پرگابالین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

 

( کپسول نوریکا محصول شرکت تهران شیمی )

پرگابالین چیست؟

داروی پرگابالین متعلق به گروه داروهای ضد صرع است با این وجود برای درمان مشکلات دیگری نیز تجویز می شود. موارد کاربرد آن به شرح ذیل است:

• این دارو خط اول درمان نوعی صرع به نام صرع پارشیال(ناحیه ای) می باشد.در این بیماری حملات تشنج کوتاه مدت در اثر اختلال جریان الکتریکی سلول های یک سمت مغز رخ می دهد.از این رو علائم نیز در بخشی از بدن بروز می کند. پره گابالین با کاهش جریان الکتریکی غیر طبیعی سلول های مغزی به تنهایی یا همراه با سایر داروهای ضد صرع جهت کاهش حملات تشنج استفاده می شود.
• پرگابالین همچنین در درمان دردهای مزمن ناشی از آسیب عصبی نیز تجویز می شود .این نوع درد که به درد نوروپاتیک معروف است می تواند علل مختلفی مانند دیابت و یا زونا داشته باشد.
• مورد دیگر مصرف پرگابالین در درمان علائم اختلالات اضطرابی ،خصوصا در افرادی که به داروهای دیگر درمان کننده ی این اختلال پاسخ نداده اند می باشد.

آیا پرگابالین اعتیاد آور است؟

بله. مصرف زیاد پرگابالین وابستگی فیزیکی ایجاد می کند و در بعضی افراد مصرف سوء دارد.

آیا پرگابالین مخدر است و یا داروی تحت کنترل است؟

خیر. پرگابالین نه جزء داروهای مخدر نارکوتیک طبقه بندی می شود و نه جزء داروهای تحت کنترل. پرگابالین به عنوان یک داروی ضد تشنج و ضد دردهای عصبی طبقه بندی می شود ولی تا حدودی اثرات روان گردان دارد ولی جزء داروهای مخدر طبقه بندی نمی شود.

آیا پرگابالین تست اعتیاد را مثبت می کند؟

خیر. این دارو در نتیجه آزمایشات اعتیاد مشکلی ایجاد نمی کند مگر اینکه بصورت ویژه آزمایش اختصاصی جهت تعیین مقدار پرگابالین در ادرار یا خون انجام شود.

مدت زمان مجاز مصرف پرگابالین چقدر است؟

اصولا این دارو  تا زمانی که درد یا تشنج وجود دارد قابل استفاده است و محدودیتی در مدت زمان مصرف این دارو وجود ندارد ولی ممکن است به مرور زمان اثربخشی دارو کاهش پیدا کند و بدن نسبت به اثرات دارو بی تفاوت شود بنابراین بهتر است هر 6 ماه یکبار بررسی توسط پزشک انجام شود که آیا لازم است دارو قطع شود یا باید ادامه داشته باشد.

آیا می توان پرگابالین را فقط موقع نیاز مصرف کرد؟

خیر. این کار اشتباه است. بر خلاف داروهای مسکن مانند استامینوفن، دیکلوفناک و غیره که می توان موقع درد استفاده کرد برای اثربخشی پرگابالین لازم است بصورت مداوم و طبق دستور پزشک روزانه مصرف شود تا اثرات درمانی آن آشکار شود.

آیا پرگابالین در درمان آسیب های عصبی موثر است؟

بله. پرگابالین در آسیب های عصبی نوروپاتیک اثر خوبی از خود نشان می دهد. پرگابالین بازسازی فیبرهای عصب عضله را بهبود می بخشد.

پرگابالین برای اضطراب کاربرد دارد؟

بله. پرگابالین میزان گابا (گاما آمینو بوتیریک اسید) که بطور طبیعی در مغز باعث آرامش می شود را افزایش می دهد و مغز را نسبت به محیط اطراف بی تفاوت می کند و به اینصورت می تواند اضطراب را کاهش دهد ولی ممکن است مدت زمانی طول بکشد تا اثر ضد اضطراب پرگابالین آشکار شود.

چرا بهتر است پرگابالین موقع خواب مصرف شود؟

این دارو اثرات مثبتی در بهبود کیفیت خواب دارد و حتی می تواند در ترک داروهای خواب آور بنزودیازپینی کاربرد داشته باشد. ضمنا اگر در طول روز مصرف شود باعث گیجی، منگی و سرگیجه می شود بنابراین بهتر است پرگابالین موقع خواب مصرف شود.

چطور مصرف پرگابالین را کاهش دهیم؟

در صورتی که لازم باشد میزان مصرف این دارو کاهش یابد و یا قطع شود نباید بطور ناگهانی و یک مرتبه دارو قطع شود باید به تدریج و هر 100 میلی گرم در طول 7 الی 14 روز کاهش یابد.

آیا پرگابالین میزان سروتونین را افزایش می دهد؟

خیر. این دارو هیچ تاثیری در میزان جذب یا بازجذب سروتونین، آدرنالین و یا نوراپی نفرین ندارد و همچنین دخالتی بر گیرنده های سروتونین ندارد. گیرنده های مخدر، کانال های کلسیم و فعالیت آنزیم سیکلواکسیژناز ندارد.

پیش از مصرف پرگابالین

• مصرف این دارو در افراد زیر ۱۸ سال تنها با نظر پزشک متخصص و در صورت لزوم توصیه می شود.
• در صورت بارداری یا اقدام به بارداری ،شیردهی،مشکلات کلیوی،قلبی و حساسیت دارویی پزشک خودرا مطلع کنید.
• اگر اخیرا از الکل یا داروهایی که ایجاد وابستگی میکنند(مانند ضد درد ها،آرامبخش ها و سایر داروهای اعصاب استفاده کرده اید به پزشک خود اطلاع دهید.
• از آنجا که این دارو می تواند در عملکرد داروهای دیگر در بدن اختلال ایجاد کند لازم است پیش از شروع مصرف لیستی از کلیه ی داروهای مصرفی خود در اختیار پزشک یا داروساز خود قرار دهید.

نحوه مصرف پرگابالین

• مقدار‌مصرف روزانه ی پرگابالین ممکن است در هر فرد متفاوت باشد که توسط پزشک تعیین می شود لذا دارو را دقیقا طبق دستور پزشک و به طور منظم مصرف نمایید.
• از آنجا که این دارو بر روی سیستم عصبی تاثیر دارد،مصرف آن باید به صورت مداوم و تحت نظر پزشک باشد.اگرچه ممکن است در چند هفته ی ابتدایی درمان احساس بهبودی در شما ایجاد نشود،با این حال درمان خودرا ادامه دهید و طبق برنامه ی منظم به پزشک خود مراجعه کنید و همچنین برای بهبود روند درمان کلیه ی مشکلات و مسائل خودرا از پزشک یا داروساز خود سوال بفرمایید .
• قطع این دارو به صورت ناگهانی و بدون نظر پزشک ،می تواند عوارض نامناسبی از جمله بروز حمله ي تشنجي برای بیمار در برداشته باشد لذا قطع اين دارو بايدبصورت تدريجي و تحت نظر پزشك انجام شود.
• ممکن است پزشک شما درمان را با مقدار داروی کم شروع کند و پس از عادت کردن بدن،مقدار داروی شمارا افزایش دهد تا احتمال بروز عوارض ناشی از دارو کمتر شود.
• این دارو با غذا تداخل خاصی ندارد و می توان آن را قبل یا بعد از غذا مصرف کرد.کپسول را بصورت کامل با یک لیوان آب ببلعید و از بازکردن یا جویدن آن بپرهیزید.
• در صورت فراموش كردن مصرف يك نوبت دارو بلافاصله پس از يادآوري آن را مصرف كنيد مگر آنكه زمان ياد آوري به نوبت مصرف بعدي دارو نزديك باشد.در اين شرايط نوبت فراموش شده را مصرف نكنيد و نوبت بعدي را در زمان خودش مصرف كنيد اما به هيچ وجه مقدار مصرف دارو را دوبرابر نكنيد.
• این دارو به صورت کپسول در مقدار های متفاوت (دوز)از ۵۰ تا ۳۰۰ میلی گرم موجود است در نتیجه هنگام دریافت نسخه ی جدید،دوز کپسول را چک بفرمایید و سوالات خودرا از داروسازتان بپرسید.
• در صورتی که فرم خوراکی مایع برای شما تجویز گردیده است ،مقدار مصرف در هر نوبت را با سرنگ مخصوص به طور دقیق اندازه گیری نمایید و در مورد نحوه مصرف و اندازه گیری ،با داروساز خود مشورت نمایید.

توصیه ها در مورد مصرف پرگابالین

• در ابتدای درمان با این دارو ممکن است افکار ناراحت کننده ی شما از گذشته بیشتر شوند اما نگران نباشید. باید بدانید که این افکار ناشی از مصرف این دارو و شروع اثر بخشی آن می باشند و به مرور زمان برطرف می شوند.
• بهتر است در این موارد افکار خودرا با نزدیکان و یا مشاور و پزشک خود درمیان بگذارید و آگاهانه نسبت به برطرف کردن آنها اقدام نمایید .
• مصرف الکل در مدت درمان با این دارو می تواند احتمال بروز عوارض ناشی از این دارو را افزایش دهد.
• به دليل عوارض ناشي از اين دارو براي جنين ،درصورتي كه قصد بارداري يا شك به بارداري داريد حتما پزشك خود را جهت تغيير دارو مطلع سازيد و در زمان مصرف اين دارو از روش مناسب جهت پيشگيري از بارداري استفاده نماييد
• در ابتداي شروع درمان بيماري صرع با پرگابالین ممكن است تعداد يا نوع حملات تشنج كمي تغيير كند اما نگران نباشيد زيرا به مرور اين مشكل برطرف مي شود.لذا احتياطات لازم را رعايت كنيد و با پزشك خود در تماس باشيد.
• رانندگی برای بیماران مبتلا به صرع مناسب نمی باشد اما در صورتی که در مدت یک سال تشنجی رخ نداده باشد، می توان با نظر پزشک و با احتیاط ، مجددا شروع به رانندگی نمود. با این حال در صورتی که رانندگی می کنید باید حواستان به زمان مصرف داروها و خواب آلودگی ناشی از آنها باشد.

عوارض شایع پرگابالین

• احساس سرگیجه،خواب آلودگی،تاری دید یا دوبینی از عوارض این دارو میباشد لذا تا برطرف نشدن اثر دارو از رانندگی و کارهایی که نیاز به احتیاط و تمرکز دارند خودداری نمایید.
• برای سردرد احتمالی ناشی از مصرف این دارو از داروساز خود درمورد داروی ضد درد مناسب سوال بفرمایید.
• خشکی دهان نیز از علائم مربوط به مصرف این دارو میباشد که با آدامس یا آبنبات فاقد شکر می توان آن را برطرف نمود .
• در صورت احساس تهوع ناشی از مصرف این دارو ،مصرف غذاهای سبک و ساده و پرهیز از غذاهای پرچرب و پر ادویه این مشکل را برطرف می سازد.
• تغییرات گوارشی مانند یبوست و اسهال ممکن است در اثر مصرف این دارو رخ دهد.
• در صورت یبوست یک رژیم مناسب غذایی سرشار از فیبر و مصرف مایعات به مقدار مناسب و در مورد اسهال نیز مصرف مایعات به مقدار کافی موثر می باشد.
• افزايش وزن نيز از عوارضي مي باشد كه ذهن بيماران مصرف كننده را مشغول مي كند.اما در صورت رعايت يك رژيم غذايي مناسب و داشتن فعاليت بدني متناسب با وزنتان جاي نگراني در اين مورد وجود ندارد.
• در صورت تغییر خلق و خو ،عفونت دستگاه تنفسی ،بی خوابی ،احساس لرزش و هرگونه مشکلات در مدت درمان با این دارو ،با پزشک خود صحبت کنید.
• در صورت بروز علائم حساسیت مانند تنگی نفس،ورم صورت،زبان یا لب ها ،گلودرد و ... فورا به پزشک خود اطلاع دهید .

عارضه ای نادر اما مهم

• این دارو می تواند عوارض نادر اما مهمی داشته باشد که علی رغم اینکه احتمال وقوع آنها کم می باشد اما پیگیری و توجه به آنها بسیار مهم می باشد.لذا در صورت داشتن علائم سرفه همراه با گلودرد ،خشکی و التهاب چشم و. بروز لکه های قرمز پوستی فوراًبه پزشک خود یا مرکز درمانی مراجعه کنید.

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف پرگابالین

موارد مصرف تایید شده (اندیکاسیون‌های رسمی)
پرگابالین به عنوان یک آنالوگ گابا طراحی شده است که با اتصال به زیرواحد خاصی از کانال‌های کلسیمی وابسته به ولتاژ در سیستم عصبی مرکزی، ورود کلسیم و در نتیجه آزاد سازی ناقل‌های عصبی تحریکی را کاهش می‌دهد. موارد تایید شده آن عبارتند از:

۱. دردهای نوروپاتیک مرتبط با نوروپاتی محیطی دیابتی

• این دارو برای مدیریت دردهای سوزشی و تیرکشنده در بیماران مبتلا به دیابت تایید شده است.
• نکته بالینی: دوز شروع معمولاً ۵۰ میلی‌گرم سه بار در روز است که می‌تواند بر اساس پاسخ بیمار افزایش یابد. پایش عملکرد کلیه در این بیماران به دلیل دفع عمدتاً کلیوی دارو حیاتی است.

۲. نورالژی پس از هرپس (درد متعاقب زونا)

• پرگابالین در کاهش دردهای مزمن که پس از بهبودی ضایعات پوستی زونا باقی می‌مانند، بسیار موثر است.
• نکته بالینی: این دارو به بهبود کیفیت خواب که غالباً در این بیماران به دلیل درد مختل شده است، کمک شایانی می‌کند.

۳. درمان کمکی در حملات صرع جزئی (پارتیال)

• به عنوان درمان مکمل در بزرگسالان مبتلا به صرع که به درمان‌های اولیه پاسخ کافی نداده‌اند، استفاده می‌شود.
• نکته بالینی: قطع ناگهانی دارو در این بیماران می‌تواند منجر به افزایش فرکانس حملات یا وضعیت صرعی شود؛ لذا قطع دارو باید به صورت تدریجی طی حداقل یک هفته انجام شود.

۴. فیبرومیالژیا

• پرگابالین جزو اولین داروهایی بود که برای مدیریت درد گسترده و اختلالات خواب در سندرم فیبرومیالژیا تاییدیه دریافت کرد.
• نکته بالینی: پاسخ درمانی معمولاً در دوزهای ۳۰۰ تا ۴۵۰ میلی‌گرم در روز مشاهده می‌شود.

۵. اختلال اضطراب منتشر (تاییدیه در اروپا)

• در بسیاری از منابع بین‌المللی (به ویژه در اروپا)، پرگابالین برای درمان اختلال اضطراب منتشر در بزرگسالان تایید شده است.
• نکته بالینی: سرعت اثر این دارو در کاهش علائم اضطرابی نسبت به داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین بیشتر است و می‌تواند گزینه مناسبی برای خط اول درمان باشد.

موارد مصرف خارج برچسب
پزشکان در سراسر جهان بر اساس شواهد بالینی موجود، پرگابالین را در موارد متعددی خارج از اندیکاسیون‌های رسمی تجویز می‌کنند:

۱. دردهای عصبی مرکزی (مانند آسیب طناب نخاعی)

اگرچه در برخی کشورها تایید شده، اما در بسیاری از منابع همچنان در دسته خارج برچسب برای مدیریت دردهای ناشی از ضایعات نخاعی و سکته‌های مغزی قرار می‌گیرد.

۲. سندرم پای بی‌قرار

• پرگابالین به ویژه در مواردی که بیمار دچار دردهای شبانه شدید در پاها است یا به داروهای دوپامینرژیک پاسخ نمی‌دهد، تجویز می‌شود.
• نکته بالینی: به دلیل اثرات تسکینی، مصرف دوز شبانه می‌تواند به ماندگاری بیمار در روند درمان کمک کند.

۳. پیشگیری از دردهای پس از جراحی

• در برخی پروتکل‌های مدیریت درد چندوجهی، دوزهای پایین پرگابالین قبل از جراحی برای کاهش نیاز به مورفین و کاهش خطر مزمن شدن درد تجویز می‌شود.

۴. خارش‌های مزمن عصبی

• در مواردی که خارش منشأ پوستی نداشته و ناشی از اختلال در انتقال پیام‌های عصبی باشد (مانند خارش‌های ناشی از بیماری‌های کلیوی یا کبدی)، پرگابالین می‌تواند موثر باشد.

۵. پیشگیری از حملات میگرن

• اگرچه خط اول درمان نیست، اما در بیمارانی که به داروهای مرسوم میگرن پاسخ نداده‌اند و همزمان دچار اختلالات خواب یا اضطراب هستند، به عنوان یک گزینه در نظر گرفته می‌شود.

۶. درمان علائم قطع مصرف مواد و الکل

• در برخی مطالعات برای کاهش علائم اضطرابی و بی‌خوابی ناشی از ترک بنزودیازپین‌ها یا الکل به کار می‌رود، هرچند به دلیل پتانسیل سوءمصرف خود دارو، باید با احتیاط فراوان تجویز شود.

هشدارهای مهم برای پزشک

• تنظیم دوز کلیوی: دوز پرگابالین باید بر اساس کلیرانس کراتینین تعدیل شود. در بیماران با نارسایی کلیوی، تجمع دارو می‌تواند منجر به گیجی شدید و لرزش شود.
• پتانسیل سوءمصرف: پزشک باید سابقه اعتیاد بیمار را بررسی کند، زیرا گزارش‌های متعددی از سوءمصرف پرگابالین در دوزهای بالا برای ایجاد اثرات سرخوشی وجود دارد.
• عوارض شایع: سرگیجه و خواب‌آلودگی شایع‌ترین علل قطع دارو توسط بیمار هستند؛ لذا شروع با دوز پایین و افزایش تدریجی توصیه می‌شود.

مکانیسم اثر پرگابالین

پرگابالین از نظر ساختاری مشابه گاما آمینوبوتیریک اسید است، اما به طور مستقیم با گیرنده‌های آن تعامل ندارد. مکانیسم اصلی اثر آن بر سیستم عصبی مرکزی متمرکز است:

اتصال به کانال‌های کلسیمی

• پرگابالین با تمایل بسیار زیاد به زیرواحد آلفا-دو-دلتا در کانال‌های کلسیمی وابسته به ولتاژ در پایانه اعصاب پیش‌سیناپسی متصل می‌شود. این اتصال منجر به کاهش ورود کلسیم به داخل پایانه‌های عصبی می‌شود.

کاهش آزاد سازی ناقل‌های عصبی

• با مهار ورود کلسیم، پرگابالین از آزاد شدن چندین ناقل عصبی تحریکی جلوگیری می‌کند. این ناقل‌ها شامل گلوتامات، نوراپی‌نفرین و ماده پی هستند. کاهش این مواد در فضای سیناپسی باعث مهار پیام‌های درد و کاهش تحریک‌پذیری بیش از حد اعصاب می‌شود. این مکانیسم توضیح‌دهنده اثرات ضد درد، ضد تشنج و ضد اضطراب این دارو است.

تعدیل شبکه‌های عصبی

• برخلاف برخی داروهای دیگر، پرگابالین فعالیت اعصاب را به طور کامل متوقف نمی‌کند، بلکه تنها در شرایطی که اعصاب به دلیل بیماری یا آسیب دچار تحریک‌پذیری غیرطبیعی شده‌اند، فعالیت آن‌ها را به سطح نرمال بازمی‌گرداند.

فارماکوکینتیک پرگابالین

ویژگی‌های فارماکوکینتیک پرگابالین به دلیل پیش‌بینی‌پذیر بودن و خطی بودن، مدیریت بالینی آن را برای پزشک تسهیل می‌کند:

جذب

• پرگابالین پس از مصرف خوراکی به سرعت جذب می‌شود. در حالت ناشتا، اوج غلظت پلاسمایی آن ظرف یک ساعت حاصل می‌شود. فراهمی زیستی خوراکی آن بالای ۹۰ درصد تخمین زده می‌شود و مستقل از دوز مصرفی است. مصرف دارو همراه با غذا ممکن است سرعت جذب را کاهش دهد و زمان رسیدن به اوج غلظت را به حدود سه ساعت برساند، اما تاثیری بر میزان کل جذب دارو ندارد.

توزیع

• این دارو به پروتئین‌های پلاسمای خون متصل نمی‌شود. حجم توزیع آن پس از مصرف خوراکی مناسب است و به راحتی از سد خونی مغزی عبور می‌کند. همچنین این دارو می‌تواند از جفت عبور کرده و در شیر مادر نیز ترشح شود.

متابولیسم

• پرگابالین در بدن انسان متابولیسم ناچیزی دارد. کمتر از یک درصد دوز مصرفی در کبد تغییر می‌کند. برخلاف بسیاری از داروهای ضد تشنج، پرگابالین آنزیم‌های کبدی را مهار یا تحریک نمی‌کند، که این امر باعث کاهش چشمگیر تداخلات دارویی متابولیک می‌شود.

دفع

• راه اصلی دفع پرگابالین از طریق کلیه‌ها است و حدود ۹۰ درصد دارو به صورت تغییر نیافته در ادرار ظاهر می‌شود. نیمه‌عمر حذفی دارو به طور متوسط حدود ۶ ساعت در افراد با عملکرد کلیوی نرمال است.

نکات کاربردی برای پزشک در فارماکوکینتیک:

• وابستگی به عملکرد کلیه: کلیرانس پرگابالین مستقیماً با کلیرانس کراتینین رابطه مستقیم دارد. بنابراین در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی یا سالمندان، دوز دارو حتماً باید بر اساس سطح عملکرد کلیه کاهش یابد.

دیالیز: پرگابالین به طور موثر با همودیالیز از خون خارج می‌شود. معمولاً پس از یک جلسه چهار ساعته همودیالیز، غلظت پلاسمایی دارو حدود ۵۰ درصد کاهش می‌یابد که نیاز به تجویز دوز مکمل را ایجاد می‌کند.

منع مصرف پرگابالین

موارد منع مصرف پرگابالین در بیماری‌ها
استفاده از پرگابالین در برخی شرایط پزشکی نیازمند احتیاط شدید یا اجتناب کامل است تا از بروز عوارض تهدیدکننده زندگی جلوگیری شود:

حساسیت مفرط و آلرژی

• منع مصرف مطلق در بیمارانی وجود دارد که سابقه حساسیت شدید به پرگابالین یا هر یک از اجزای فرمولاسیون آن را دارند. واکنش‌هایی مانند آنژیوادم (تورم صورت، زبان و گلو) گزارش شده است که در صورت بروز، دارو باید فوراً قطع و اقدامات اورژانسی آغاز شود.

نارسایی شدید کلیوی

• از آنجا که دفع پرگابالین تقریباً به طور کامل از طریق کلیه‌ها انجام می‌شود، در بیماران مبتلا به نارسایی مرحله پایانی کلیه که تحت دیالیز نیستند، مصرف آن منع شده یا نیاز به کاهش دوز بسیار دقیق دارد. تجمع دارو در بدن این بیماران منجر به سمیت عصبی حاد می‌شود.

نارسایی قلبی پیشرفته

• در بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی قلب (به ویژه در درجات شدید)، پرگابالین ممکن است باعث ایجاد ادم محیطی و تجمع مایعات شود که منجر به تشدید وضعیت قلبی بیمار می‌گردد. پزشک باید در تجویز این دارو برای سالمندان دارای مشکلات قلبی احتیاط زیادی به خرج دهد.

سابقه سوءمصرف مواد

• اگرچه منع مصرف مطلق نیست، اما در بیماران با سابقه اعتیاد به مواد مخدر یا الکل، به دلیل پتانسیل بالای سوءمصرف پرگابالین و بروز علائم سرخوشی در دوزهای بالا، تجویز آن باید با نظارت بسیار دقیق و ارزیابی سود و زیان انجام شود.

موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• پرگابالین بر اساس طبقه‌بندی‌های بین‌المللی در گروه‌هایی قرار می‌گیرد که نشان‌دهنده خطر بالقوه است.
• نکات بالینی: مطالعات حیوانی شواهدی از سمیت جنینی و ناهنجاری‌های اسکلتی را نشان داده‌اند. داده‌های انسانی محدود در سال‌های اخیر نیز احتمال افزایش جزئی خطر ناهنجاری‌های مادرزادی عمده در سیستم عصبی مرکزی و قلب را مطرح کرده‌اند. بنابراین، مصرف آن در بارداری توصیه نمی‌شود مگر اینکه ضرورت پزشکی مطلق وجود داشته باشد و بیمار از خطرات احتمالی کاملاً آگاه شود. استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری موثر برای زنان در سن باروری که این دارو را مصرف می‌کنند، الزامی است.

دوران شیردهی

• تحقیقات نشان داده‌اند که پرگابالین در شیر انسان ترشح می‌شود.
• رویکرد بالینی: با توجه به اینکه اثرات طولانی‌مدت قرارگیری نوزاد در معرض این دارو مشخص نیست، توصیه می‌شود که یا شیردهی متوقف شود و یا مصرف دارو توسط مادر قطع گردد. تصمیم‌گیری باید بر اساس اهمیت دارو برای سلامت مادر انجام شود.

موارد منع مصرف در کودکان

ایمنی و کارایی در اطفال

استفاده از پرگابالین در کودکان با محدودیت‌های سنی خاصی همراه است:

• درمان صرع: پرگابالین برای درمان کمکی حملات صرع جزئی در کودکان زیر ۱ ماه تایید نشده است. ایمنی و اثربخشی آن در نوزادان هنوز به اثبات نرسیده است.
• درمان دردهای نوروپاتیک و فیبرومیالژیا: استفاده از پرگابالین برای مدیریت دردهای عصبی و فیبرومیالژیا در افراد زیر ۱۸ سال توسط مراجع معتبر تایید نشده است.
• نکته کاربردی: به دلیل حساسیت سیستم عصبی در حال رشد کودکان به داروهای موثر بر کانال‌های کلسیمی، تجویز خارج از این محدوده سنی تنها در موارد استثنایی و تحت نظارت دقیق متخصص مغز و اعصاب اطفال باید صورت گیرد.

هشدار نهایی برای پزشک

• در تمامی گروه‌های سنی و بیماری‌ها، قطع ناگهانی پرگابالین منع شده است. این کار می‌تواند منجر به بروز علائم قطع مصرف مانند بی‌خوابی، تهوع، سردرد، اضطراب و در بیماران مصروع، بروز حملات تشنجی شدید شود. کاهش دوز باید همیشه به صورت تدریجی و طی حداقل یک هفته انجام شود.

عوارض جانبی پرگابالین

عوارض بسیار شایع (بیش از ۱۰ درصد)

• سرگیجه: این عارضه شایع‌ترین مورد گزارش شده است که در حدود ۲۹ تا ۴۵ درصد بیماران دیده می‌شود. شدت آن معمولاً با دوز دارو مرتبط است.
• خواب‌آلودگی و تسکین بیش از حد: در حدود ۲۲ تا ۳۶ درصد مصرف‌کنندگان گزارش شده است و یکی از دلایل اصلی اختلال در رانندگی یا فعالیت‌های روزانه در ابتدای درمان است.
• خشکی دهان: این عارضه در حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد بیماران مشاهده می‌شود.

عوارض شایع (بین ۱ تا ۱۰ درصد)

• ادم محیطی و تورم اندام‌ها: در حدود ۵ تا ۹ درصد بیماران، به ویژه در دوزهای بالاتر، تورم در دست‌ها و پاها دیده می‌شود.
• افزایش وزن: حدود ۴ تا ۹ درصد بیماران افزایش وزن قابل توجهی را تجربه می‌کنند که لزوماً با تجمع مایعات مرتبط نیست و ممکن است ناشی از افزایش اشتها باشد.
• تاری دید و اختلالات بینایی: در حدود ۳ تا ۷ درصد موارد گزارش شده است. این عارضه معمولاً با گذشت زمان بهبود می‌یابد.
• اختلال در تمرکز و توجه: حدود ۳ تا ۶ درصد بیماران احساس گیجی ذهنی یا دشواری در تمرکز را گزارش کرده‌اند.
• افزایش اشتها: در حدود ۵ درصد بیماران دیده می‌شود.
• یبوست: حدود ۴ درصد از مصرف‌کنندگان دچار این مشکل گوارشی می‌شوند.
• تعادل ناپایدار و ناهماهنگی حرکتی: در حدود ۳ تا ۸ درصد بیماران، به ویژه در افراد سالمند، خطر سقوط را افزایش می‌دهد.
• سرخوشی یا تغییر خلق: حدود ۲ تا ۵ درصد بیماران ممکن است حالتی از شادی غیرطبیعی یا سرخوشی را تجربه کنند که با پتانسیل سوءمصرف دارو در ارتباط است.

عوارض نادر اما مهم بالینی (کمتر از ۱ درصد)

این موارد اگرچه درصد وقوع بسیار پایینی دارند، اما پزشک باید نسبت به آن‌ها هوشیار باشد:

• آنژیوادم: تورم شدید صورت، زبان و گلو که یک فوریت پزشکی است.
• تضعیف تنفسی: به ویژه در بیماران با مشکلات ریوی زمینه‌ای یا مصرف‌کنندگان همزمان داروهای مخدر.
• تغییرات در نوار قلب: مانند طولانی شدن فاصله موج‌های قلبی که بسیار نادر است.
• کاهش تعداد پلاکت‌ها: در موارد بسیار انگشت‌شمار در آزمایش‌های خون مشاهده شده است.
• افکار خودکشی: مانند بسیاری از داروهای موثر بر سیستم عصبی، خطر اندکی برای تغییرات رفتاری شدید وجود دارد.

ملاحظات کاربردی برای پزشک

ارتباط عوارض با دوز مصرفی

• اکثر عوارض جانبی پرگابالین، به ویژه سرگیجه و خواب‌آلودگی، وابسته به دوز هستند. به همین دلیل، استراتژی "شروع با دوز پایین و افزایش آهسته" برای کاهش نرخ قطع دارو توسط بیمار توصیه می‌شود.

تجمع عوارض در سالمندان

• در بیماران بالای ۶۵ سال، فراوانی سرگیجه، گیجی و ادم محیطی به مراتب بیشتر از بیماران جوان‌تر است. در این گروه، پایش دقیق عملکرد کلیه و تنظیم دوز بر اساس کارکرد کلیه برای جلوگیری از تجمع سمی دارو الزامی است.

تداخل با داروهای تضعیف‌کننده سیستم عصبی

• مصرف همزمان پرگابالین با داروهایی مانند بنزودیازپین‌ها یا الکل، درصد وقوع و شدت خواب‌آلودگی و ناهماهنگی حرکتی را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد.

تداخلات دارویی پرگابالین

مشخصات کلی تداخلات:

• دارو های ضد صرع 

• تشدید اثرات سرکوب کننده های CNS 



تداخلات رده X (پرهیز): 


آزلاستین(بینی)، برم پریدول، فلوناریزین، کراتوم، الوپاتادین (بینی)، اکسوممازین، اورفنادرین، پارالدهید، تالیدوماید 



افزایش اثرات دارو ها توسط پرگابالین: 


اتانول، آزلاستین(بینی)، بلونانسرین، برکسانولون، بوپرنورفین، سرکوب کننده های CNS، محصولات بر پایه کانابینوییدها، فلونیترازپام، فلوناریزین، متوتریمپرازین، متیروزین، آگونیست اپیوئید، اورفناندرین، محصولات نمک اوکسی‌بات، اکسی کدون، پارالدهید، پیریبدیل، پرامی پکسول، روپگ اینترفرون Alfa-2b ، روپینیرول، روتیگوتین، SSRIs ، سوورکسانت، تالیدوماید، تیازولیدیندیون ها، زولپیدم 



افزایش اثرات پرگابالین:

آلزاپراید، مهارکننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEI)، آزلاستین(بینی)، بریمونیدین(موضعی)، بروموپراید، برومپریدول، کانابیدیول، کانابیس، کلرمتیازول، کلرفنزین کاربامات، دیمتیندن(موضعی)، داریدورکسانت، دوکسیلامین، درونابینول، دروپریدول، اسکتامین، هیدروکسی زین، کاوا کاوا، کراتوم، لیسوراید، لمبورکسانت، لوفکسیدین، منیزیم سولفات، متوتریمپرازین، ماینوسیکلین (سیستمیک)، اولوپاتادین (بینی)، نابیلون، اکسوممازین، پرامپانل، روفینامید، سدیم اکسیبات، تتراهیدروکانابینول، تریمپرازین، والرین



کاهش اثرات پرگابالین:


مفلوکین، میانسرین، ارلیستات 



پتداخلات دارویی پرگابالین
اگرچه پرگابالین متابولیسم کبدی ناچیزی دارد و با آنزیم‌های اصلی کبد تداخل نمی‌کند، اما تداخلات فارماکودینامیک (اثر دارو بر بدن) آن با داروهای مهارکننده سیستم عصبی مرکزی بسیار حائز اهمیت است:

تداخل با داروهای مسکن مخدر مانند مورفین، اوکسی‌کدون و هیدروکودون

• مصرف همزمان پرگابالین با این داروها می‌تواند منجر به تضعیف شدید سیستم عصبی مرکزی، خواب‌آلودگی عمیق و نارسایی تنفسی شود. پزشک باید در صورت ضرورت مصرف همزمان، دوز هر دو دارو را کاهش داده و بیمار را از نظر سطح هوشیاری و تنفس به دقت پایش کند.

تداخل با بنزودیازپین‌ها مانند لورازپام، دیازپام و آلپرازولام

• این ترکیب باعث تشدید اثرات تسکینی و اختلال شدید در عملکردهای حرکتی و شناختی می‌شود. خطر سقوط در سالمندان با این تداخل به شدت افزایش می‌یابد.

تداخل با الکل

• الکل اثرات آرام‌بخش پرگابالین را به طور قابل توجهی تقویت می‌کند. این تداخل می‌تواند منجر به گیجی شدید، از دست دادن هماهنگی عضلانی و خطرات جانی در هنگام رانندگی شود.

تداخل با داروهای ضد دیابت کلاس تیازولیدین‌دیون‌ها مانند پیوگلیتازون و روزیگلیتازون

• از آنجا که هر دو گروه دارویی می‌توانند باعث تجمع مایعات و ادم محیطی شوند، مصرف همزمان آن‌ها خطر تورم اندام‌ها و تشدید نارسایی قلبی را افزایش می‌دهد.

تداخل با داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین مانند انالاپریل و کاپتوپریل

• گزارش‌هایی وجود دارد که مصرف همزمان این داروها با پرگابالین خطر بروز آنژیوادم (تورم شدید صورت و گلو) را افزایش می‌دهد.

تداخل پرگابالین با غذا و نوشیدنی‌ها

تأثیر غذا بر جذب دارو

• پرگابالین را می‌توان همراه با غذا یا با معده خالی مصرف کرد. با این حال، مصرف دارو همراه با وعده‌های غذایی باعث کاهش سرعت جذب می‌شود. در این حالت، زمان رسیدن به اوج غلظت در خون از حدود یک ساعت به سه ساعت افزایش می‌یابد و غلظت بیشینه خون نیز حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد کاهش پیدا می‌کند.
• نکته بالینی: اگرچه میزان کل جذب دارو تغییر نمی‌کند، اما برای بیمارانی که نیاز به تسکین سریع درد دارند، مصرف با معده خالی ترجیح داده می‌شود.

نوشیدنی‌ها

• تنها تداخل جدی نوشیدنی‌ها مربوط به نوشیدنی‌های حاوی الکل است که پیش‌تر به خطرات آن اشاره شد. مصرف چای یا قهوه تداخل شناخته شده‌ای با جذب یا عملکرد پرگابالین ندارد، مگر اینکه لرزش ناشی از کافئین با عوارض عصبی دارو اشتباه گرفته شود.

تداخل در آزمایش‌های تشخیصی و آزمایشگاهی
پرگابالین به طور کلی تاثیر مستقیم و کاذب بر اکثر آزمایش‌های روتین خون و ادرار ندارد، اما تغییرات فیزیولوژیک زیر باید مد نظر پزشک باشد:

آزمایش شمارش سلول‌های خون

• در موارد نادری (کمتر از یک درصد)، پرگابالین ممکن است منجر به کاهش تعداد پلاکت‌ها شود. اگرچه این تغییر معمولاً از نظر بالینی شدید نیست، اما در تفسیر آزمایش‌های انعقادی باید مد نظر قرار گیرد.

آزمایش کراتین کیناز

• افزایش سطح آنزیم کراتین کیناز در برخی بیماران تحت درمان با پرگابالین مشاهده شده است. این موضوع در تشخیص‌های افتراقی مربوط به آسیب‌های عضلانی یا قلبی اهمیت دارد.

تست قند خون و هموگلوبین ای وان سی

• اگرچه پرگابالین مستقیماً قند خون را تغییر نمی‌دهد، اما به دلیل افزایش اشتها و افزایش وزن در برخی بیماران، ممکن است در طولانی‌مدت بر کنترل قند خون بیماران دیابتی تأثیر غیرمستقیم بگذارد.

تست‌های ادراری تشخیص اعتیاد

• پرگابالین به طور معمول باعث مثبت شدن کاذب تست‌های غربالگری ادراری برای مواد مخدر (مانند اوپیوئیدها یا بنزودیازپین‌ها) نمی‌شود، اما به دلیل پتانسیل سوءمصرف، امروزه آزمایش‌های اختصاصی برای شناسایی خود پرگابالین در برخی مراکز پیشرفته انجام می‌شود.

هشدار ها پرگابالین

هشدارهای جامع و کاربردی برای پزشکان
تجویز پرگابالین مستلزم پایش دقیق وضعیت فیزیولوژیک و روانی بیمار است. هشدارهای کلیدی به شرح زیر است:

افکار و رفتارهای خودکشی

• مانند سایر داروهای ضد صرع، پرگابالین ممکن است خطر افکار یا رفتارهای خودکشی را در تعداد کمی از بیماران افزایش دهد. پزشک باید بیمار را از نظر تغییرات خلقی، بدتر شدن افسردگی یا هرگونه تمایل به خودکشی، به ویژه در ماه‌های اول درمان یا هنگام تغییر دوز، تحت نظر داشته باشد.

ادم محیطی و مشکلات قلبی

• پرگابالین می‌تواند باعث ایجاد ورم در دست‌ها و پاها شود. در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، این تجمع مایعات ممکن است وضعیت قلبی را وخیم‌تر کند. مصرف همزمان با داروهای ضد دیابت کلاس تیازولیدین‌دیون‌ها خطر ادم و افزایش وزن را دوچندان می‌کند.

سرگیجه و خواب‌آلودگی شدید

• این دو مورد شایع‌ترین عوارض سیستم عصبی مرکزی هستند که می‌توانند بر توانایی بیمار در رانندگی یا کار با ماشین‌آلات تأثیر بگذارند. پزشک باید به بیماران (به‌ویژه سالمندان) در مورد خطر سقوط و شکستگی ناشی از عدم تعادل هشدار دهد.

واکنش‌های حساسیتی شدید

• بروز ورم در صورت، دهان و راه‌های هوایی گزارش شده است. در صورت بروز هرگونه علامت تنگی نفس یا تورم، دارو باید فوراً قطع شده و درمان اورژانسی آغاز گردد.

تضعیف تنفسی

• هشدارهای اخیر سازمان‌های بهداشتی نشان می‌دهد که مصرف پرگابالین در بیماران دارای مشکلات تنفسی زمینه‌ای، سالمندان یا افرادی که همزمان از داروهای تضعیف‌کننده سیستم عصبی (مانند مسکن‌های مخدر) استفاده می‌کنند، می‌تواند منجر به نارسایی تنفسی جدی شود.

اوردوز و مسمومیت با پرگابالین
مسمومیت با پرگابالین ممکن است به صورت عمدی یا در اثر اشتباه در دوز مصرفی، به‌ویژه در بیماران با نارسایی کلیوی، رخ دهد.

علائم مسمومیت (اوردوز)

شایع‌ترین علائم گزارش شده در اثر مصرف بیش از حد عبارتند از:

• خواب‌آلودگی مفرط و عمیق
• وضعیت گیجی و سردرگمی ذهنی
• بی‌قراری و اضطراب شدید
• تشنج (در دوزهای بسیار بالا)
• کاهش سطح هوشیاری و کما (نادر، مگر در مصرف همزمان با سایر داروها)
• تضعیف سیستم تنفسی

مدیریت و درمان مسمومیت
درمان اوردوز پرگابالین عمدتاً بر پایه مراقبت‌های حمایتی است و هیچ پادزهر اختصاصی برای آن وجود ندارد.

حفظ راه‌های هوایی و ثبات قلبی

• اولویت اول، اطمینان از باز بودن راه‌های هوایی و پایش وضعیت تنفسی و قلبی بیمار است. در صورت تضعیف شدید تنفس، ممکن است به حمایت مکانیکی نیاز باشد.

تخلیه گوارشی

• در صورتی که بیمار به تازگی دارو را مصرف کرده باشد و سطح هوشیاری مناسبی داشته باشد، استفاده از زغال فعال می‌تواند به کاهش جذب دارو در دستگاه گوارش کمک کند. القای استفراغ معمولاً توصیه نمی‌شود.

همودیالیز

• یکی از ویژگی‌های مهم پرگابالین این است که بخش بزرگی از آن از طریق کلیه‌ها دفع می‌شود و به پروتئین‌های پلاسما متصل نمی‌گردد. بنابراین، در موارد مسمومیت شدید یا در بیمارانی که دچار نارسایی کلیوی هستند، همودیالیز یک روش بسیار موثر برای خارج کردن سریع دارو از خون است. یک جلسه دیالیز چهار ساعته می‌تواند غلظت دارو را تا حدود پنجاه درصد کاهش دهد.

کنترل تشنج

• در صورت بروز تشنج، استفاده از داروهای ضدتشنج استاندارد مانند بنزودیازپین‌های تزریقی تحت نظارت دقیق توصیه می‌شود.

پایش عملکرد کلیه

• با توجه به دفع کلیوی دارو، بررسی سطح کراتینین و خروجی ادرار برای پیشگیری از عوارض بعدی ضروری است.

توصیه های دارویی پرگابالین

توصیه‌های دارویی مخصوص بیمار
آموزش صحیح به بیمار نقش حیاتی در کاهش عوارض و افزایش اثربخشی درمان دارد. پزشک باید موارد زیر را به بیمار گوشزد کند:

پرهیز از قطع ناگهانی دارو

• بیمار باید بداند که هرگز نباید مصرف دارو را به طور ناگهانی قطع کند. قطع ناگهانی می‌تواند منجر به علائم بازگشتی مانند بی‌خوابی، تهوع، سردرد، اضطراب و در بیماران مصروع، افزایش خطر تشنج شود. هرگونه تغییر در دوز باید تحت نظر پزشک و به تدریج انجام شود.

مدیریت فعالیت‌های نیازمند هوشیاری

• با توجه به اینکه سرگیجه و خواب‌آلودگی از عوارض بسیار شایع هستند، بیمار باید تا زمانی که تاثیر دارو بر بدن او کاملاً مشخص نشده است، از رانندگی، کار با ماشین‌آلات سنگین یا انجام فعالیت‌های خطرناک خودداری کند.

پرهیز از مصرف الکل

بیمار باید از مصرف نوشیدنی‌های الکلی در طول درمان خودداری کند، زیرا الکل می‌تواند اثرات آرام‌بخش و گیجی ناشی از دارو را به شدت افزایش دهد و خطر بروز نارسایی تنفسی را به همراه داشته باشد.

گزارش تغییرات خلقی و ورم

• بیمار باید تشویق شود که هرگونه تغییر ناگهانی در خلق‌و‌خو، افسردگی یا افکار خودکشی را فوراً گزارش دهد. همچنین بروز ورم غیرمعمول در دست‌ها و پاها یا افزایش وزن ناگهانی باید به اطلاع پزشک برسد.

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
مدیریت بالینی پرگابالین نیازمند دقت در تنظیم دوز و پایش وضعیت عمومی بیمار است:

تنظیم دوز بر اساس عملکرد کلیه

• از آنجا که دفع پرگابالین عمدتاً از طریق کلیه‌ها صورت می‌گیرد، اندازه‌گیری سطح کراتینین خون و محاسبه کلیرانس کراتینین پیش از شروع درمان الزامی است. در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی و افراد سالمند، دوز دارو حتماً باید کاهش یابد تا از تجمع سمی دارو در بدن جلوگیری شود.

استراتژی شروع درمان و افزایش دوز

• برای کاهش احتمال بروز عوارضی مانند سرگیجه و ادم، توصیه می‌شود درمان با دوزهای پایین شروع شده و به صورت تدریجی (مثلاً طی یک هفته) بر اساس پاسخ بالینی بیمار و تحمل او افزایش یابد. استفاده از دوزهای منقسم در طول روز می‌تواند به پایداری سطح خونی دارو کمک کند.

ارزیابی خطر سوءمصرف

• پزشک باید پیش از تجویز، سابقه بیمار را از نظر اعتیاد یا سوءمصرف مواد بررسی کند. پرگابالین در دوزهای بالا می‌تواند اثرات سرخوشی ایجاد کند و پتانسیل سوءمصرف دارد؛ لذا در بیماران مستعد، نظارت بر تعداد دفعات درخواست نسخه و مقدار مصرف ضروری است.

پایش تداخلات تنفسی و دارویی

• در بیمارانی که همزمان از داروهای مسکن مخدر یا بنزودیازپین‌ها استفاده می‌کنند، خطر تضعیف سیستم عصبی مرکزی و نارسایی تنفسی به شدت بالا می‌رود. در این موارد، پایش وضعیت تنفسی بیمار و استفاده از کمترین دوز موثر توصیه می‌شود.

بررسی وضعیت قلبی در بیماران در معرض خطر

• در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی درجه سه و چهار، تجویز پرگابالین باید با احتیاط فراوان انجام شود. تجمع مایعات و ادم محیطی ناشی از دارو می‌تواند وضعیت همودینامیک این بیماران را مختل کند.

سایر نکات مهم

• می‌توان پرگابالین سریع رهش را همراه یا بدون غذا مصرف کرد. پرگابالین آهسته رهش یک بار در روز بعد از یک وعده غذایی عصرانه استفاده شود. کپسول به طور کامل بلعیده‌شود و از بازکردن، خرد کردن یا جویدن آن خودداری شود.
• در صورت فراموشی یک دوز پرگابالین آهسته رهش، دوز فراموش شده قبل از خواب و بعد از یک میان وعده مصرف شود. در صورت فراموشی تا زمان قبل از خواب، دوز فراموش شده صبح همراه با غذا مصرف شود. در صورت فراموشی تا صبح روز بعد، دوز فراموش شده مصرف نشود و دوز بعدی طبق برنامه قبلی، شب‌ یا عصر مصرف گردد.
• برای بیماران تنفسی، درمان با پرگابالین با دوز کمتر آغاز شود.علائم دپرسیون تنفسی و سدیشن در این بیماران با دقت بیشتر ارزیابی شود.
• پرگابالین به عنوان یک جایگزین غیر هورمونی جهت کنترل علائم وازوموتور ناشی از یائسگی در بیمارانی که نمی توانند یا مایل به مصرف داروهای ترجیحی نیستند، استفاده می شوند، تجویز می‌شود. البته برخی از متخصصان گاباپنتین را به عنوان یک داروی جایگزین بهتر به دلیل شواهد موجود بیشتر ترجیح می دهند.
• نحوه تبدیل دوز از فرمول سریع رهش به فرمول آهسته رهش: توجه: در روز تعویض، دوز صبحگاهی داروی سریع رهش را طبق روال قبل تجویز کرده و درمان با داروی آهسته رهش بعد از شام شروع شود.
• دوز کل روزانه ۷۵ میلی گرم سریع رهش معادل دوز آهسته رهش ۸۲/۵ میلی گرم یک بار در روز است.
• دوز کل روزانه ۱۵۰ میلی گرم سریع رهش معادل دوز آهسته رهش ۱۶۵ میلی گرم یک بار در روز است.
• دوز کل روزانه ۲۲۵ میلی گرم سریع‌رهش معادل دوز آهسته رهش ۲۴۷/۵ میلی گرم یک بار در روز است.
• دوز کل روزانه ۳۰۰ میلی گرم سریع رهش معادل دوز آهسته رهش ۳۳۰ میلی گرم یک بار در روز است.
• دوز کل روزانه ۴۵۰ میلی گرم سریع‌ رهش معادل دوز آهسته رهش ۴۹۵ میلی گرم یک بار در روز است.
• دوز کل روزانه ۶۰۰ میلی گرم سریع رهش معادل دوز آهسته رهش ۶۶۰ میلی گرم یک بار در روز است.
• قطع درمان در بیمارانی که به طور مزمن پرگابالین دریافت می کنند، باید به تدریج در طی بیشتر از یک هفته قطع شود تا احتمال افزایش دفعات تشنج (در بیماران مبتلا به صرع) یا سایر علائم ترک (مانند بی قراری گیجی، هذیان، توهم، علائم گوارشی، تغییرات خلقی، تعریق، تشنج های ترک)، fبه حداقل برسد (مگر در شرایطی که نگرانی های ایمنی مستلزم قطع سریع تری باشد).
• در سالمندان درمان با دوزهای پایین‌تر و با احتیاط آغاز شود.توصیه می‌شود در افراد بالای ۶۵ سال جهت مدیریت سندرم پای بی‌قرار، دوز شروع درمان ۵۰ میلی‌گرم یک بار در روز در نظر گرفته شود.
• عملکرد کلیوی به صورت منظم پایش شود.در بیماران کلیوی، با توجه به CrCl، نیاز به تنظیم دوز وجود دارد.(به جدول رفرنس های تخصصی مراجعه شود)
• در صورت نیاز به قطع دارو، دوز دارو به تدریج و حداقل در طول یک هفته کاهش یابد.
• بررسی اثربخشی دارو (کنترل درد و تعداد دفعات تشنج) در مدت درمان به صورت دوره ای انجام شود.
• سدیشن، علایم میوپاتی، آنژیوادم، اختلالات بینایی، افزایش وزن و ادم، و سلامت پوست (در بیماران دیاتی) و سلامت بینایی به صورت منظم و دوره ای پایش شود.
• سابقه مشکلات قلبی عروقی، دیابت، مصرف داروهای ACEI و مواد مخدر بررسی شود (در صورت وجود سابقه مصرف مواد مخدر، احتمال وابستگی به دارو افزایش می یابد).
• بیمار از نظر وجود علائم افسردگی، افکار خودکشی، تغییرات خلقی، اضطراب و استعداد سومصرف ارزیابی شود.
- لازم است به بیمار تذکر داده شود که هرگونه افزایش ناگهانی وزن، افکار خودکشی، درد و ضعف عضلانی و اختلالات بینایی را به سرعت گزارش کند. 
- هنگام قطع درمان، دوز دارو به تدریج کاهش داده شود. 
- به بیمار درباره احتمال اثر گیج کنندگی دارو و توصیه به خودداری از رانندگی یا کارهایی که به هوشیاری کامل نیاز دارند، هشدار داده‌شود.
- آموزش‌های لازم به بیمار درباره امکان سوءاستفاده از دارو و توصیه به نگهداری از آن در مکان مطمئن داده شود.
- در صورت مصرف دارو جهت کنترل تشنج، نکات ایمنی در مواجهه با حملات تشنج به بیمار آموزش داده شود.
• مواردی از آنژیوادم در طول درمان اولیه و طولانی مدت با پرگابالین گزارش شده است. در بیماران با سابقه اپیزودهای آنژیوادم، با احتیاط مصرف شود. مصرف همزمان با سایر داروهایی که آژیوادم می‌دهند (مانند مهارکننده‌های ACE) ممکن است خطر این عارضه را افزایش دهد. در صورت بروز آنژیوادم فوراً درمان با پرگابالین را قطع نمایید.
• در مطالعه ای که در آقایان انجام شد، مشخص شد که پرگابالین به طور موقت میانگین غلظت اسپرم را کاهش می دهد اما هیچ تاثیری بر مورفولوژی یا تحرک اسپرم ها مشاهده نشد. غلظت اسپرم ها پس از قطع پرگابالین مجدد افزایش می‌یابد.ارتباط بالینی این مورد نامشخص است.
• پرگابالین از جفت عبور می کند. مطالعاتی که پیامدهای قرار گرفتن نوزاد در معرض پرگابالین در دوران بارداری را ارزیابی کردند، محدود هستند.پرگابالین به عنوان یک داروی کمکی در کنترل درد پس از سزارین و ختم بارداری مورد ارزیابی قرار گرفته است. توصیه می‌شود در دوران بارداری مصرف نگردد.
• شیردهی در مدت درمان با پرگابالین توصیه نمی‌شود. بهتر است در دوران شیردهی در صورت امکان از گزینه‌های درمانی دیگر استفاده شود.
• اندازه گیری سطح کراتین کیناز و تعداد پلاکت ها در صورت نیاز بالینی درخواست شود.
-از مصرف الکل در مدت درمان خودداری شود.