اوپیپرامول چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف اوپیپرامول

داروی اوپیپرامول یک داروی ضد اضطراب و آرام بخش است که ساختار شیمیایی مشابه داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای دارد اما مکانیسم اثر ان کاملا متفاوت است. این دارو عمدتا به عنوان اگونیست گیرنده های سیگما عمل می کند و فاقد اثرات قابل توجه در بازجذب سروتونین یا نوراپی نفرین است.

موارد مصرف تایید شده داروی اوپیپرامول

اختلال اضطراب فراگیر و سندرم های اضطرابی

• اوپیپرامول به طور گسترده برای درمان اختلالات اضطرابی تایید شده است. به دلیل مکانیسم خاص ان و اثر بر گیرنده های سیگما این دارو اثرات ارام بخش و ضد اضطراب بسیار خوبی دارد بدون اینکه وابستگی ایجاد کند. در بالین پزشک می تواند این دارو را برای بیمارانی که به داروهای مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین پاسخ مناسبی نداده اند یا دچار عوارض جانبی انها شده اند تجویز کند. شروع اثر ضد اضطراب معمولا یک تا دو هفته زمان می برد.

اختلالات شبه جسمی و روان تنی

• یکی از مهم ترین کاربردهای تایید شده این دارو مدیریت علائم فیزیکی ناشی از تنش های روانی و اختلالات سوماتوفروم است. بیمارانی که با شکایات متعدد جسمی مانند دردهای گوارشی یا تپش قلب عصبی مراجعه می کنند و هیچ منشا ارگانیک برای بیماری انها یافت نمی شود کاندیداهای بسیار مناسبی برای دریافت اوپیپرامول هستند. اثرات انتی هیستامینی ضعیف این دارو نیز به بهبود ارامش جسمی بیمار کمک می کند. دوز معمول بالینی معمولا از پنجاه میلی گرم در روز شروع شده و بسته به نیاز بیمار می تواند تا دویست میلی گرم در روز افزایش یابد که ترجیحا بخش عمده دوز باید در شب مصرف شود.

موارد مصرف خارج برچسب داروی اوپیپرامول

بی خوابی اولیه و ثانویه به اضطراب

• با توجه به خاصیت ارام بخشی و خواب اوری اوپیپرامول که ناشی از بلوک گیرنده های هیستامینی است پزشکان در سراسر جهان از این دارو به صورت خارج برچسب برای درمان اختلالات خواب استفاده می کنند. مزیت بالینی اوپیپرامول نسبت به داروهای خانواده بنزودیازپین در این است که ساختار خواب طبیعی را مختل نمی کند و خطر تحمل یا سوء مصرف به همراه ندارد. تجویز پنجاه تا صد میلی گرم از دارو حدود یک ساعت پیش از خواب می تواند به شروع و تداوم خواب کمک شایانی کند.

افسردگی های خفیف همراه با بی قراری

• اگرچه اوپیپرامول یک ضد افسردگی کلاسیک محسوب نمی شود اما در درمان دوره های افسردگی خفیف که با علائم شدید اضطراب و بی قراری حرکتی همراه هستند کاربرد فراوانی دارد. در این بیماران تجویز اوپیپرامول می تواند پیش از شروع اثر ضد افسردگی های اصلی به کنترل سریع تر اژیتاسیون بیمار کمک کند.

مدیریت علائم روانی یائسگی

• در زنانی که در دوران پیش از یائسگی یا یائسگی دچار گرگرفتگی های عصبی نوسانات خلقی و اضطراب می شوند و امکان استفاده از درمان های جایگزین هورمونی را ندارند تجویز اوپیپرامول می تواند به صورت یک درمان جایگزین و خارج برچسب برای کنترل علائم اتونومیک و روانی به کار رود. قابلیت تحمل بالای دارو در افراد میانسال این گزینه را به یک انتخاب منطقی در مطب تبدیل کرده است.

مکانیسم اثر اوپیپرامول

داروی اوپیپرامول یک ترکیب روان پزشکی منحصر به فرد است که اگرچه از نظر ساختار شیمیایی در دسته داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای قرار می گیرد اما عملکرد فارماکولوژیک ان کاملا با سایر داروهای این گروه متفاوت است.

• برخلاف ضد افسردگی های سه حلقه ای کلاسیک اوپیپرامول هیچ گونه اثر مهاری بر بازجذب مونوامین ها یعنی سروتونین و نوراپی نفرین ندارد. همین ویژگی باعث می شود که عوارض جانبی معمول مرتبط با مهار بازجذب این انتقال دهنده های عصبی در این دارو دیده نشود.
• عملکرد اصلی این دارو از طریق اتصال با تمایل بالا به گیرنده های سیگما نوع یک و نوع دو اعمال می شود. اوپیپرامول به عنوان یک اگونیست قوی گیرنده های سیگما عمل میکند. فعال سازی این گیرنده ها نقش بسیار مهمی در تنظیم مسیرهای درون سلولی و تعدیل عملکرد سایر انتقال دهنده های عصبی از جمله سیستم گلوتاماترژیک دارد. این اثر اگونیستی بر گیرنده های سیگما دلیل اصلی خواص ضد اضطراب ارام بخش و تثبیت کننده خلق در این دارو است.
• علاوه بر گیرنده های سیگما اوپیپرامول تمایل اتصال کم تا متوسطی به گیرنده های هیستامینی نوع یک دارد. مسدود کردن این گیرنده های هیستامینی مسئول اثرات خواب اور و ارام بخشی اولیه دارو است که به ویژه در روزهای ابتدایی درمان برای کنترل بی قراری و بی خوابی بیمار بسیار کارامد است. همچنین این دارو اثرات انسدادی ضعیفی بر گیرنده های سروتونینی نوع دو و گیرنده های دوپامینی دارد اما اثرات انتی کولینرژیک ان در مقایسه با سایر سه حلقه ای ها بسیار ناچیز است که این یک مزیت بالینی بزرگ برای تجویز در افراد مسن محسوب می شود.

فارماکوکینتیک اوپیپرامول

جذب دارو

• پس از مصرف خوراکی اوپیپرامول به سرعت و به طور کامل از دستگاه گوارش جذب می شود. با این حال به دلیل متابولیسم عبور اول کبدی گسترده فراهمی زیستی مطلق دارو در حدود سی درصد است. حداکثر غلظت پلاسمایی دارو معمولا بین دو تا چهار ساعت پس از مصرف تک دوز خوراکی به دست می اید. مصرف غذا تاثیر بالینی قابل توجهی بر میزان جذب این دارو ندارد.

توزیع در بدن

• اوپیپرامول به میزان بالایی یعنی در حدود نود و یک درصد به پروتئین های پلاسمای خون متصل می شود. این دارو دارای حجم توزیع وسیعی است و به خوبی در بافت های مختلف بدن از جمله سیستم عصبی مرکزی توزیع می شود که نشان دهنده نفوذ بالای ان از سد خونی مغزی است.

متابولیسم کبدی

• این دارو به طور گسترده در کبد متابولیزه می شود. مسیر اصلی متابولیسم ان از طریق انزیم های سیتوکروم پی چهارصد به ویژه ایزوآنزیم دو دی شش است. متابولیت اصلی دارو دز هیدروکسی اتیل اوپیپرامول است که از نظر فارماکولوژیک غیر فعال محسوب می شود. به دلیل اتکا به این مسیر انزیمی در بیمارانی که متابولیزه کننده های ضعیف این انزیم هستند یا داروهای مهارکننده این انزیم را همزمان مصرف می کنند خطر افزایش سطح پلاسمایی دارو وجود دارد.

دفع از بدن

• نیمه عمر حذف پلاسمایی اوپیپرامول در افراد بالغ و سالم به طور متوسط بین شش تا یازده ساعت است. دفع دارو عمدتا از طریق کلیه ها انجام می شود به طوری که حدود هفتاد درصد دوز مصرفی به شکل متابولیت های غیر فعال در ادرار ترشح می شود. بخش کوچکی از دارو نیز از طریق مدفوع دفع می گردد. در بیماران مبتلا به نارسایی های شدید کلیوی یا کبدی نیمه عمر دارو افزایش می یابد و پزشک باید تنظیم دوز را با احتیاط انجام دهد.

منع مصرف اوپیپرامول

موارد منع مصرف در بیماری ها
تجویز اوپیپرامول در برخی شرایط بالینی و بیماری های زمینه ای به دلیل افزایش خطر عوارض جانبی جدی یا تشدید بیماری اولیه کاملا ممنوع است. پزشکان باید پیش از شروع درمان تاریخچه پزشکی بیمار را به دقت بررسی کنند.

حساسیت مفرط

• در صورت وجود سابقه هرگونه حساسیت شناخته شده به اوپیپرامول یا سایر اجزای تشکیل دهنده فرمولاسیون دارو و همچنین حساسیت متقاطع به سایر داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای مصرف این دارو اکیدا ممنوع است.

بیماری های حاد قلبی عروقی

• مصرف این دارو در فاز حاد سکته قلبی و همچنین در بیماران مبتلا به بلوک قلبی درجه بالا به دلیل اثرات بالقوه دارو بر هدایت الکتریکی قلب ممنوع می باشد.

گلوکوم زاویه بسته درمان نشده

• به دلیل خواص ضعیف انتی کولینرژیک اوپیپرامول که می تواند باعث افزایش فشار داخل چشمی شود تجویز ان در بیماران مبتلا به اب سیاه زاویه بسته که تحت درمان مناسب قرار نگرفته اند مجاز نیست.

احتباس ادراری و مشکلات پروستات

• در بیمارانی که دچار بزرگی خوش خیم پروستات همراه با احتباس ادراری هستند مصرف این دارو می تواند به دلیل همان اثرات انتی کولینرژیک وضعیت دفع ادرار را به شدت وخیم تر کند و بنابراین منع مصرف دارد.

انسداد روده

• استفاده از این دارو در بیماران مبتلا به ایلئوس فلجی یا انسداد روده ممنوع است زیرا می تواند حرکات دستگاه گوارش را بیشتر کاهش دهد.

مسمومیت های حاد

• تجویز اوپیپرامول در موارد مسمومیت حاد با الکل داروهای خواب اور مسکن ها یا داروهای روان گردان ممنوع است زیرا می تواند اثرات تضعیف کننده سیستم عصبی مرکزی را به طور خطرناکی تشدید کند.

موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• بر اساس داده های فارماکولوژیک بین المللی مصرف اوپیپرامول در دوران بارداری به ویژه در سه ماهه اول بارداری توصیه نمی شود و منع مصرف نسبی تا مطلق دارد. مطالعات کافی و کنترل شده ای روی زنان باردار انجام نشده است تا ایمنی کامل ان ثابت شود. در صورت نیاز مبرم بالینی پزشک باید منافع مصرف دارو را در برابر خطرات احتمالی برای جنین به دقت بسنجد و تنها در صورت ضرورت قطعی و عدم وجود جایگزین ایمن تر با احتیاط فراوان دارو را تجویز کند.

دوران شیردهی

• ماده موثره اوپیپرامول و متابولیت های ان به مقدار قابل توجهی در شیر مادر ترشح می شوند. از انجا که سیستم عصبی نوزاد در حال رشد است و توانایی متابولیزه کردن این ترکیبات در نوزادان کامل نیست مصرف این دارو در دوران شیردهی ممنوع است. در صورتی که درمان مادر با این دارو کاملا ضروری باشد باید شیردهی متوقف شود تا از بروز عوارض جانبی ناخواسته مانند خواب الودگی بیش از حد یا بی قراری در شیرخوار جلوگیری گردد.

موارد منع مصرف در کودکان

• ایمنی و اثربخشی داروی اوپیپرامول در جمعیت کودکان و نوجوانان به طور کامل توسط کارآزمایی های بالینی گسترده و معتبر بین المللی تایید نشده است.
• به طور کلی تجویز این دارو برای کودکان زیر شش سال اکیدا ممنوع است.
• همچنین در بیشتر دستورالعمل های بالینی مصرف اوپیپرامول در کودکان و نوجوانان زیر هجده سال توصیه نمی شود مگر در شرایط بسیار خاص و مقاوم به درمان های استاندارد که باید منحصرا توسط روان پزشک متخصص کودک و نوجوان و با پایش بسیار دقیق بالینی انجام شود. دلیل این محدودیت افزایش حساسیت سیستم عصبی مرکزی کودکان به عوارض جانبی داروهای روان پزشکی و کمبود داده های مربوط به تاثیرات طولانی مدت این دارو بر رشد شناختی و فیزیکی کودکان است.

عوارض جانبی اوپیپرامول

عوارض بسیار شایع (بیشتر از 10% بیماران)

• در روزهای ابتدایی درمان، بروز خستگی شدید و خواب آلودگی بسیار شایع است که معمولا با ادامه درمان کاهش می یابد. خشکی دهان و گرفتگی بینی نیز از دیگر عوارض بسیار شایع این دارو محسوب می شوند که به دلیل اثرات ضعیف آنتی کولینرژیک دارو بروز می کنند.

عوارض شایع (بین 1% تا 10% بیماران)

• عوارض قلبی عروقی شامل افت فشار خون وضعیتی و تپش قلب در این محدوده قرار دارند و نیازمند پایش در بیماران مستعد هستند. سرگیجه، سبکی سر و لرزش خفیف نیز گزارش شده است. از نظر متابولیک، افزایش وزن در برخی بیماران مشاهده می شود. تعریق بیش از حد نیز از عوارض شایع این دارو است.

عوارض غیر شایع (بین 0.1% تا 1% بیماران)

• عوارض گوارشی مانند تهوع و یبوست در این گروه قرار می گیرند. اختلالات عصبی شامل سردرد، تاری دید، بی قراری، اختلال در خواب و بی خوابی ممکن است رخ دهد. همچنین گزارش هایی از بروز اختلالات جنسی در این محدوده شیوع وجود دارد.

عوارض نادر (کمتر از 0.1% بیماران)

• واکنش های حساسیتی پوستی مانند خارش و بثورات جلدی به ندرت دیده می شوند. احتباس ادرار، تغییرات گذرا در آنزیم های کبدی و اختلالات خونی مانند کاهش گلبول های سفید خون از عوارض بسیار نادر اما مهمی هستند که پزشک باید در صورت بروز علائم عفونت یا زردی به آن ها توجه کند.

تداخلات دارویی اوپیپرامول

تداخلات دارویی اوپیپرامول
مصرف همزمان اوپیپرامول با سایر دارو ها می تواند اثربخشی درمان را تغییر داده یا خطر بروز عوارض جانبی را افزایش دهد. در ادامه مهم ترین تداخلات به همراه نوع تداخل آورده شده است:

مهار کننده های مونوآمین اکسیداز

• مانند ترانیل سیپرومین و فنلزین
• تداخل منع مصرف مطلق. مصرف همزمان خطر بروز سندرم سروتونین، بحران پرفشاری خون و سمیت شدید عصبی را به همراه دارد. باید حداقل چهارده روز بین قطع یک دارو و شروع داروی دیگر فاصله باشد.

دارو های تضعیف کننده سیستم عصبی مرکزی

• مانند دیازپام، کلونازپام، فنوباربیتال، زولپیدم و سایر خواب آور ها
• تداخل تشدید کننده. اوپیپرامول باعث تشدید اثرات تسکینی، خواب آلودگی عمیق و خطر سرکوب تنفسی در صورت مصرف همزمان با این دارو ها می شود. پزشک باید دوز دارو ها را تعدیل کند.

دارو های آنتی کولینرژیک

• مانند آتروپین، دی سیکلومین، بیپریدن و تری هگزی فنیدیل
• تداخل هم افزایی عوارض. مصرف همزمان باعث تشدید شدید عوارض آنتی کولینرژیک از جمله خشکی شدید دهان، تاری دید، یبوست مقاوم و احتباس ادرار می شود و در افراد مسن خطر دلیریوم را بالا می برد.

دارو های طولانی کننده فاصله کیو تی در نوار قلب

• مانند آمیودارون، سوتالول، هالوپریدول، پیموزاید و کلرپرومازین
• تداخل آریتموژنیک. اوپیپرامول به تنهایی می تواند اثرات قلبی داشته باشد و مصرف همزمان با این دارو ها خطر آریتمی های بطنی کشنده را به شدت افزایش می دهد.

دارو های ضد افسردگی مهار کننده بازجذب سروتونین

• مانند فلوکستین، سرترالین، پاروکستین و سیتالوپرام
• تداخل فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک. این دارو ها آنزیم های کبدی را مهار کرده و باعث افزایش سطح خونی اوپیپرامول و سمیت آن می شوند. همچنین خطر سندرم سروتونین افزایش می یابد.

دارو های سمپاتومیمتیک

• مانند اپی نفرین، نوراپی نفرین و پسودوافدرین موجود در دارو های سرماخوردگی
• تداخل قلبی عروقی. اوپیپرامول می تواند اثرات افزاینده فشار خون و تپش قلب ناشی از این دارو ها را تشدید کند.

تداخل با غذا
مصرف اوپیپرامول ارتباط مستقیمی با وعده های غذایی ندارد و می توان آن را با معده پر یا خالی مصرف کرد، اما یک تداخل بسیار مهم در این بخش وجود دارد:

نوشیدنی های حاوی الکل

• مصرف الکل در طول درمان با اوپیپرامول اکیدا ممنوع است. الکل به شدت اثرات تضعیف کننده سیستم عصبی مرکزی دارو را افزایش داده و می تواند منجر به خواب آلودگی خطرناک، اختلالات حرکتی شدید و افت سطح هوشیاری شود.

تداخل در آزمایشات
اوپیپرامول می تواند در نتایج برخی از تست های پاراکلینیکی و آزمایشگاهی تداخل ایجاد کند که پزشک باید هنگام تفسیر نتایج به آن ها توجه داشته باشد:

آزمایش های غربالگری ادرار برای مواد مخدر و دارو های اعصاب

• اوپیپرامول به دلیل ساختار شیمیایی مشابه با دارو های ضد افسردگی سه حلقه ای، می تواند باعث ایجاد نتیجه مثبت کاذب در تست های غربالگری ادرار برای این دسته از دارو ها شود. برای تایید نتیجه نیاز به روش های دقیق تر کروماتوگرافی است.

آزمایش بررسی عملکرد کبد

• مصرف این دارو در برخی بیماران باعث افزایش گذرا و کاذب سطح آنزیم های کبدی می شود. در صورت مشاهده این تغییرات بدون علائم بالینی نارسایی کبد، پزشک باید اثر دارو را مد نظر قرار دهد.

هشدار ها اوپیپرامول

هشدار ها و احتیاطات بالینی داروی اوپیپرامول ویژه پزشکان
این بخش بر اساس معتبرترین منابع علمی بین المللی تدوین شده است تا راهنمای دقیقی برای مدیریت بالینی بیماران باشد.

خطر تشدید افکار خودکشی

• مانند سایر داروهای ضد افسردگی، در هفته های اولیه درمان با این دارو، خطر بروز یا تشدید افکار خودکشی در بیماران به ویژه جوانان وجود دارد. پایش دقیق بالینی بیمار در ابتدای درمان و هنگام تغییر دوز بسیار حیاتی است.

عوارض قلبی و عروقی

• اوپیپرامول می تواند باعث افت فشار خون وضعیتی و تغییرات نوار قلب شود. تجویز این دارو در بیماران دارای سابقه آریتمی قلبی، نارسایی قلبی یا سابقه سکته قلبی باید با احتیاط فراوان و پایش مداوم قلبی صورت گیرد.

اثرات آنتی کولینرژیک

• به دلیل خواص ضد موسکارینی، مصرف این دارو در بیماران مبتلا به احتباس ادراری، بزرگی پروستات و آب سیاه زاویه بسته نیازمند احتیاط جدی است و می تواند باعث تشدید این بیماری ها شود.

کاهش آستانه تشنج

• این دارو می تواند آستانه تشنج را کاهش دهد. در بیماران مبتلا به صرع یا دارای سابقه تشنج، مصرف دارو باید با نظارت دقیق و همراه با داروهای ضد تشنج مناسب انجام شود.

اختلالات کبدی و کلیوی

• متابولیسم این دارو عمدتا کبدی است. در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی یا کلیوی، تنظیم دوز و پایش منظم آنزیم های کبدی و عملکرد کلیه ضروری است.

مسمومیت اوپیپرامول و پروتکل درمان
مصرف بیش از حد این دارو می تواند تهدید کننده حیات باشد و نیازمند مداخله اورژانسی است.

علائم بالینی مسمومیت

• علائم مسمومیت حاد معمولا شامل طیف وسیعی از اختلالات سیستم عصبی و قلبی است. خواب آلودگی شدید، گیجی، بی قراری، افتراق حواس، کما و تشنج از علائم عصبی شایع هستند. در سیستم قلبی عروقی، تاکی کاردی، افت شدید فشار خون، پهن شدن کمپلکس کیو آر اس در نوار قلب، آریتمی های بطنی و ایست قلبی ممکن است رخ دهد. همچنین علائم آنتی کولینرژیک مانند خشکی شدید مخاط، گشاد شدن مردمک ها، احتباس ادرار و کاهش حرکات روده مشاهده می شود.

درمان و مدیریت مسمومیت

• هیچ پادزهر اختصاصی برای مسمومیت با این دارو وجود ندارد و درمان کاملا حمایتی و علامتی است.
• حفظ راه هوایی و حمایت تنفسی: اولین قدم، باز نگه داشتن راه هوایی، اکسیژن رسانی و در صورت نیاز لوله گذاری تراشه و تهویه مکانیکی است.
• جلوگیری از جذب گوارشی: در صورت مراجعه زودهنگام بیمار، شستشوی معده توصیه می شود. تجویز زغال فعال در دفعات متعدد می تواند به کاهش جذب دارو از دستگاه گوارش کمک کند.
• مدیریت عوارض قلبی: پایش مداوم نوار قلب ضروری است. برای درمان آریتمی ها و پهن شدن کمپلکس نوار قلب، تجویز بی کربنات سدیم وریدی خط اول درمان محسوب می شود که با اصلاح اسیدوز و افزایش سدیم خون، هدایت قلبی را بهبود می بخشد.
• کنترل تشنج: در صورت بروز تشنج، استفاده از بنزودیازپین ها مانند دیازپام یا لورازپام وریدی توصیه می شود.
• مدیریت افت فشار خون: استفاده از مایعات وریدی و در صورت عدم پاسخ، تجویز داروهای تنگ کننده عروق مانند نوراپی نفرین برای حفظ فشار خون و پرفیوژن بافتی الزامی است. همودیالیز به دلیل اتصال بالای دارو به پروتئین های پلاسما تاثیری در دفع سم ندارد.

توصیه های دارویی اوپیپرامول

توصیه های دارویی بیمار

• بیمار باید دارو را دقیقا مطابق دستور پزشک مصرف کند و از تغییر دوز یا قطع ناگهانی دارو به شدت پرهیز نماید، زیرا قطع ناگهانی می تواند منجر به بروز علائم آزاردهنده ترک مانند تهوع، بی خوابی و اضطراب واگشتی شود. قطع دارو باید به صورت تدریجی و تحت نظر پزشک انجام گیرد.
• به دلیل اثرات تسکینی دارو، احتمال بروز خواب آلودگی، تاری دید و کاهش تمرکز به ویژه در روزهای ابتدایی درمان بسیار بالا است. بنابراین به بیمار توصیه کنید تا مشخص نشدن اثر دقیق دارو بر بدن، از رانندگی و کار با ماشین آلاتی که نیاز به هوشیاری کامل دارند خودداری کند. بهتر است بخش عمده دوز تجویزی در هنگام خواب مصرف شود تا از خواب آلودگی روزانه کاسته شود.
• برای مقابله با عارضه شایع خشکی دهان، نوشیدن مکرر آب، استفاده از تکه های یخ یا آدامس های بدون قند توصیه می شود. همچنین برای جلوگیری از یبوست، افزایش مصرف فیبر غذایی و مایعات در رژیم روزانه ضروری است.
• به منظور پیشگیری از افت فشار خون وضعیتی و سرگیجه ناشی از آن، بیمار باید از تغییر وضعیت ناگهانی از حالت خوابیده یا نشسته به حالت ایستاده خودداری کند و این کار را به آرامی انجام دهد.
• بیمار باید مطلع باشد که مصرف هرگونه نوشیدنی حاوی الکل در طول دوره درمان اکیدا ممنوع است، زیرا الکل اثرات تضعیف کننده سیستم عصبی دارو را به شدت افزایش داده و خطرات جدی به همراه دارد.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

• شروع درمان باید با کمترین دوز موثر انجام شود و افزایش دوز به صورت تدریجی و بر اساس ارزیابی پاسخ بالینی و میزان تحمل بیمار صورت گیرد. این رویکرد به ویژه در افراد حساس، عوارض جانبی را به حداقل می رساند.
• تجویز این دارو در بیماران سالمند نیازمند احتیاط مضاعف است. افراد مسن به دلیل کاهش متابولیسم دارویی و حساسیت بیشتر گیرنده ها، در معرض خطر بالاتر عوارض آنتی کولینرژیک مانند احتباس ادرار، یبوست شدید، تاری دید و همچنین اختلالات شناختی و افت فشار خون وضعیتی قرار دارند. دوز تجویزی در این گروه باید کمتر از بزرگسالان جوان باشد.
• پیش از شروع درمان در بیماران دارای سابقه بیماری های قلبی عروقی، آریتمی یا بلوک های قلبی، اخذ نوار قلب پایه الزامی است. پزشک باید در طول درمان نیز تغییرات نوار قلب را پایش کند، زیرا داروهای این خانواده می توانند باعث اختلال در هدایت قلبی شوند.
• در صورت وجود بیماری های زمینه ای مانند بزرگی خوش خیم پروستات، احتباس ادرار، فلج روده و گلوکوم زاویه بسته، تجویز دارو به دلیل خاصیت آنتی کولینرژیک با منع مصرف نسبی یا مطلق همراه است و ارزیابی دقیق خطرات در برابر منافع الزامی است.
• همانند سایر داروهای موثر بر اعصاب و روان، پزشک باید بیمار را در هفته های نخست درمان از نظر بروز یا تشدید افکار خودکشی، بی قراری شدید یا تغییرات رفتاری غیر عادی به دقت ارزیابی و پایش نماید.
• در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی یا نارسایی کلیوی، به دلیل کاهش پاکسازی دارو از بدن و خطر تجمع و سمیت دارویی، تنظیم دوز و فواصل مصرف همراه با پایش منظم عملکرد کبد و کلیه از طریق آزمایشات دوره ای کاملا ضروری است.