بوپروپیون نالتروکسون یک درمان ترکیبی خوراکی است که از دو ماده دارویی به نام بوپروپیون و نالترکسون ساخته می‌شود. این ترکیب معمولاً برای کمک به کاهش وزن در افرادی به کار می‌رود که اضافه وزن یا چاقی دارند و کاهش وزن برایشان از نظر پزشکی اهمیت دارد.
بوپروپیون در اصل در بعضی موارد برای افسردگی یا کمک به ترک سیگار هم استفاده شده است. نالترکسون نیز در بعضی شرایط برای درمان وابستگی به مواد یا الکل کاربرد داشته است. وقتی این دو دارو در یک ترکیب مشخص کنار هم قرار می‌گیرند، می‌توانند روی اشتها، میل شدید به غذا و بخشی از رفتارهای غذایی اثر بگذارند.
این دارو نباید به شکل خودسرانه و بدون ارزیابی پزشکی برای لاغری مصرف شود، چون برای همه افراد مناسب نیست و ممکن است با بعضی بیماری‌ها یا داروها تداخل داشته باشد.
کاربرد اصلی این ترکیب، کمک به مدیریت وزن است. این دارو معمولاً همراه با برنامه غذایی مناسب، فعالیت بدنی و اصلاح عادت‌های زندگی تجویز می‌شود و به تنهایی جایگزین این موارد نیست.
ممکن است در بعضی افراد این ترکیب به کم شدن اشتها، کمتر شدن میل ناگهانی به خوردن و بهتر شدن کنترل غذا خوردن کمک کند. با این حال، پاسخ بدن به دارو یکسان نیست و همه افراد به یک اندازه وزن کم نمی‌کنند.
این ترکیب بیشتر برای افرادی در نظر گرفته می‌شود که وزن بالا دارند و کاهش وزن برای سلامت آن‌ها مهم است؛ مانند کسانی که همراه با اضافه وزن، فشار خون بالا، دیابت یا چربی خون بالا دارند.
اثر این دارو معمولاً از راه کم کردن اشتها، کمتر کردن ولع خوردن و کمک به کنترل غذا خوردن دیده می‌شود. این دارو چربی‌سوز مستقیم نیست و بدون تغییر در شیوه زندگی معمولاً نتیجه مطلوبی نمی‌دهد.
اگر بعد از مدت مشخصی کاهش وزن کافی ایجاد نشود، پزشک ممکن است ادامه مصرف را مناسب نداند. بنابراین ارزیابی نتیجه درمان در زمان مناسب اهمیت دارد.
این ترکیب ممکن است روی بخشی از مغز اثر بگذارد که با احساس گرسنگی، پاداش و میل به خوردن در ارتباط است. به همین دلیل در بعضی افراد میل شدید به خوردن، خوردن از روی هیجان یا ریزه‌خواری کمتر می‌شود.
این اثر به معنی درمان قطعی پرخوری عصبی نیست. اگر فرد دچار مشکلات جدی در رفتار غذایی یا ناراحتی‌های روانی مرتبط با غذا باشد، ممکن است به بررسی و درمان جداگانه نیاز داشته باشد.
در بعضی افراد کاهش میل به خوردن از هفته‌های اول بیشتر حس می‌شود، اما در بعضی دیگر اثر دارو تدریجی‌تر است.
مصرف ترکیبی این دو ماده با هدف کنترل وزن، با مصرف جداگانه هر کدام برای کاربردهای دیگر یکسان نیست. در فرآورده ترکیبی، مقدار هر ماده و نوع آزاد شدن آن در بدن به شکلی تنظیم می‌شود که برای این هدف درمانی طراحی شده باشد.
مصرف خودسرانه بوپروپیون و نالترکسون به صورت جداگانه به جای فرآورده ترکیبی می‌تواند خطر عوارض، اشتباه در مقدار مصرف و تداخل را بیشتر کند. به همین دلیل جایگزینی یا ترکیب آن‌ها بدون تجویز پزشک مناسب نیست.
این دارو به شکل قرص خوراکی مصرف می‌شود و برنامه مصرف آن معمولاً تدریجی است. در بسیاری از موارد درمان با مقدار کمتر شروع می‌شود تا بدن بهتر با دارو سازگار شود و احتمال بعضی عوارض کمتر شود.
دارو باید دقیقاً طبق نسخه پزشک مصرف شود. افزایش خودسرانه مقدار مصرف می‌تواند خطر عوارض مهم، به ویژه تشنج، را بیشتر کند.
قرص معمولاً باید کامل بلعیده شود. خرد کردن، جویدن یا نصف کردن آن ممکن است باعث شود دارو سریع‌تر از حد مورد نظر آزاد شود و احتمال عوارض بیشتر شود.
مصرف در ساعت‌های منظم می‌تواند به حفظ اثر پایدارتر دارو کمک کند. قطع ناگهانی یا مصرف نامنظم ممکن است باعث شود نتیجه درمان کمتر شود یا بعضی عوارض بیشتر احساس شوند.
مقدار مصرف برای همه افراد یکسان نیست و به وضعیت جسمی، بیماری‌های زمینه‌ای، داروهای همزمان و میزان تحمل بدن بستگی دارد. در بسیاری از برنامه‌های درمانی، دوز به صورت تدریجی بالا برده می‌شود، نه اینکه از ابتدا با مقدار کامل شروع شود.
اگر فرد بیماری کبدی، بیماری کلیوی، سابقه تشنج یا مصرف بعضی داروهای خاص داشته باشد، پزشک ممکن است دوز را تغییر دهد یا اساساً این درمان را مناسب نداند.
مصرف بیشتر از مقدار تجویزشده به معنی اثر بهتر نیست و ممکن است خطرناک باشد.
در بسیاری از افراد، مصرف در ساعت‌های ابتدایی روز بهتر تحمل می‌شود، چون این دارو ممکن است باعث بی‌خوابی یا به‌هم خوردن خواب شود. اگر پزشک مصرف دو نوبت در روز را تجویز کرده باشد، معمولاً زمان‌بندی به شکلی انتخاب می‌شود که فاصله مناسب بین نوبت‌ها حفظ شود و مصرف نزدیک زمان خواب نباشد.
این دارو ممکن است با غذا یا بدون غذا مصرف شود، اما باید از مصرف همراه با غذای خیلی چرب پرهیز شود، چون این حالت می‌تواند خطر بعضی عوارض، از جمله تشنج، را بیشتر کند. اگر دارو باعث ناراحتی معده شود، پزشک ممکن است توصیه کند همراه با غذای سبک مصرف شود.
بله، مصرف در ساعت ثابت می‌تواند به منظم ماندن اثر دارو و کاهش احتمال فراموشی کمک کند. تغییر مداوم زمان مصرف ممکن است تحمل دارو را سخت‌تر کند.
مدت مصرف به پاسخ بدن و نظر پزشک بستگی دارد. این دارو معمولاً برای مصرف کوتاه‌مدت چندروزه طراحی نشده و اگر قرار باشد ادامه یابد، اثر آن باید بعد از چند هفته بررسی شود.
اگر کاهش وزن کافی ایجاد نشود، ممکن است ادامه مصرف سود زیادی نداشته باشد. در این شرایط پزشک می‌تواند درباره ادامه، تغییر یا قطع درمان تصمیم بگیرد.
ادامه مصرف طولانی‌مدت بدون ارزیابی منظم مناسب نیست، به ویژه اگر عوارضی مانند افزایش فشار خون، بی‌خوابی یا تغییرات خلقی ایجاد شده باشد.
شروع اثر این ترکیب در همه افراد یکسان نیست. بعضی افراد در هفته‌های اول کاهش اشتها یا کم شدن میل به ریزه‌خواری را حس می‌کنند، اما کاهش وزن معمولاً تدریجی است و یک شبه رخ نمی‌دهد.
برای قضاوت درباره نتیجه درمان، معمولاً چند روز کافی نیست. اثر واقعی دارو بیشتر در طی چند هفته همراه با رژیم غذایی و فعالیت بدنی قابل ارزیابی است.
اگر فرد در مدت مناسب هیچ تغییر معناداری در اشتها یا وزن نداشته باشد، پزشک ممکن است ادامه درمان را بازبینی کند.
میزان کاهش وزن در افراد مختلف متفاوت است و به عواملی مانند وزن اولیه، برنامه غذایی، فعالیت بدنی، خواب، بیماری‌های زمینه‌ای و مصرف منظم دارو بستگی دارد.
این دارو معمولاً کاهش وزن متوسط ایجاد می‌کند، نه بسیار سریع و نه در همه افراد به یک اندازه. اگر انتظار کاهش وزن خیلی زیاد و سریع وجود داشته باشد، این انتظار معمولاً واقع‌بینانه نیست.
در بعضی افراد کاهش وزن قابل قبول رخ می‌دهد و در بعضی دیگر پاسخ محدود است. نتیجه درمان باید بر اساس ارزیابی پزشکی و نه فقط عدد ترازو سنجیده شود.
در صورت بروز علائم شدید، پیگیری پزشکی لازم است.
تهوع از شایع‌ترین عوارض این ترکیب است و ممکن است در شروع درمان بیشتر باشد. در بعضی افراد با گذشت زمان کمتر می‌شود. یبوست، دل‌درد، نفخ، خشکی دهان و گاهی استفراغ هم ممکن است دیده شود.
نوشیدن آب کافی، فعالیت بدنی و مصرف خوراکی‌های پرفیبر ممکن است به کاهش یبوست کمک کند. اگر تهوع یا استفراغ شدید باشد، تحمل غذا و مایعات کم شود یا درد شکم شدید ایجاد شود، بررسی پزشکی اهمیت دارد.
بی‌خوابی، اضطراب، بی‌قراری، سردرد، سرگیجه و لرزش از عوارض شناخته‌شده این ترکیب هستند. این عوارض در بعضی افراد در شروع مصرف بیشتر دیده می‌شوند.
بوپروپیون می‌تواند در بعضی افراد باعث تحریک‌پذیری یا تغییرات خلق شود. اگر فرد سابقه افسردگی، حملات اضطرابی، اختلال دوقطبی بیماری با نوسان شدید خلق بین دوره‌های بالا و پایین یا افکار آسیب به خود داشته باشد، ارزیابی پزشک اهمیت بیشتری دارد.
در صورت گیجی شدید، بی‌قراری شدید، رفتار غیرعادی یا بدتر شدن واضح حال روحی، پیگیری پزشکی لازم است.
یکی از مهم‌ترین هشدارهای این ترکیب، افزایش خطر تشنج در بعضی افراد است. این خطر در افرادی بیشتر می‌شود که سابقه تشنج دارند، دوز را خودسرانه بالا می‌برند، دچار اختلالات خوردن هستند، الکل را ناگهانی قطع می‌کنند یا بعضی داروهای خاص مانند ترامادول مصرف می‌کنند.
این دارو ممکن است باعث بالا رفتن فشار خون یا بیشتر شدن ضربان قلب شود. به همین دلیل در افراد دارای فشار خون بالا، بیماری قلبی یا سابقه تپش قلب باید با احتیاط بیشتری مصرف شود.
اگر سردرد شدید، درد قفسه سینه، تپش قلب آزاردهنده، غش یا تشنج ایجاد شود، ادامه مصرف بدون بررسی پزشکی مناسب نیست.
این ترکیب در بعضی افراد باعث بی‌خوابی، سبک شدن خواب یا سخت به خواب رفتن می‌شود. به همین دلیل مصرف نزدیک زمان خواب معمولاً مناسب نیست، مگر اینکه پزشک برنامه دیگری داده باشد.
در بعضی افراد احساس انرژی بیشتر یا کمتر شدن خواب‌آلودگی روزانه دیده می‌شود، اما در بعضی دیگر سرگیجه، خستگی یا بی‌قراری رخ می‌دهد. واکنش بدن یکسان نیست.
اگر دارو باعث اختلال واضح در خواب یا خستگی روزانه شود، ممکن است نیاز به تنظیم زمان مصرف یا بازبینی درمان وجود داشته باشد.
مصرف الکل همراه این دارو می‌تواند خطر تشنج، سرگیجه، اختلال تمرکز و تغییرات خلقی را بیشتر کند. در بعضی افراد قطع ناگهانی مصرف زیاد الکل نیز خطر تشنج را بالا می‌برد.
نالترکسون می‌تواند اثر داروهای شبه‌افیونی را کم یا خنثی کند. این موضوع درباره داروهایی مانند ترامادول، متادون، مورفین و کدئین اهمیت دارد. در نتیجه ممکن است اثر ضد درد این داروها کمتر شود یا در افراد وابسته به مواد شبه‌افیونی، علائم ترک ناگهانی ایجاد شود.
ترامادول علاوه بر این، خود می‌تواند خطر تشنج را بیشتر کند و مصرف همزمان آن با بوپروپیون معمولاً نیاز به احتیاط جدی دارد.
بوپروپیون ممکن است با بعضی داروهای اعصاب و ضدافسردگی تداخل داشته باشد و احتمال عوارضی مانند بی‌قراری، بالا رفتن فشار خون، تشنج یا تغییرات خلقی را بیشتر کند. این موضوع درباره بعضی داروها مانند سرترالین، فلوکستین، ونلافاکسین و بعضی محرک‌ها اهمیت دارد.
مصرف همزمان هر دارو، مکمل یا فرآورده گیاهی باید به پزشک یا داروساز گفته شود.
این دارو برای همه افراد مناسب نیست و شروع آن بدون بررسی سابقه پزشکی می‌تواند مشکل‌ساز باشد.
این ترکیب معمولاً در بارداری انتخاب مناسبی برای کاهش وزن نیست. کاهش وزن در دوران بارداری خود می‌تواند برای مادر یا جنین مناسب نباشد. اگر فرد هنگام مصرف این دارو باردار شود یا قصد بارداری داشته باشد، باید موضوع را سریع با پزشک مطرح کند.
هر دو جزء این ترکیب ممکن است تا حدی وارد شیر مادر شوند. به همین دلیل مصرف آن در شیردهی باید فقط با نظر پزشک انجام شود و سود و زیان آن برای مادر و نوزاد سنجیده شود.
کاهش وزن می‌تواند روی قند خون اثر بگذارد و در بعضی افراد نیاز به بازبینی داروهای دیابت ایجاد کند. اگر فرد داروهای پایین‌آورنده قند مصرف می‌کند، افت قند خون نیز باید در نظر گرفته شود.
این دارو ممکن است فشار خون و ضربان قلب را بالا ببرد. در افراد دارای فشار خون کنترل‌نشده یا بعضی بیماری‌های قلبی، مصرف آن نیاز به احتیاط بیشتری دارد.
در بیماری کبدی یا کلیوی ممکن است مقدار دارو در بدن تغییر کند و احتمال عوارض بیشتر شود. در این شرایط پزشک ممکن است دوز را تغییر دهد یا مصرف این درمان را مناسب نداند.
برای نوجوانان، مصرف این دارو باید بسیار دقیق و فقط با نظر پزشک باشد. در سالمندان نیز به دلیل احتمال بیشتر سرگیجه، بی‌خوابی، تداخل دارویی و بیماری‌های زمینه‌ای، دقت بیشتری لازم است.
تغییر وزن، تغییر اشتها و تغییرات هورمونی ناشی از کاهش وزن ممکن است به صورت غیرمستقیم روی نظم پریود اثر بگذارد، اما این دارو به طور معمول به عنوان درمان اختلال قاعدگی استفاده نمی‌شود.
درباره اثر مستقیم و ثابت این ترکیب بر میل جنسی یا باروری، پاسخ قطعی و یکسانی برای همه افراد وجود ندارد. بعضی افراد ممکن است تغییری احساس نکنند و بعضی دیگر به دلیل تغییر خلق، اضطراب یا تغییر وزن، تغییراتی را تجربه کنند.
اگر فرد قصد بارداری داشته باشد، ادامه مصرف باید با نظر پزشک بررسی شود.
اگر یک نوبت مصرف فراموش شود، نباید دوز بعدی دو برابر شود. تصمیم درست به فاصله باقی‌مانده تا نوبت بعدی بستگی دارد، اما در حالت کلی باید برنامه عادی ادامه پیدا کند و از جبران خودسرانه با مقدار بیشتر پرهیز شود.
مصرف بیش از حد می‌تواند خطرناک باشد و نیاز به پیگیری فوری پزشکی دارد.
این دارو نباید خودسرانه قطع شود. قطع مصرف ممکن است باعث برگشت اشتها، برگشت روند افزایش وزن یا بدتر شدن بعضی علائم خلقی در افراد مستعد شود.
درباره وابستگی جسمی به این ترکیب، الگوی شناخته‌شده‌ای مانند داروهای اعتیادآور وجود ندارد، اما این موضوع به معنی بی‌خطر بودن قطع ناگهانی برای همه افراد نیست.
تفاوت اصلی بین فرآورده‌های مختلف، شکل ساخت، مقدار هر جزء و برنامه مصرف تجویزشده است. تغییر فرآورده یا جایگزینی آن باید با نظر پزشک یا داروساز انجام شود.
یکی از نام‌های شناخته‌شده این ترکیب در بعضی بازارها کنترایو است. همچنین لیپوکسون یکی از برندهای معروف همین ترکیب به شمار می‌رود.
بعضی افراد کاهش اشتها، کمتر شدن میل به ریزه‌خواری و کاهش تدریجی وزن را گزارش می‌کنند. در افرادی که همزمان برنامه غذایی و فعالیت بدنی را رعایت کرده‌اند، نتیجه معمولاً بهتر بوده است.
تهوع، یبوست، خشکی دهان، بی‌خوابی، سردرد و اضطراب از عوارضی هستند که بیشتر گزارش می‌شوند. بعضی افراد به دلیل همین عوارض ادامه مصرف را سخت می‌دانند.
در بعضی افراد کم شدن اشتها نسبتاً زود احساس می‌شود، اما کاهش وزن معمولاً به زمان بیشتری نیاز دارد. نتیجه درمان در همه افراد یکسان نیست.
برخی افراد پس از قطع دارو، برگشت اشتها یا سخت‌تر شدن کنترل غذا خوردن را تجربه می‌کنند. اگر عادت‌های غذایی و سبک زندگی اصلاح نشده باشد، احتمال برگشت وزن بیشتر می‌شود.
تجربه بیماران بسیار متفاوت است و نباید به تنهایی معیار شروع، ادامه یا قطع درمان باشد. ارزیابی پزشکی و در نظر گرفتن بیماری‌های زمینه‌ای اهمیت بیشتری دارد.
این ترکیب بیشتر برای کمک به کاهش وزن و کنترل اشتها در افراد دارای اضافه وزن یا چاقی استفاده می‌شود.
در بعضی افراد می‌تواند مفید باشد، اما برای همه مناسب نیست و باید همراه با رژیم غذایی، تحرک و نظر پزشک باشد.
بله، در بعضی افراد می‌تواند اشتها و میل شدید به خوردن را کمتر کند، اما شدت این اثر در همه یکسان نیست.
فقط در صورتی که پزشک این ترکیب را تجویز کرده باشد. مصرف خودسرانه جداگانه این دو دارو مناسب نیست.
معمولاً با غذا یا بدون غذا قابل مصرف است، اما نباید همراه غذای خیلی چرب مصرف شود.
در بسیاری از افراد، ساعت‌های ابتدایی روز مناسب‌تر است، چون دارو ممکن است باعث بی‌خوابی شود.
دوز بعدی نباید دو برابر شود. بهتر است برنامه عادی ادامه پیدا کند و از مصرف اضافی پرهیز شود.
تهوع، یبوست، خشکی دهان، سردرد، سرگیجه، بی‌خوابی و اضطراب از عوارض شناخته‌شده‌تر هستند.
بله، این دو مورد از عوارض شایع آن هستند و در شروع درمان ممکن است بیشتر احساس شوند.
بله، در بعضی افراد بی‌خوابی یا سبک شدن خواب دیده می‌شود.
ممکن است در بعضی افراد فشار خون یا ضربان قلب را بالا ببرد، به همین دلیل در افراد دارای فشار خون بالا باید با احتیاط مصرف شود.
بله، به ویژه اگر دوز بیشتر از حد تجویزشده مصرف شود یا فرد زمینه‌هایی مانند سابقه تشنج یا مصرف بعضی داروهای خاص داشته باشد.
بله، الکل می‌تواند خطر تشنج، سرگیجه و اختلال تمرکز را بیشتر کند.
بله، این ترکیب می‌تواند با داروهای شبه‌افیونی تداخل مهم داشته باشد و مصرف همزمان آن باید با نظر پزشک باشد.
مصرف آن در بارداری و شیردهی باید فقط با نظر پزشک انجام شود و معمولاً برای کاهش وزن در بارداری انتخاب مناسبی نیست.
الگوی شناخته‌شده‌ای از اعتیاد جسمی مانند بعضی داروهای آرام‌بخش برای آن وجود ندارد، اما نباید خودسرانه مصرف یا قطع شود.
اگر عادت‌های غذایی و سبک زندگی تغییر نکرده باشد، برگشت وزن ممکن است رخ دهد.
این دارو یک قرص خوراکی است، در حالی که اوزمپیک و ساکسندا داروهای تزریقی هستند و از نظر نوع اثر، عوارض و شرایط مصرف با هم تفاوت دارند.
لیپوکسون یکی از برندهای این ترکیب دارویی است و ماده‌های اصلی آن همان بوپروپیون و نالترکسون هستند.
بعضی افراد از کاهش اشتها و کمک به کاهش وزن رضایت دارند و بعضی دیگر به دلیل تهوع، بی‌خوابی یا اضطراب ادامه مصرف را سخت می‌دانند.
این دارو معمولاً برای بزرگسالانی در نظر گرفته می‌شود که شاخص توده بدنی نسبت وزن به قد آن‌ها ۳۰ یا بیشتر باشد. همچنین در افرادی با BMI برابر ۲۷ یا بیشتر که همزمان حداقل یک مشکل مرتبط با وزن مانند دیابت نوع ۲، فشار خون بالا یا چربی خون بالا دارند نیز ممکن است تجویز شود. تصمیم نهایی به شرایط کلی بیمار و نظر پزشک بستگی دارد.
اگر پس از ۱۲ هفته مصرف با دوز نگهدارنده، کاهش وزن به حداقل ۵ درصد وزن اولیه نرسیده باشد، پزشک معمولاً ادامه درمان را دوباره ارزیابی می‌کند. در این وضعیت ممکن است مصرف دارو قطع شود، چون احتمال دارد ادامه آن برای کاهش وزن سود کافی نداشته باشد. قطع یا ادامه مصرف نباید خودسرانه انجام شود.
بله، بوپروپیون ممکن است در بعضی آزمایش‌های ادرار برای مواد مخدر باعث نتیجه مثبت کاذب شود. به همین دلیل اگر فرد این دارو را مصرف می‌کند، بهتر است پیش از انجام آزمایش، آزمایشگاه یا پزشک را مطلع کند.
این دارو به طور معمول برای افراد زیر ۱۸ سال تأیید نشده است. ایمنی و اثربخشی آن در کودکان و نوجوانان به اندازه بزرگسالان روشن نیست، بنابراین مصرف آن در این گروه سنی فقط در شرایط خاص و با نظر مستقیم پزشک قابل بررسی است.
خیر، این قرص باید کامل بلعیده شود و نباید نصف، خرد یا جویده شود. این کار ممکن است باعث آزاد شدن نامناسب دارو در بدن و افزایش احتمال عوارض شود.
خیر، ترکیب بوپروپیون/نالترکسون به طور رسمی برای ترک سیگار تأیید نشده است. البته بوپروپیون به تنهایی در بعضی موارد برای کمک به ترک سیگار کاربرد دارد، اما این موضوع با فرآورده ترکیبی کاهش وزن یکسان نیست.
ادامه یا قطع مصرف بعد از رسیدن به وزن هدف به نظر پزشک، میزان تحمل دارو، وضعیت بیماری‌های همراه و خطر برگشت وزن بستگی دارد. در بعضی افراد ممکن است ادامه درمان برای حفظ وزن کاهش‌یافته بررسی شود و در بعضی دیگر قطع دارو مناسب‌تر باشد. این تصمیم باید به صورت فردی گرفته شود.
داروی ترکیبی بوپروپیون/نالترکسون توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) به طور رسمی برای مدیریت وزن در بزرگسالان تأیید شده است. این دارو برای بیمارانی تجویز می‌شود که:
این دارو باید همواره همراه با رژیم غذایی کم‌کالری و افزایش فعالیت بدنی مصرف شود تا بیشترین اثربخشی را داشته باشد. این ترکیب به عنوان یک روش درمانی بلندمدت برای کمک به کاهش وزن و حفظ آن به کار می‌رود.
در کنار مصرف اصلی این دارو برای کاهش وزن، تحقیقات و مطالعات نشان داده‌اند که این ترکیب ممکن است برای موارد دیگری نیز مؤثر باشد. این موارد به عنوان مصرف "خارج از برچسب" شناخته می‌شوند، زیرا هنوز به طور رسمی توسط سازمان‌های نظارتی مانند FDA تأیید نشده‌اند.
این دارو از ترکیب دو جزء فعال بوپروپیون و نالترکسون تشکیل شده که هر کدام از طریق مسیرهای متفاوتی در مغز عمل می‌کنند تا به کاهش وزن کمک کنند.
ترکیب این دو دارو باعث می‌شود که مسیرهای عصبی درگیر در کنترل اشتها و سیستم پاداش به طور همزمان هدف قرار گیرند که منجر به اثربخشی بیشتر در کاهش وزن می‌شود.
عوارض جانبی رایج این دارو معمولاً خفیف تا متوسط بوده و با گذشت زمان کاهش می‌یابند. برخی از شایع‌ترین عوارض جانبی (بر اساس درصد بروز) عبارت‌اند از:
داروی ترکیبی بوپروپیون/نالترکسون می‌تواند با داروهای دیگر تداخل داشته باشد. این تداخلات می‌توانند باعث کاهش اثربخشی داروها یا افزایش خطر عوارض جانبی شوند. در ادامه به مهم‌ترین تداخلات دارویی این ترکیب اشاره شده است.
استفاده نشود: شواهدی دال بر خطر مرگ جنین با مصرف این دارو در دوران بارداری وجود دارد. این شواهد به واسطه تحقیقات، تجربه عرضه در بازار و یا مطالعات انسانی به دست آمده است. منافع دارو در مقابل خطرات احتمالی، تعیین کننده مصرف یا عدم مصرف این دارو در دوران بارداری است
اسامی تجاری موجود در ایران |
|||
| نام تجاری | |||
|---|---|---|---|
|
قرص پیوسته رهش لیپوکسون 90/8 میلی گرم
|
|||
| Brand names | |||
|---|---|---|---|
|
LIPOXON 90/8 mg ER Tablet
|
|||
