مصرف در بیماری‌های زمینه‌ای
مصرف این ترکیب در شرایط بالینی زیر ممنوع است و نیاز به ارزیابی دقیق توسط پزشک دارد:

الف. منع مصرف‌های ناشی از متفورمین

• نارسایی کلیوی شدید: متفورمین به صورت عمده از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود. نارسایی کلیوی شدید با نرخ فیلتراسیون گلومرولی (eGFR) کمتر از ۳۰ میلی‌لیتر در دقیقه یک منع مصرف مطلق است. این امر به دلیل خطر شدید تجمع متفورمین و بروز اسیدوز لاکتیک است، که یک عارضه جانبی نادر اما کشنده محسوب می‌شود.
• اسیدوز متابولیک حاد یا مزمن: از جمله اسیدوز لاکتیک یا کتواسیدوز دیابتی.
• شرایط حاد همراه با هیپوکسی (کمبود اکسیژن) یا اختلال عملکرد ارگان‌ها: این شرایط شامل نارسایی احتقانی قلب ناپایدار، شوک، سکته قلبی حاد، عفونت‌های شدید (مانند سپسیس)، یا نارسایی تنفسی است. این شرایط می‌توانند خطر اسیدوز لاکتیک را به شدت افزایش دهند.
• ناکارایی کبد شدید: اگرچه ناکارایی کبد یک منع مصرف مطلق نیست، اما می‌تواند باعث کاهش کلیرانس لاکتات و افزایش خطر اسیدوز لاکتیک شود، لذا در نارسایی‌های شدید کبد منع مصرف دارد.
• جراحی یا اقدامات تصویربرداری با تزریق مواد حاجب یددار: تجویز متفورمین در زمان انجام یا پس از انجام اقدامات تشخیصی با استفاده از مواد حاجب وریدی یددار باید به صورت موقت قطع شود، زیرا این مواد می‌توانند عملکرد کلیه را به صورت موقت مختل کرده و ریسک اسیدوز لاکتیک را افزایش دهند.

ب. منع مصرف‌های ناشی از پیوگلیتازون

• نارسایی احتقانی قلب علامت‌دار (CHF): پیوگلیتازون باعث احتباس مایعات شده و می‌تواند نارسایی قلبی را تشدید کند. بنابراین، این دارو در بیماران با نارسایی قلبی کلاس III یا IV (بر اساس انجمن قلب نیویورک) منع مصرف دارد. همچنین در هر بیمار مبتلا به نارسایی قلبی که نیاز به بستری شدن داشته است، باید با احتیاط فراوان استفاده شود.
• بیماری فعال مثانه یا سابقه سرطان مثانه: مطالعات، خطر کمی برای افزایش بروز سرطان مثانه در بیماران مصرف‌کننده پیوگلیتازون را نشان داده‌اند، لذا در بیمارانی که سرطان مثانه فعال دارند یا سابقه آن را داشته‌اند، منع مصرف دارد.

۲. موارد منع مصرف و محدودیت‌ها در جمعیت‌های خاص

الف. بارداری

• توصیه کلی: استفاده از این ترکیب دارویی در دوران بارداری توصیه نمی‌شود.
• دیابت بارداری: به طور کلی برای درمان دیابت در دوران بارداری، انسولین خط اول درمان محسوب می‌شود، زیرا بیشترین اطلاعات ایمنی را در اختیار دارد و جذب متفورمین و پیوگلیتازون به صورت مستقیم به جنین مشخص نیست. باید مزایا و خطرات احتمالی آن در هر بیمار بررسی شود.

ب. شیردهی

• ترشح در شیر: مشخص نیست که پیوگلیتازون به شیر مادر ترشح می‌شود یا خیر. متفورمین به میزان کمی وارد شیر مادر می‌شود.
• توصیه بالینی: به دلیل فقدان اطلاعات کافی در مورد ایمنی و خطرات احتمالی برای نوزاد شیرخوار (به ویژه پیوگلیتازون)، تصمیم به قطع شیردهی یا قطع دارو باید با در نظر گرفتن اهمیت دارو برای مادر و خطر احتمالی برای نوزاد گرفته شود.

ج. کودکان

• محدودیت سنی: ایمنی و اثربخشی داروی ترکیبی متفورمین و پیوگلیتازون در کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال اثبات نشده است و مصرف آن در این گروه سنی توصیه نمی‌شود.

عوارض جانبی

۱. عوارض جانبی بسیار شایع (بیش از ۱۰ درصد موارد)

این عوارض در بیش از یک نفر از هر ۱۰ بیمار مشاهده می‌شوند و عمدتاً ناشی از جزء متفورمین هستند:

• اختلالات گوارشی: این شایع‌ترین عوارض هستند و شامل اسهال (شیوع بین ۱۰ تا ۵۰ درصد، بسته به دوز)، تهوع و استفراغ، و نفخ هستند. این علائم معمولاً در شروع درمان رخ می‌دهند و با مصرف دارو همراه غذا یا کاهش تدریجی دوز کاهش می‌یابند.

۲. عوارض جانبی شایع (بین ۱ تا ۱۰ درصد موارد)

این عوارض در تقریباً یک تا ده نفر از هر ۱۰۰ بیمار رخ می‌دهد:

الف. عوارض مرتبط با احتباس مایعات و نارسایی قلبی (ناشی از پیوگلیتازون)

• ادم (تورم): احتباس مایعات محیطی (تورم دست و پا) شایع است و شیوع آن در صورت مصرف همزمان با انسولین بیشتر است. این عارضه خطر نارسایی احتقانی قلب را افزایش می‌دهد.
• افزایش وزن: به دلیل احتباس مایعات و افزایش بافت چربی زیر جلدی، افزایش وزن مشاهده می‌شود.
• علائم تنفسی: شامل عفونت‌های مجاری تنفسی فوقانی و فارنژیت (التهاب حلق).

ب. عوارض سیستمیک و متابولیک

• کاهش قند خون (هیپوگلیسمی): اگرچه این ترکیب به تنهایی به ندرت باعث کاهش شدید قند خون می‌شود، اما در صورت مصرف همزمان با انسولین یا سولفونیل اوره‌ها، خطر آن به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد.
• کاهش تعداد سلول‌های خونی (کم‌خونی): به ویژه کم‌خونی ناشی از کمبود ویتامین ب ۱۲ (در اثر مصرف طولانی‌مدت متفورمین).

ج. عوارض اسکلتی

• سردرد: یکی از عوارض عمومی شایع است.
• درد عضلانی: گزارش شده است.

۳. عوارض جانبی غیر شایع تا نادر (کمتر از ۱ درصد موارد)

این عوارض نادر هستند اما به دلیل جدیت بالا، نیازمند پایش دقیق و قطع فوری دارو در صورت بروز هستند:

• اسیدوز لاکتیک (بسیار نادر): این عارضه جدی و بالقوه کشنده است و عمدتاً ناشی از متفورمین در بیماران دارای نارسایی کلیوی یا شرایط هیپوکسیک است.
• نارسایی احتقانی قلب (CHF): به ویژه در بیماران با سابقه قبلی بیماری قلبی یا در صورت ترکیب با انسولین. این عارضه با شیوع کمتر از ۱ درصد اما با جدیت بالا همراه است.
• اختلال عملکرد کبدی: شامل افزایش آنزیم‌های کبدی یا یرقان.
• شکستگی استخوان: افزایش خطر شکستگی‌های استخوانی (به ویژه در بازوها و پاها) در زنان مصرف‌کننده پیوگلیتازون گزارش شده است.
• سرطان مثانه: گزارش‌های حاکی از افزایش اندک خطر بروز سرطان مثانه در مصرف‌کنندگان طولانی‌مدت پیوگلیتازون.

تداخلات دارویی

مشخصات کلی تداخلات:

1. جزء متفورمین:

• سوبسترای MATE1
• سوبسترای MATE2-K
• سوبسترای OCT1
• سوبسترای OCT2
• مهارکننده OCT1
• عامل ضد دیابت
• اتصال به رزین/ پلیمر تعویض کاتیونی
• تشدید اسیدوز متابولیک

2. جزء پیوگلیتازون:

• سوبسترای CYP2C8
• القاکننده CYP3A4 (خفیف)
• عامل ضد دیابت

منع مصرف همزمان(کنترا اندیکه):

پاکریتینیب، الکل، آستریزوئات، آستریزوئیک‌اسید، یدامین، یداپاماید، یدیکسانول، یوپامیدول، متریزاماید، تیروپانوئات سدیم

تداخلات ماژور:

استیل سالیسیلیوم اسیدوم، آسپرین، کینولون‌ها، بوپروپیون، کامپاتینیب، کلروکین، سیپروفلوکساسین، داسابوویر، دفتیلاید، دلوتگراویر، انوکساسین، فکسینیدازول، فلروکساسین، فلومکین، هیدروکسی کلروکین، لانرئوتاید، لووکتوکونازول، اکترئوتاید، افلوکساسین، اُمبیتاسویر، پاریتاپرناویر، پازیرئوتاید، سیتاگلیپتین، سدیم‌تیوکتات، تافنوکین، تیوکتیک‌اسید، واندتانیب، آبیراترون، آکاربوز، جمفیبروزیل، گلیمپیراید، گلیپیزاید، گلیبوراید، آیفسفاماید، انواع انسولین، لانرئوتاید، ناتگلیناید، نیفدیپین، پیپراکین، رپاگلیناید، تولازاماید، تولبوتاماید، تولواپتان

تداخلات متوسط:

آسبوتولول، استازولامید، آتنولول، بنازپریل، بتاکسولول، بیزوپرولول، بیترملون، برینزولامید، کاپتوپریل، کارتلول، کارودیلول، سلیپرولول، ریشه‌ی جینسینگ چینی، سایمتیدین، دیگوکسین، دورزولامید، انالاپریل، اسمولول، اوکالیپتول، اوکالیپتوس و کلیه ی فرآورده‌ها، اگزناتاید، فدراتینیب، فرآورده حاوی شنبلیله، فوزینوپریل، فورازولیدون، جنیسینگ، گلوکومنان، صمغ‌گوآر، انواع انسولین، ایپرونیازید، ایساووکونازول، لابتالول، لیکوریک، لینزولید، لیزینوپریل، متازولامید، متیلن‌بلو، متوپرولول، متیپرانولول، موکلوبماید، موئکزیپریل، نادولول، نیالاماید، فنلزین، پیندولول، پلی‌تیازید، پروپرانولول، پسیلیوم، کوئیناپریل، رامیپریل، ریفامپین، ریتوناویر، ساکیناویر، سوتالول، تلاپرناویر، تریفلونوماید، تیمولول، تیپراناویر، توپیرامات، تراندولاپریل، تریامترن، تری‌متوپریم، زوفنوپریل

افزایش اثرداروها توسط متفورمین/پیوگلیتازون:

دالفامپریدین، دوفتیلاید، عوامل کاهنده‌ی قندخون، انسولین، سولفونیل‌اوره‌‌ها

داروهایی که سطح خونی متفورمین/پیوگلیتازون را بالا می برند:

آبماسیکلیب، آبیراترون، الکل، آلفا-لیپودیک‌اسید، آندروژن‌ها، بتابلاکرها، بیکتگراویر، بورتزومیب، مهارکننده‌های کربنیک انهیدراز، سفالکسین، سایمتیدین، مهارکننده‌های CYP2C8(متوسط و قوی)، دالفامپریدین، ضدویروس‌ها با فعایت مستقیم(HCV)، دلوتگراویر، اردافیتینیب، فکسینیدازول، گیلتریتینیب، گلایکوپیرولات(سیستمیک)، گوانتیدین، مهارکننده‌های پمپ پروتئینی، عوامل ایجادکننده کنتراست یددار در تصویربرداری، ایساووکونازونیوم، سولفات، لاموتریژین، لووکتوکونازول، لومکافتور، ایواکافتور، مایتاک، مهارکننده‌های مونوآمین‌اُکسیداز، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی، اُمبیتاسویر، پاریتاپرویر، ریتوناویر، داسابوویر، اندانسترون، پارسیتینیب، پگ‌ویزومانت، پرگابالین، پروتیوناماید، پیریمتامین، کینولون‌ها، رانولازین، ریسدیپلام، سالیسیلات‌ها، SSRIs،‌تافنوکین، تریلاسیکلیب، تری‌متوپریم، واندتانیب، آنتاگونیست‌های ویتامین‌کا

کاهش اثرات داروها توسط متفورمین/پیوگلیتازون:

فلودئوکسی‌گلوکز F 18، آنتاگونیست‌های ویتامین کا

داروهایی که سطح متفورمین/پیوگلیتازون را کاهش می دهند:

بتابلاکر‌ها، بُرتزومیب، القاکننده‌های CYP2C8(متوسط)، صمغ گوآر، عوامل افزاینده‌ی قندخون، لوماکافتور، ایواکافتور، پاتیرومر، کینولون‌ها، ریتودرین، دیورتیک‌های تیازیدی و شبه‌تیازیدی، توپیرامات، وراپامیل
 

تداخلات دارویی مهم

تداخلات این ترکیب بر اساس جزء فعال آن و نوع خطر ایجاد شده، دسته‌بندی می‌شوند:

الف. تداخلات افزایش‌دهنده خطر اسیدوز لاکتیک و سمیت متفورمین

این تداخلات مهم‌ترین هشدار بالینی را ایجاد می‌کنند، زیرا تجمع متفورمین می‌تواند منجر به اسیدوز لاکتیک کشنده شود:

• داروهای کاهنده عملکرد کلیه (مانند کاتیون‌های آلی): داروهایی مانند سایمتیدین (که با دفع متفورمین در کلیه رقابت می‌کند)، رانیتیدین، مسدودکننده‌های کانال کلسیم، و مهارکننده‌های جذب یون‌های آلی می‌توانند کلیرانس متفورمین را کاهش داده و غلظت آن را در خون به شدت افزایش دهند.
• دیورتیک‌های لوپ (مانند فورزماید): این داروها می‌توانند عملکرد کلیه را به صورت موقت مختل کرده و دفع متفورمین را کاهش دهند.
• مصرف همزمان الکل (اتانول): مصرف بیش از حد الکل، به ویژه در حالت ناشتا، می‌تواند متابولیسم لاکتات را مختل کرده و خطر بروز اسیدوز لاکتیک ناشی از متفورمین را به طور چشمگیری افزایش دهد.

ب. تداخلات افزایش‌دهنده یا کاهش‌دهنده قند خون

• داروهای ضد دیابت دیگر: مصرف همزمان با انسولین یا سولفونیل اوره‌ها (مانند گلی‌بنکلامید یا گلی‌پیزاید)، خطر بروز کاهش قند خون (هیپوگلیسمی) را افزایش می‌دهد. ممکن است نیاز به کاهش دوز آن داروها باشد.
• داروهای افزاینده قند خون: داروهایی مانند کورتیکواستروئیدها (مانند پردنیزولون)، تیازیدها (داروهای ادرارآور مانند هیدروکلروتیازید) و هورمون‌های تیروئید می‌توانند اثر کاهنده قند خون این ترکیب را کاهش دهند و نیاز به افزایش دوز داروهای ضد دیابت باشد.

ج. تداخلات متابولیک (ناشی از پیوگلیتازون)

پیوگلیتازون عمدتاً توسط آنزیم سیتوکروم P450 2C8 متابولیزه می‌شود.

• مهارکننده‌های آنزیم CYP2C8 (مانند جم فیبروزیل): این دارو متابولیسم پیوگلیتازون را مهار کرده و منجر به افزایش قابل توجه غلظت پیوگلیتازون در خون می‌شود، که ریسک احتباس مایعات و نارسایی قلبی را بالا می‌برد.
• القاکننده‌های آنزیم CYP2C8 (مانند ریفامپین): این دارو متابولیسم پیوگلیتازون را افزایش داده و غلظت آن را کاهش می‌دهد، که منجر به کاهش اثربخشی درمانی پیوگلیتازون می‌شود.

تداخل با غذا

• متفورمین: غذا به طور کلی جذب متفورمین را کمی کاهش داده و به تأخیر می‌اندازد.
• پیوگلیتازون: غذا تأثیر قابل توجهی بر فراهمی زیستی کلی پیوگلیتازون ندارد.
• توصیه بالینی: توصیه می‌شود این ترکیب دارویی همراه با غذا مصرف شود تا عوارض جانبی شایع گوارشی (تهوع، اسهال) ناشی از جزء متفورمین به حداقل برسد و تحمل بیمار افزایش یابد.

تداخل در آزمایشات

• عملکرد کلیه: متفورمین به طور مستقیم با آزمایشات تداخل ندارد، اما به دلیل دفع کلیوی، تغییر در نرخ فیلتراسیون گلومرولی (eGFR) باید به صورت مکرر پایش شود، زیرا کاهش آن، منع مصرف متفورمین است.
• ویتامین ب ۱۲: مصرف طولانی‌مدت متفورمین می‌تواند منجر به کاهش سطح ویتامین ب ۱۲ سرم شود.
• عملکرد کبد: پیوگلیتازون می‌تواند باعث افزایش سطح آنزیم‌های کبدی (آلانین آمینوترانسفراز و آسپارتات آمینوترانسفراز) شود.
• چربی‌ها: پیوگلیتازون معمولاً باعث افزایش لیپوپروتئین با چگالی بالا و کاهش تری‌گلیسیریدها می‌شود که تداخلی در آزمایش نیست، اما یک تغییر متابولیک قابل پایش است.

هشدار ها

۱. هشدارهای کامل و کاربردی برای پزشکان

الف. هشدارهای جعبه سیاه

خطر نارسایی احتقانی قلب (ناشی از پیوگلیتازون):

• پیوگلیتازون می‌تواند باعث احتباس مایعات شده و ریسک نارسایی احتقانی قلب (CHF) را به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یا آن را تشدید کند.
• مصرف این دارو در بیماران با نارسایی قلبی کلاس III یا IV (بر اساس انجمن قلب نیویورک) منع مصرف دارد.
• پزشکان باید بیماران را به دقت برای علائم و نشانه‌های احتباس مایعات و نارسایی قلبی (مانند افزایش وزن ناگهانی، تنگی نفس یا ادم) پایش کنند و در صورت بروز، دارو را قطع نمایند.

خطر اسیدوز لاکتیک (ناشی از متفورمین):

• اسیدوز لاکتیک یک عارضه متابولیک نادر اما کشنده است که می‌تواند ناشی از تجمع متفورمین باشد.
• این خطر در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی، نارسایی حاد احتقانی قلب، کم‌آبی شدید یا شرایط هیپوکسیک (مانند سپسیس یا نارسایی تنفسی) به طور چشمگیری افزایش می‌یابد.
• متفورمین باید قبل از انجام اقدامات تصویربرداری با ماده حاجب یددار یا جراحی‌های بزرگ به صورت موقت قطع و پس از اطمینان از عملکرد نرمال کلیه مجدداً شروع شود.

ب. هشدارهای سیستمیک و اندام‌های حیاتی

• سرطان مثانه (ناشی از پیوگلیتازون): داده‌ها نشان می‌دهند که استفاده از پیوگلیتازون ممکن است با افزایش اندکی در خطر بروز سرطان مثانه مرتبط باشد. این دارو در بیمارانی که سرطان مثانه فعال دارند، منع مصرف دارد و در بیماران با سابقه قبلی باید با احتیاط فراوان استفاده شود.
• اختلال عملکرد کلیوی: پایش منظم عملکرد کلیه (تخمین نرخ فیلتراسیون گلومرولی) در حین درمان با متفورمین ضروری است تا از تجمع دارو جلوگیری شود.
• اختلال عملکرد کبد: در طول درمان باید سطح آنزیم‌های کبدی پایش شود. در صورت افزایش شدید آنزیم‌ها یا بروز علائم آسیب کبدی، دارو باید قطع شود.
• شکستگی استخوان (ناشی از پیوگلیتازون): افزایش خطر شکستگی استخوان (به ویژه در بازو، دست و پا) در زنان مصرف‌کننده پیوگلیتازون مشاهده شده است. باید عوامل خطر شکستگی در بیماران زن ارزیابی شود.
• خطر کمبود ویتامین ب ۱۲ (ناشی از متفورمین): مصرف طولانی‌مدت متفورمین می‌تواند منجر به کاهش جذب ویتامین ب ۱۲ و در نتیجه کم‌خونی مگالوبلاستیک یا نوروپاتی محیطی شود. پایش دوره‌ای سطح ویتامین ب ۱۲ توصیه می‌شود.
• هیپوگلیسمی (کاهش قند خون): در صورت استفاده همزمان با انسولین یا سولفونیل اوره‌ها، خطر کاهش شدید قند خون افزایش می‌یابد و ممکن است نیاز به کاهش دوز آن داروها باشد.

۲. اوردوز داروی ترکیبی متفورمین و پیوگلیتازون و درمان آن

اوردوز با این ترکیب، خطرات ناشی از هر دو جزء، به ویژه اسیدوز لاکتیک را به شدت افزایش می‌دهد.
الف. علائم اوردوز

• علائم ناشی از متفورمین (اسیدوز لاکتیک): این علائم شامل تنفس سریع و کم‌عمق (تنگی نفس)، درد شکمی شدید، تهوع، استفراغ و اسهال، ضعف و کسالت عمومی و کاهش هوشیاری (کما) است. اسیدوز لاکتیک یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود.
• علائم ناشی از پیوگلیتازون: افزایش خطر نارسایی قلبی ناشی از احتباس مایعات، هیپوگلیسمی (اگر همزمان داروهای کاهنده قند خون دیگری نیز مصرف شده باشد)، و علائم غیر اختصاصی گوارشی.

ب. مدیریت و درمان اوردوز
درمان اوردوز با این ترکیب باید فوراً در محیط اورژانس یا بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) آغاز شود و عمدتاً بر مدیریت اسیدوز لاکتیک متمرکز است.

درمان اسیدوز لاکتیک (اولویت اول):

• همودیالیز: همودیالیز مؤثرترین روش برای حذف سریع متفورمین از بدن است و درمان انتخابی برای اوردوز شدید متفورمین همراه با اسیدوز لاکتیک است.
• تثبیت وضعیت: اصلاح فوری اسیدوز متابولیک شدید، حفظ راه هوایی و حمایت قلبی-عروقی.

کاهش جذب:

• در صورت مراجعه زودهنگام، می‌توان از ذغال فعال برای کاهش جذب پیوگلیتازون (اگرچه تأثیر آن بر متفورمین کم است) و پیشگیری از جذب بیشتر دارو استفاده کرد.

مدیریت علائم پیوگلیتازون:

• احتباس مایعات: اگر علائم نارسایی قلبی وجود دارد، درمان شامل تجویز دیورتیک‌ها (داروهای ادرارآور) و درمان‌های حمایتی نارسایی قلبی است.
• هیپوگلیسمی: در صورت بروز کاهش قند خون، تجویز گلوکز وریدی ضروری است.

توصیه های دارویی

۱. توصیه‌های دارویی مخصوص بیمار 
آموزش بیمار در مورد علائم هشداردهنده جدی این ترکیب حیاتی است:

الف. نحوه مصرف و پایبندی به درمان

• مصرف با غذا: بیمار باید دارو را همراه با غذا مصرف کند تا عوارض جانبی شایع گوارشی (تهوع و اسهال) ناشی از جزء متفورمین به حداقل برسد.
• ثبات در مصرف: مصرف باید طبق دستور پزشک و به صورت منظم باشد. قطع ناگهانی دارو ممکن است باعث افزایش شدید قند خون شود.

ب. هشدارهای حیاتی و علائم خطر جدی

• علائم نارسایی قلبی: بیمار باید فوراً هرگونه علامت غیرعادی احتباس مایعات را گزارش دهد. این علائم شامل افزایش وزن سریع و غیرقابل توجیه، تورم پاها یا مچ پا (ادم)، و تنگی نفس (به ویژه در حالت دراز کشیدن) است.
• علائم اسیدوز لاکتیک: بیمار باید فوراً مصرف دارو را قطع کرده و به اورژانس مراجعه کند در صورت مشاهده علائمی مانند درد عضلانی یا شکمی غیرعادی، احساس ضعف یا کسالت شدید، مشکل در تنفس (تنفس سریع و کم‌عمق) و خواب‌آلودگی غیرمعمول. این‌ها می‌توانند نشانه‌های اسیدوز لاکتیک باشند.
• کاهش قند خون (هیپوگلیسمی): اگر بیمار همزمان انسولین یا سولفونیل اوره مصرف می‌کند، باید علائم کاهش قند خون (مانند لرزش، تعریق، گرسنگی ناگهانی) را بشناسد و نحوه درمان آن را بداند.

ج. سایر توصیه‌ها

• الکل: مصرف بیش از حد الکل باید کاملاً اجتناب شود، زیرا خطر بروز اسیدوز لاکتیک را افزایش می‌دهد.
• بیماری حاد: در صورت بروز هرگونه بیماری حاد (مانند عفونت شدید، استفراغ، یا اسهال)، بیمار باید با پزشک تماس بگیرد. در این شرایط، ممکن است نیاز به قطع موقت متفورمین باشد تا از خطر کم‌آبی و اسیدوز لاکتیک جلوگیری شود.

۲. توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک

این توصیه‌ها بر مدیریت ریسک‌های قلبی-عروقی و کلیوی متمرکز هستند:

الف. ارزیابی ریسک و پایش‌های اولیه

• ارزیابی عملکرد کلیه (eGFR): قبل از شروع درمان و به صورت منظم در طول درمان، باید نرخ فیلتراسیون گلومرولی (eGFR) بیمار اندازه‌گیری شود. این دارو در بیماران با eGFR کمتر از ۳۰ میلی‌لیتر در دقیقه منع مصرف مطلق دارد.
• ارزیابی نارسایی قلبی: سابقه نارسایی احتقانی قلب باید دقیقاً بررسی شود. این ترکیب در بیماران با نارسایی قلبی کلاس III یا IV (بر اساس انجمن قلب نیویورک) منع مصرف دارد.
• آزمایشات کبدی: اندازه‌گیری آنزیم‌های کبدی (ALT) قبل از شروع و به صورت دوره‌ای در طول درمان ضروری است.

ب. مدیریت در شرایط حاد و تداخلات

• قطع موقت متفورمین: متفورمین باید حداقل ۴۸ ساعت قبل از هرگونه جراحی بزرگ یا انجام اقدامات تشخیصی که نیاز به تزریق ماده حاجب یددار وریدی دارند، قطع شود. شروع مجدد دارو باید پس از ۴۸ ساعت و تنها در صورتی باشد که عملکرد کلیوی بیمار نرمال باشد.
• پایش احتباس مایعات: پزشک باید بیماران را در هر ویزیت از نظر علائم و نشانه‌های احتباس مایعات و افزایش وزن ناگهانی به دقت ارزیابی کند. در صورت بروز نارسایی قلبی، دارو باید قطع شود.
• تداخلات متابولیک: در صورت تجویز همزمان با مهارکننده‌های قوی آنزیم CYP2C8 (مانند جم فیبروزیل)، باید غلظت پیوگلیتازون افزایش یافته و خطر احتباس مایعات افزایش یابد؛ لذا پایش بیشتری لازم است یا باید از ترکیب‌های جایگزین استفاده شود.

ج. ملاحظات خاص (شکستگی استخوان و کمبود ویتامین)

• شکستگی استخوان در زنان: در بیماران زن، باید عوامل خطر شکستگی استخوان ارزیابی شود و در صورت نیاز، مشاوره‌های لازم (مانند پایش تراکم استخوان) ارائه شود.
• ویتامین ب ۱۲: پایش سطح ویتامین ب ۱۲ در بیمارانی که درمان طولانی‌مدت با متفورمین دارند، توصیه می‌شود و در صورت لزوم، مکمل تجویز گردد.

سایر نکات مهم

• به بیمار در مورد اندازه‌گیری قندخون و علائم افت قندخون آموزش‌های لازم داده شود.
• معاینات چشمی به صورت دوره ای و سالانه انجام شود.
• HbA1c حداقل دوبار در سال در بیماران با قندخون تحت کنترل و چهاربار در سال در بیمارانی که به هدف درمانی نرسیده‌اند یا تغییرات در رژیم درمانی دارند، چک شود.
• آزمایش میزان فیلتراسیون گلومرولی کلیه (eGFR)بیمار در ابتدای درمان و سپس هر ۱۲ماه ارزیابی شود. در بیماران با eGFR <60 و بیماران بالای ۶۵سال هر ۳تا۶ ماه نیاز به ارزیابی eGFR داریم.
• شمارش افتراقی سلول‌های خونی (CBC) در ابتدای درمان و سپس هر ۱۲ماه لازم است.
• بررسی وضعیت آنزیم‌های کبدی و ویتامین ب۱۲، در ابتدای درمان و سپس به صورت دوره ای لازم‌است.
• در مورد مصرف در بارداری به علت مطالعات انسانی محدود، تصمیم به تجویز تنها با ازیابی میزان خطر نسبت به منافعی که برای مادر و جنین دارد، گرفته شود. براساس مطالعات حیوانی احتمال آسیب جدی به جنین وجود دارد.
• در دوران شیردهی از داروی جایگزین جهت ادامه‌ی درمان استفاده شود.(مطالعات بسیار محدود است.)
• چنانچه بیمار همزمان با این ترکیب، از سایر داروهای ضددیابت نیز استفاده می‌کند، (خصوصاً سولفونیل‌اوره‌ها و مگلیتینایدها) جهت جلوگیری از افت قندخون، ممکن است نیاز به تنظیم دوز مجدد آنها باشد.
• در بیماران مصرف کننده‌ی انسولین، حتماً نیاز به تنظیم دوز انسولین می باشد. علاوه بر احتمال افت قندخون، احتمال بروز نارسایی احتقانی قلب نیز در مصرف همزمان با انسولین افزایش می یابد.
• لازم است درمان با این ترکیب با دوز پایین آغاز شود و بیمار از نظر عوارض دارویی(افزایش وزن، ادم، علائم نارسایی قلبی) تحت نظر گرفته شود، سپس برای افزایش دوز با توجه به وضعیت بیمار اقدام گردد. حداکثر مقدارمجاز مصرفی برای پیوگلیتازون، ۴۵میلی گرم و برای متفورمین ۲/۵۵ گرم در روز در فرم سریع رهش و ۲گرم در فرم آهسته‌رهش می‌باشد.(مصرف بالاتر از ۲گرم در روز متفورمین، در صورتی که در سه نوبت تجویز گردد، بهتر تحمل خواهد شد.)
• به بیمار توصیه شود دارو را همراه با غذا مصرف کند. قرص آهسته رهش را به صورت کامل ببلعد و از خرد کردن یا جویدن آن خودداری نماید.
• در مواردی که بیمار تحت جراحی قرارگرفته(خصوصاً جراحی‌های مرتبط با چاقی) بررسی های لازم جهت قطع موقت، استفاده از داروی جایگزین یا تغییر دوز این دارو‌انجام شود.
• در افرادی که عمل‌های جراحی مرتبط با چاقی مانند اسلیو و بای‌پس انجام می‌دهند، بهتر است جهت افزایش جذب از قرص های سریع رهشIR استفاده شود.
• در مواردی که بیمار تحت فشار و استرس شدید قرار دارد(تب شدید، تروما، عفونت، جراحی و…) جهت قطع متفورمین و جایگزین کردن انسولین اقدام شود.
• مصرف ترکیبات حاوی متفورمین باید در روز جراحی متوقف گردد و ادامه ی مصرف آنها از زمانی که عملکرد کلیوی به حالت پایدار باز می گردد از سر گرفته شود.