اسموپرازول + ناپروکسن چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف

موارد مصرف تایید شده

استئوارتریت

• این ترکیب دارویی برای تسکین علائم و نشانه های استئوارتریت در بیمارانی که نیازمند درمان با داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی هستند اما در معرض خطر بالای ابتلا به زخم های معده قرار دارند تایید شده است. از نظر بالینی پزشک باید در نظر داشته باشد که پوشش روده ای این دارو باعث تاخیر در جذب ناپروکسن می شود بنابراین برای تسکین دردهای حاد مناسب نیست و باید به عنوان یک درمان نگهدارنده طولانی مدت در نظر گرفته شود.

روماتوئید ارتریت

• در مدیریت بیماری روماتوئید ارتریت این دارو نقش مهمی در کنترل التهاب و درد مفاصل ایفا می کند. حضور اسموپرازول در این ترکیب با مهار پمپ پروتون اسید معده را کاهش داده و از مخاط گوارشی در برابر اثرات مخرب موضعی و سیستمیک ناپروکسن محافظت می کند. این ویژگی برای بیماران روماتوئیدی که نیازمند مصرف مداوم و روزانه ضد التهاب ها هستند یک مزیت بالینی بسیار مهم محسوب می شود.

اسپوندیلیت انکیلوزان

• تسکین درد و سفتی ستون فقرات در بیماران مبتلا به اسپوندیلیت انکیلوزان از دیگر موارد تایید شده این دارو است. پزشکان باید توجه کنند که دوز استاندارد این ترکیب معمولا شامل پانصد میلی گرم ناپروکسن و بیست میلی گرم اسموپرازول است که دو بار در روز تجویز می شود. ارزیابی خطر قلبی عروقی و گوارشی بیمار پیش از شروع درمان الزامی است.

موارد مصرف خارج برچسب

مدیریت دردهای حاد اسکلتی عضلانی در بیماران پرخطر

• اگرچه فرمولاسیون این دارو دارای رهش تاخیری است اما در برخی شرایط بالینی خاص پزشکان ممکن است این ترکیب را برای بیمارانی که دچار دردهای اسکلتی عضلانی شده اند و همزمان سابقه خونریزی گوارشی یا اولسر پپتیک دارند تجویز کنند. در این حالت هدف اصلی ایجاد یک تعادل بین مدیریت درد و جلوگیری از عود عوارض خطرناک گوارشی است.

دیسمنوره اولیه در بیماران با سابقه گوارشی

• زنان مبتلا به دیسمنوره که نیازمند مسکن های قوی هستند اما به دلیل مشکلات شدید معده قادر به تحمل اشکال دارویی معمولی نیستند ممکن است از این ترکیب سود ببرند. با این حال به دلیل تاخیر در شروع اثر تسکینی توصیه می شود مصرف دارو اندکی پیش از شروع دردهای شدید اغاز گردد تا سطح خونی دارو به حد مطلوب برسد.

درمان حملات نقرس در بیماران حساس

• در حملات حاد نقرس دوزهای بالای داروهای ضد التهاب مورد نیاز است که به شدت برای معده تحریک کننده هستند. تجویز خارج برچسب ترکیب اسموپرازول و ناپروکسن در این بیماران میتواند به کنترل التهاب مفصلی ناشی از رسوب کریستال ها کمک کند در حالی که سد دفاعی معده توسط جزء مهارکننده پمپ پروتون حفظ می شود. پایش دقیق عملکرد کلیوی در این بیماران به شدت توصیه می گردد.

مکانیسم اثر

این داروی ترکیبی از دو جزء با عملکردهای کاملا متفاوت اما مکمل تشکیل شده است که با هدف کنترل درد و التهاب در کنار محافظت از دستگاه گوارش طراحی شده است.

جزء ناپروکسن

• ناپروکسن یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی است. این ماده با مهار غیر انتخابی انزیم های سیکلواکسیژناز یک و دو از تبدیل اسید اراشیدونیک به پروستاگلاندین ها جلوگیری می کند. کاهش تولید پروستاگلاندین ها منجر به کاهش التهاب و درد و تب می شود. با این حال مهار سیکلواکسیژناز یک باعث کاهش تولید پروستاگلاندین های محافظتی در مخاط معده می شود که این امر خطر ایجاد زخم و خونریزی گوارشی را به شدت افزایش می دهد.

جزء اسموپرازول

• اسموپرازول یک مهارکننده پمپ پروتون است که برای مقابله با عوارض گوارشی ناپروکسن به این ترکیب اضافه شده است. این ماده با اتصال غیر برگشت پذیر به انزیم هیدروژن پتاسیم ای تی پی از در سلول های پاریتال معده ترشح اسید معده را در مرحله نهایی مهار می کند. با افزایش پی اچ معده اسموپرازول محیطی ایجاد می کند که در ان خطر اسیب مخاطی ناشی از مصرف مداوم ناپروکسن به حداقل می رسد و به بهبود زخم های احتمالی کمک می کند.

فارماکوکینتیک

جذب

• طراحی دارویی این ترکیب به گونه ای است که اسموپرازول به صورت رهش فوری در پوشش خارجی قرار دارد و بلافاصله پس از ورود به معده ازاد و جذب می شود تا پی اچ معده را به سرعت افزایش دهد. در مقابل ناپروکسن دارای پوشش روده ای است و هسته مرکزی دارو را تشکیل می دهد. این طراحی باعث می شود ناپروکسن تا زمانی که پی اچ محیط به حد کافی بالا نرفته و دارو وارد روده کوچک نشده است ازاد نشود. اوج غلظت پلاسمایی اسموپرازول حدود 45 دقیقه پس از مصرف و برای ناپروکسن حدود 3 الی 4 ساعت پس از مصرف رخ می دهد. مصرف دارو با غذاهای چرب می تواند جذب ناپروکسن را به تاخیر بیندازد و غلظت ماکزیمم ان را کاهش دهد اما بر میزان کلی جذب تاثیر چشمگیری ندارد.

توزیع

• هر دو داروی موجود در این ترکیب به میزان بسیار بالایی به پروتئین های پلاسما متصل می شوند. میزان اتصال ناپروکسن به البومین بیش از 99 درصد و برای اسموپرازول حدود 97 درصد است. حجم توزیع ناپروکسن حدود 0.16 لیتر بر کیلوگرم و برای اسموپرازول در حالت پایدار حدود 16 لیتر است.

متابولیسم

• متابولیسم هر دو دارو عمدتا در کبد انجام می شود اما از طریق مسیرهای انزیمی متفاوتی صورت می گیرد. اسموپرازول به طور گسترده توسط سیستم سیتوکروم پی ۴۵۰ به ویژه انزیم های تو سی ناینتین و تری ای فور متابولیزه می شود. ناپروکسن نیز در کبد متابولیزه شده و به طور عمده توسط انزیم های تو سی ناین و وان ای تو به دسمتیل ناپروکسن تبدیل می گردد. هیچ گونه تداخل فارماکوکینتیکی قابل توجهی بین این دو دارو در زمان متابولیسم کبدی گزارش نشده است.

دفع

• دفع این دو دارو نیز مسیرهای متفاوتی دارد. حدود 95 درصد از دوز مصرفی ناپروکسن از طریق ادرار و عمدتا به صورت داروی تغییر نیافته یا متابولیت های کنژوگه دفع می شود. نیمه عمر حذف ناپروکسن نسبتا طولانی و حدود 15 ساعت است که مصرف دو بار در روز ان را توجیه می کند. از سوی دیگر حدود 80 درصد از متابولیت های اسموپرازول از طریق ادرار و مابقی از طریق مدفوع دفع می گردند. نیمه عمر حذف اسموپرازول بسیار کوتاه تر و حدود 1 الی 1.5 ساعت می باشد. در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کلیوی ترشح ناپروکسن کاهش می یابد و نیاز به تنظیم دقیق دوز یا قطع دارو است.

منع مصرف

موارد منع مصرف در بیماری ها
مصرف داروی ترکیبی اسموپرازول و ناپروکسن در شرایط بالینی زیر به طور مطلق یا نسبی ممنوع است:

• بیماران دارای سابقه حساسیت مفرط به ناپروکسن اسموپرازول بنزیمیدازول های جایگزین شده یا هر یک از اجزای فرمولاسیون.
• بیماران با سابقه بروز حملات اسم کهیر یا واکنش های الرژیک شدید پس از مصرف اسپرین یا سایر داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی. خطر بروز واکنش های شبه انافیلاکسی کشنده در این گروه بسیار بالا است.
• مدیریت درد در دوره حین عمل جراحی پیوند عروق کرونر قلب.
• نارسایی شدید کبدی به دلیل اختلال در متابولیسم هر دو جزء دارو و افزایش خطر مسمومیت سیستمیک.
• بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته کلیوی که کلیرانس کراتینین ان ها کمتر از 30 میلی لیتر در دقیقه است. تجمع متابولیت ها می تواند به تسریع تخریب بافت کلیه منجر شود.
• وجود خونریزی فعال گوارشی خونریزی داخل جمجمه ای یا سایر اختلالات خونریزی دهنده فعال.

موارد منع مصرف بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• استفاده از این دارو از هفته 20 بارداری به دلیل خطر الیگوهیدرآمنیوس ناشی از اختلال عملکرد کلیه جنین نیازمند احتیاط شدید است و از هفته 30 بارداری به بعد اکیدا ممنوع می باشد. مصرف مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین در سه ماهه سوم بارداری خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را به همراه دارد.

دوران شیردهی

• جزء ناپروکسن به میزان قابل توجهی در شیر مادر ترشح می شود. ترشح اسموپرازول نیز محتمل است. به دلیل خطر سرکوب سنتز پروستاگلاندین ها در نوزاد و بروز عوارض جانبی جدی تغذیه با شیر مادر در دوران مصرف این دارو منع شده است.

موارد منع مصرف کودکان
ایمنی و اثربخشی بالینی این ترکیب دارویی در افراد کمتر از 18 سال به اثبات نرسیده است. به دلیل تغییرات فارماکوکینتیک در سنین رشد و افزایش خطر عوارض گوارشی و کلیوی تجویز این دارو برای کودکان و نوجوانان توصیه نمی شود و جزو موارد منع مصرف سنی طبقه بندی می گردد.

عوارض جانبی

عوارض دستگاه گوارش

شایع ترین دسته از عوارض جانبی این داروی ترکیبی مربوط به سیستم گوارشی است. با وجود حضور جزء مهارکننده پمپ پروتون همچنان بروز علائم گوارشی در بیماران محتمل است:

• التهاب معده و سوء هاضمه: این عارضه بیشترین میزان شیوع را دارد و در حدود 10% الی 20% بیماران تحت درمان گزارش شده است.
• تهوع: با شیوع بالینی حدود 8% الی 10% در بیماران رخ میدهد.
• اسهال: بروز اسهال در حدود 5% الی 10% موارد ثبت شده است.
• درد در ناحیه شکم: شیوع این عارضه بین 5% الی 8% ارزیابی میشود.
• یبوست: در حدود 1% الی 3% بیماران مشاهده میشود.
• زخم معده و خونریزی گوارشی: با وجود اثر محافظتی اسموپرازول شیوع این عوارض جدی کمتر از 1% است اما نیازمند پایش بالینی میباشد.

عوارض سیستم عصبی مرکزی

• سردرد: شایع ترین عارضه عصبی محسوب میشود که در 4% الی 5% افراد بروز میکند.
• سرگیجه: شیوع این حالت در بیماران حدود 2% الی 3% گزارش شده است.
• خواب الودگی: در کمتر از 2% بیماران مشاهده میشود.

عوارض قلبی عروقی و سیستمیک

• ادم محیطی و احتباس مایعات: به دلیل اثرات جزء داروی ضد التهاب غیر استروئیدی تورم اندام ها در 2% الی 3% بیماران دیده میشود که در بیماران مستعد نارسایی قلبی حائز اهمیت است.
• افزایش فشار خون: اختلال در کنترل فشار خون در حدود 1% الی 2% موارد رخ میدهد.

عوارض نادر و نیازمند پایش (کمتر از 1%)

• عوارض جدی نظیر مسمومیت کبدی اختلالات حاد کلیوی واکنش های شدید حساسیتی افت شدید منیزیم خون و واکنش های خطرناک پوستی در کمتر از 1% جامعه هدف رخ میدهند. با این وجود به دلیل ماهیت تهدیدکننده حیات این عوارض پزشک معالج باید همواره نسبت به بروز علائم اولیه حساس باشد.

تداخلات دارویی

مکانیسم کلی تداخلات:

• سوبسترای CYP1A2(مینور)، CYP2C9(مینور)، CYP2C19(مینور)، CYP3A4(مینور)
• مهارکننده CYP2C19(ضعیف)، OAT1/3

منع مصرف همزمان(کنترا اندیکه):

آبروسیتینیب، آکالابروتینیب، آسمتاسین، آمینولوولینیک اسید (سیستمیک)، آنتی اسیدها، سفدیتورن، سفوروکسیم، کلوپیدوگرل، القاء کننده های CYP2C19 (قوی)، داکومیتینیب، داساتینیب، دلاویردین، دیفلونیزال، ارلوتینیب، اینفیگراتینیب، کتورولاک (بینی)، کتورولاک (سیستمیک)، لووکتوکنازول، ماسیمورلین، نراتینیب، میفامورتاید، عوامل ضد التهابی غیر استروئیدی، پازوپانیب، پکسیدارتینیب، فنیل بوتازون، ریلپیویرین، سوتراسیب، St John's Wort، سوکرالفیت، تنوکسیکام، اوروکیناز

افزایش اثرداروها توسط اسومپرازول/ناپروکسن:

مشتقات ۵-آمینوسالیسیلیک اسید، آبروسیتینیب، عوامل با خواص ضد پلاکتی، آلیسکایرن، آمینوگلیکوزیدها، آمینولوولینیک اسید (سیستمیک)، آمینولوولینیک اسید (موضعی)، آمفتامین، داروهای ضد انعقاد، آپیکسابان، بمیپارین، مشتقات بیس فسفونات، سفالوتین، سیلوستازول، سیتالوپرام، کلوبازام، کلاژناز (سیستمیک)، سیکلوسپورین (سیستمیک)،‌دابیگاتران، اتگزیلات، دفراسیروکس، اسید دئوکسی کولیک، دسموپرسین، دکستروآمفتامین، دی کلرفنامید، دیگوکسین، ادوکسابان، انوکساپارین، اپلرنون، فوس‌فنی توئین- فنی توئین، هپارین، ایبریتومومب تیوگزتان، ایتراکونازول، کتورولاک (سیستمیک)، لیتیوم، ماواکامتن، متفورمی، متوترکسات، متوکسالن (سیستمیک)، عوامل ضد التهابی غیر استروئیدی، اوبینوتوزومب، اوماستاکسین، پورفیمر، ملح پتاسیم، دیورتیک های نگهدارنده پتاسیم، پرالترکسات، کینولون ها، ریزدرونات، ریواروکسابان، سالیسیلات ها، ساکیناویر، تاکرولیموس (سیستمیک)، محصولات تنوفوویر، تیازولیدیندیون ها، عوامل ترومبولیتیک، تولپریسون، اوروکیناز، ونکومایسین، ورتپورفین، آنتاگونیست های ویتامین K، وریکونازول

داروهایی که سطح خونی اسومپرازول/ناپروکسن را بالا می برند:

آسمتاسین، الکل (اتیل)، مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین II، مهارکننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین، کورتیکواستروئیدها (سیستمیک)، سیکلوسپورین (سیستمیک)، دیفلونیزال، محصولات حاوی دروسپیرنون، محصولات گیاهی با اثرات ضد انعقاد/ضد پلاکت، ایبروتینیب ایکوزاپنت اتیل، اینوترسن، کتوکونازول (سیستمیک)، کتورولاک (بینی)، لووکتوکنازول، لیماپروست، امولسیون لیپید (بر پایه روغن ماهی)، دیورتیک های حلقه، مولتی ویتامین / فلوراید (با ADE)، مولتی ویتامین / مینرال (با ADEK، فولات، آهن)، مولتی ویتامین / مینرال (با AE، بدون آهن)، نفتازون، عوامل ضد التهابی غیر استروئیدی (موضعی)، اسیدهای چرب امگا سه، پنتوسان پلی سولفات سدیم، پنتوکسی فیلین، فنیل بوتازون، پروبنسید، آنالوگ های پروستاسیکلین، مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین، سلومتینیب، مهارکننده های بازجذب سروتونین/ نوراپی نفرین، فسفات سدیم، تنوکسیکام، دیورتیک های تیازیدی و شبه تیازیدی، تیپرناویر، تولپریسون، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای (آمین سوم)، ویتامین E (سیستمیک)، وریکونازول، زنوبروتینیب

کاهش اثرات داروها توسط اسومپرازول/ناپروکسن:

آکالابروتینیب،‌ آلیسکایرن، مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین II، مهارکننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین، آتازاناویر، بلوموسودیل، مسدود کننده های بتا، مشتقات بیس فسفونات، بوسوتینیب، کاپسیتابین، سفدیتورن، سفپودوکسیم، سفوروکسیم، کلوپیدوگرل،‌ سیستامین (سیستمیک)، داکومیتینیب، داساتینیب، دلاویردین، داکسی سایکلین، انوکساسین، اپلرنون، ارلوتینیب، جفیتینیب، هیدرالازین، مهارکننده های چک پوینت‌های ایمنی، ایندیناویر، اینفیگراتینیب، ایتراکونازول، کتوکونازول (سیستمیک)، لدیپاسویر، لووکتوکنازول، دیورتیک های لوپ، ماسیمورلین، میفامورتاید، مولتی ویتامین / مینرال (با ADEK، فولات، آهن)، مایکوفنولات، نلفیناویر، نراتینیب، نیلوتینیب، اکترئوتاید، پازوپانیب، پالبوسیکلیب، پکسیدارتینیب، پوزاکونازول، دیورتیک های نگهدارنده پتاسیم، پروستاگلاندین ها (چشمی)، ریلپیویرین، ریوسیگوات، ریزدرونات، سالیسیلات ها، سکرتین، مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین، سلپرکاتینیب، سینکالید، سورافنیب، سوتراسیب، دیورتیک های تیازیدی و شبه تیازیدی، ولپاتاسویر

داروهایی که سطح اسومپرازول/ناپروکسن را کاهش می دهند:

آنتی اسیدها، عوامل کمپلکس‌ساز اسید صفراوی، القاء کننده های CYP2C19 (قوی)، لوماکافتور و ایواکافتور، سالیسیلات ها، St John's Wort، سوکرالفیت، تیپرناویر

تداخلات دارویی ترکیب اسموپرازول و ناپروکسن

تداخل با داروهای ضد انعقاد خون و ضد پلاکت

• مصرف همزمان این ترکیب با داروهایی نظیر وارفارین کلوپیدوگرل و ریواروکسابان خطر خونریزی را به شدت افزایش میدهد. اسموپرازول با مهار انزیم های کبدی به ویژه سیتوکروم پی چهارصد و پنجاه متابولیسم کلوپیدوگرل را مختل کرده و اثربخشی ضد پلاکتی ان را به میزان قابل توجهی کاهش میدهد. در بیماران نیازمند کلوپیدوگرل استفاده از این ترکیب دارویی توصیه نمیشود.

تداخل با داروهای ضد افسردگی

• داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین مانند سیتالوپرام سرترالین و فلوکستین در صورت مصرف همزمان با ناپروکسن خطر خونریزی گوارشی را تشدید میکنند. همچنین اسموپرازول میتواند غلظت خونی سیتالوپرام را افزایش داده و خطر سمیت قلبی را بالا ببرد.

تداخل با متوترکسات

• هر دو جزء این دارو با متوترکسات تداخل جدی دارند. ناپروکسن دفع کلیوی متوترکسات را کاهش داده و اسموپرازول نیز سطح سرمی ان را بالا میبرد که این امر به سمیت شدید خونی و کلیوی منجر میشود. در صورت نیاز به درمان با متوترکسات به ویژه در دوزهای بالا مصرف این ترکیب دارویی باید متوقف گردد.

تداخل با داروهای کنترل فشار خون و ادرار اور

• ناپروکسن اثرات درمانی داروهای مهارکننده انزیم مبدل انژیوتانسین مانند انالاپریل مسدودکننده های گیرنده انژیوتانسین مانند لوزارتان بتابلاکرها مانند پروپرانولول و داروهای ادرار اور مانند فوروزماید و هیدروکلروتیازید را کاهش میدهد. مصرف همزمان این داروها خطر نارسایی حاد کلیوی را در بیماران مستعد افزایش میدهد.

تداخل با لیتیوم

• ناپروکسن کلیرانس کلیوی لیتیوم را کاهش داده و باعث افزایش سطح خونی و مسمومیت با لیتیوم میشود. پایش دقیق سطح لیتیوم خون الزامی است.

تداخل با داروهای وابسته به اسید معده

• اسموپرازول با کاهش اسید معده جذب داروهایی مانند کتوکونازول ایتراکونازول و ارلوتینیب را به شدت کاهش داده و اثربخشی بالینی ان ها را از بین میبرد. از سوی دیگر جذب دیگوکسین ممکن است افزایش یابد که نیازمند تنظیم دوز است.

تداخل با غذا

• مصرف این ترکیب دارویی با غذاهای چرب یا وعده های غذایی سنگین جذب ناپروکسن را به تاخیر می اندازد اما در میزان کل جذب ان تغییر چشمگیری ایجاد نمیکند. با این حال برای اثربخشی بهینه جزء اسموپرازول در کنترل اسید معده توصیه بالینی بر این است که دارو حداقل سی تا شصت دقیقه قبل از مصرف غذا ترجیحا قبل از صبحانه با یک لیوان کامل آب مصرف شود.
• درمان طولانی مدت (بیشتر از 2 سال) ممکن است منجر به سوء جذب ویتامین B12 رژیم غذایی و متعاقب آن کمبود ویتامین B12 شود.

تداخل در ازمایشات تشخیص طبی

تداخل با ازمایش کروموگرانین آ

• اسموپرازول با کاهش اسید معده باعث ترشح جبرانی گاسترین و به دنبال ان افزایش کاذب سطح کروموگرانین آ در خون میشود. این امر میتواند در تشخیص تومورهای نورواندوکرین تداخل ایجاد کند. دارو باید حداقل چهارده روز قبل از انجام این ازمایش قطع شود.

تداخل با ازمایش تشخیص هلیکوباکتر پیلوری

• مصرف اسموپرازول میتواند نتایج تست تنفسی اوره و ازمایش انتی ژن مدفوعی برای تشخیص هلیکوباکتر پیلوری را به صورت کاذب منفی کند. مصرف دارو باید حداقل دو تا چهار هفته قبل از انجام این تست ها متوقف گردد.

تداخل با ازمایش های ادراری

• ناپروکسن ممکن است در ازمایش ادراری سنجش پنج هیدروکسی ایندول استیک اسید تداخل ایجاد کرده و نتایج را مختل نماید. همچنین ناپروکسن به دلیل اثر بر تجمع پلاکتی زمان سیلان یا خونریزی را در ازمایشات انعقادی طولانی تر نشان میدهد که پیش از مداخلات جراحی باید در نظر گرفته شود.

هشدار ها

هشدارهای مهم بالینی در مصرف داروی ترکیبی اسموپرازول و ناپروکسن

خطر حوادث ترومبوتیک قلبی عروقی

• مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند ناپروکسن میتواند خطر بروز حوادث جدی ترومبوتیک قلبی عروقی از جمله سکته قلبی و سکته مغزی را افزایش دهد که میتواند کشنده باشد. این خطر با دوزهای بالاتر و مصرف طولانی مدت افزایش می یابد و در بیماران دارای سابقه بیماری قلبی عروقی یا عوامل خطر آن بیشتر است.

خطر خونریزی و زخم های گوارشی

• اگرچه حضور اسموپرازول برای کاهش خطر زخم معده ناشی از ناپروکسن است اما خطر خونریزی زخم و سوراخ شدن معده یا روده به طور کامل از بین نمی رود. این عوارض میتوانند کشنده باشند و در هر زمان از درمان با یا بدون علائم هشدار دهنده قبلی به ویژه در بیماران مسن رخ دهند.

سمیت کلیوی و نارسایی کلیه

• استفاده طولانی مدت از ناپروکسن میتواند منجر به نکروز پاپیلری کلیه و سایر اسیبهای کلیوی شود. بیماران مسن افراد مبتلا به نارسایی قلبی اختلال عملکرد کلیوی یا کبدی و کسانی که دیورتیک مصرف میکنند در معرض بالاترین خطر قرار دارند. پایش دقیق عملکرد کلیه در این بیماران الزامی است.

عوارض مرتبط با مهارکننده پمپ پروتون

مصرف طولانی مدت جزء اسموپرازول با خطرات زیر همراه است:

• کاهش شدید منیزیم خون که میتواند منجر به کزاز عضلانی و اریتمی شود.
• افزایش خطر شکستگیهای استخوانی مرتبط با پوکی استخوان در مصرف طولانی مدت.
• افزایش خطر عفونت روده ای ناشی از کلستریدیوم دیفیسیل و اسهال شدید.
• خطر بروز یا تشدید لوپوس اریتماتوی پوستی و سیستمیک.

مسمومیت ترکیب اسموپرازول و ناپروکسن و استراتژی درمان

علائم مسمومیت بالینی

• علائم ناشی از مصرف بیش از حد ناپروکسن معمولا شامل بی حالی خواب الودگی سوزش سر دل درد شکم تهوع استفراغ و خونریزی گوارشی است. در موارد مسمومیت شدید دپرسیون تنفسی نارسایی حاد کلیوی فشار خون بالا و کما ممکن است بروز کند. علائم گزارش شده از اوردوز اسموپرازول شامل گیجی خواب الودگی تاری دید تاکی کاردی حالت تهوع و تعریق فراوان می باشد.

مدیریت درمان مسمومیت

• هیچ پادزهر اختصاصی برای مسمومیت با ترکیب اسموپرازول و ناپروکسن وجود ندارد. رویکرد درمانی منحصرا بر پایه اقدامات حمایتی و علامتی استوار است.
• در صورت مراجعه بیمار در ساعات اولیه پس از بلع مقادیر سمی القای استفراغ یا شستشوی معده و به دنبال آن تجویز زغال فعال توصیه می شود.
• به دلیل اتصال بسیار بالای پروتئینی هر دو داروی ناپروکسن و اسموپرازول همودیالیز در پاکسازی این داروها از جریان خون کارایی چندانی ندارد با این حال در صورت بروز نارسایی حاد کلیوی دیالیز ممکن است ضروری باشد. پایش دقیق علائم حیاتی کنترل برون ده ادراری و بررسی مداوم عملکرد کبد و کلیه تا زمان تثبیت وضعیت بیمار الزامی است.

توصیه های دارویی

توصیه های دارویی بیمار

نحوه مصرف دارو

• توصیه می شود این ترکیب حداقل 30 دقیقه قبل از غذا مصرف شود. قرص ها باید به طور کامل بلعیده شوند و از جویدن، له کردن، حل کردن یا شکافتن انها اکیدا خودداری گردد.

فراموشی دوز مصرفی

• در صورت فراموشی یک نوبت دارو، ان را در اسرع وقت مصرف کنید. اگر زمان مصرف دوز برنامه ریزی شده بعدی فرا رسیده است، دوز فراموش شده را رها کرده و دوز بعدی را طبق روال سابق مصرف کنید. برای جبران نوبت حذف شده، هرگز از دو برابر نمودن دوز در یک نوبت استفاده نکنید.

هوشیاری و سیستم عصبی

• مصرف این ترکیب می تواند باعث خواب الودگی، سرگیجه، تاری دید و سایر علائم عصبی شود که ممکن است توانایی های جسمی یا ذهنی را مختل کند. هنگام انجام کارهایی که نیاز به هوشیاری ذهنی دارند مانند کار با ماشین الات یا رانندگی احتیاط کنید. در صورت بروز تاری یا کاهش دید، مصرف دارو را قطع نموده و جهت معاینه چشم پزشکی مراجعه کنید.

نوشیدن مایعات و عوارض گوارشی

• در طول درمان اب و مایعات به مقدار کافی مصرف کنید. در صورت بروز اسهال مداوم که بهبود نمی یابد، فورا به پزشک خود اطلاع دهید زیرا ممکن است نشانه ای از عفونت روده ای باشد. همچنین در مورد علائم از دست دادن خون پنهان مانند مدفوع تیره اموزش های لازم را از پزشک خود دریافت کنید.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

تنظیم دوز و جایگزینی

• در صورتی که دوز مصرفی روزانه اسموپرازول کمتر از 40 میلی گرم ضروری بود، درمان های جایگزین باید در نظر گرفته شوند. در سالمندان حتما از ترکیب با حداقل دوز موثر ناپروکسن استفاده شود. ترکیب ناپروکسن و اسموپرازول را هرگز با محصولات تک ماده ای ناپروکسن و اسموپرازول منیزیم جایگزین نکنید.

محدودیت های مصرف و مدت درمان

• مصرف این ترکیب برای درمان اولیه درد توصیه نمی شود و طول مدت مطالعات کنترل شده در رابطه با این ترکیب بیش از 6 ماه نمی باشد. مصرف این ترکیب در افراد با نارسایی متوسط کلیوی توصیه نمی شود. در افراد با نارسایی کبدی خفیف تا متوسط با احتیاط مصرف شود و در صورت بدتر شدن عملکرد کبدی، قطع گردد. مصرف در نوجوانان بالای 12 سال با وزن بیشتر از 38 کیلوگرم جهت تسکین دردهای التهاب مفاصل جوانان مجاز است. چنانچه لازم است این ترکیب بعد از جراحی چاقی استفاده شود، استفاده برای کوتاه ترین مدت ممکن توصیه می شود.

عوارض گوارشی و روده ای

• استفاده از مهارکننده های پمپ پروتون ممکن است خطر اسهال ناشی از کلستریدیوم دیفیسیل را به ویژه در بیماران بستری افزایش دهد. استفاده از این داروها همچنین خطر ابتلا به پولیپ غده فوندیک معده را به خصوص در استفاده طولانی مدت بیش از یک سال افزایش می دهد که ممکن است با خونریزی دستگاه گوارش یا کم خونی همراه باشد. از کمترین دوز و کوتاه ترین مدت درمان مناسب برای شرایط بیمار استفاده کنید.

عوارض پوستی و سیستمیک

• در صورت بروز علائم یا نشانه های لوپوس اریتماتوز پوستی یا سیستمیک درمان را قطع کنید. مواردی از عوارض جانبی شدید پوستی از جمله واکنش دارویی همراه با افزایش ائوزینوفیل و علائم سیستمیک و سندرم استیونز جانسون گزارش شده است. علائم اولیه حساسیت مفرط مانند تب و تورم غدد لنفاوی ممکن است بدون بثورات پوستی ایجاد شود.

عوارض استخوانی و متابولیک

• در بیماران تحت درمان ممکن است بروز شکستگی های استخوانی مرتبط با پوکی استخوان افزایش یابد. تجویز مکمل های ویتامین دی و کلسیم را در نظر بگیرید. کاهش شدید منیزیم خون به ندرت با استفاده طولانی مدت رخ می دهد که می تواند منجر به کاهش کلسیم و پتاسیم خون شود. ارزیابی دوره ای سطح کلسیم و منیزیم پایه ضروری است. درمان طولانی مدت بیش از 2 سال ممکن است منجر به سوء جذب ویتامین ب 12 شود.

خطر خونریزی و تداخلات خونی

• چسبندگی و تجمع پلاکت ممکن است کاهش یابد و زمان خونریزی طولانی تر شود. بیماران مبتلا به اختلالات انعقادی یا دریافت کنندگان داروهای ضد انعقاد باید به دقت تحت نظر باشند. بیماران تحت درمان طولانی مدت باید از نظر کم خونی و کاهش سلول های خونی ارزیابی شوند.

عوارض کبدی و کلیوی

• افزایش انزیم های کبدی گزارش شده است و در صورت بروز علائم بیماری کبدی باید دارو فورا قطع شود. نظارت دقیق بر عملکرد کلیه شامل بررسی حجم ادرار، نیتروژن اوره خون و کراتینین در استفاده طولانی مدت ضروری است. به دلیل احتمال بروز افزایش پتاسیم خون، سطح پتاسیم به ویژه در سالمندان و بیماران دیابتی باید کنترل شود.

موارد منع مصرف و تداخلات

• در بیماران مبتلا به اسم حساس به اسپرین منع مصرف مطلق دارد. مهارکننده های پمپ پروتون می توانند اثر درمانی داروی کلوپیدوگرل را کاهش دهند. مصرف محصولات حاوی ناپروکسن را برای حداقل 4 تا 6 نیمه عمر قبل از اعمال جراحی یا دندان پزشکی متوقف کنید.

پایش های بالینی

• معاینات دوره ای بینایی برای تمام بیمارانی که درمان طولانی مدت دریافت می کنند توصیه می شود. شمارش کامل سلول های خونی، هموگلوبین در صورت افت زیر 10، بیوشیمی خون و فشار خون بیمار باید به صورت دوره ای در مصرف طولانی مدت ارزیابی و پایش شود. تصمیم به شیردهی در طول درمان باید با توجه به خطرات و مزایای ان به دقت بررسی گردد. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ممکن است با ناباروری مرتبط باشند که نیاز به بررسی بیشتر دارد.