داروی آرگاتروبان یک مهارکننده مستقیم و مصنوعی ترومبین است که به طور مستقیم و برگشت پذیر به سایت فعال ترومبین، چه در حالت آزاد و چه در حالت متصل به لخته خون، پیوند می خورد. این دارو برای اثرگذاری نیازی به هم فاکتور آنتی ترومبین ندارد و باعث کاتالیز مستقیم ترومبین می گردد.
موارد مصرف تایید شدهپیشگیری و درمان ترومبوز در ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین
- توضیحات کاربردی و بالینی: ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین یک عارضه ایمونولوژیک شدید و تهدیدکننده زندگی است که با کاهش شمارش پلاکت ها و خطر بالای بروز ترومبوزهای وریدی و شریانی همراه است. در صورت تایید یا حتی شک قوی بالینی به این عارضه، تمامی اشکال هپارین باید بلافاصله قطع شده و یک داروی ضد انعقاد جایگزین غیر هپارینی شروع شود.
- رویکرد پزشک: آرگاتروبان داروی خط اول درمان در این بیماران است. دوز اولیه استاندارد در بیماران بدون اختلال کبدی، دو میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در هر دقیقه به صورت انفوزیون مداوم وریدی است. هدف درمانی، رساندن زمان نسبی ترومبوپلاستین فعال شده به محدوده یک و نیم تا سه برابر مقدار پایه بیمار است. سنجش مجدد زمان ترومبوپلاستین فعال شده باید دو ساعت پس از شروع انفوزیون یا هرگونه تغییر دوز انجام شود.
مداخله عروق كرونر از راه پوست در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین یا در معرض خطر آن
- توضیحات کاربردی و بالینی: بیمارانی که سابقه یا ابتلا به ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین دارند و کاندید آنژیوپلاستی یا آنژیوگرافی عروق کرونر هستند، نباید تحت دریافت هپارین قرار گیرند.
- رویکرد پزشک: آرگاتروبان به عنوان ضد انعقاد اصلی در طول مداخله عروق کرونر استفاده می شود. پروتکل درمانی شامل تزریق یک بولوس اولیه سیصد و پنجاه میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در مدت سه تا پنج دقیقه و سپس شروع انفوزیون مداوم با دوز بیست و پنج میکروگرم به ازای هر کیلوگرم در دقیقه است. هدف بالینی، حفظ زمان انعقاد فعال شده در محدوده سیصد تا چهارصد و پنجاه ثانیه در طول انجام آنژیوپلاستی است.
موارد مصرف خارج برچسبآنژیوپلاستی و مداخلات عروق محیطی در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین
- توضیحات کاربردی و بالینی: بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین که دچار انسدادهای شریانی محیطی در اندام های تحتانی یا فوقانی هستند، برای انجام اقدامات مداخله ای عروقی نیازمند مهار سریع و ایمن سیستم انعقادی هستند.
- رویکرد پزشک: آرگاتروبان به عنوان جایگزین هپارین در اتاق عمل عروق یا بخش آنژیوگرافی جهت جلوگیری از ترومبوز حاد حین آنژیوپلاستی محیطی تجویز می شود. دوزبندی مشابه با الگوی مداخله کرونری تنظیمی و بر اساس پایش زمان انعقاد فعال شده هدایت می گردد.
ضدانعقاد در سیرکولاسیون برون پیکری و اکسسیژن رسانی غشایی خارج بدنی
- توضیحات کاربردی و بالینی: بیمارانی که تحت پشتیبانی حیات با دستگاه اکسیژن رسانی غشایی خارج بدنی قرار دارند یا نیازمند جراحی قلب باز با دستگاه پمپ قلبی ریوی هستند و همزمان دچار ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین شده اند، نمی توانند هپارین دریافت کنند.
- رویکرد پزشک: آرگاتروبان به عنوان داروی ضد انعقاد در مدار دستگاه استفاده می شود. به دلیل نیمه عمر کوتاه و دفع مستقل از کلیه، این دارو گزینه مناسبی است. با این حال، به دلیل عدم وجود پادزهر اختصاصی، پایش دقیق و مداوم پارامترهای انعقادی مانند زمان ترومبوپلاستین فعال شده و زمان انعقاد فعال شده توسط تیم درمانی الزامی است.
ضدانعقاد در دیالیز و تصفیه مداوم کلیوی در بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین
- توضیحات کاربردی و بالینی: بیماران دچار نارسایی حاد یا مزمن کلیوی که نیازمند دیالیز هستند و سابقه ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین دارند، در صورت استفاده از هپارین در فیلتر دیالیز دچار لخته شدن مدار یا افت شدید پلاکت می شوند.
- رویکرد پزشک: از آنجا که آرگاتروبان عمدتا از طریق کبد متابولیز و دفع می شود و دفع کلیوی بسیار کمی دارد، دارویی ایدهآل برای بیماران دیالیزی است. دوز دارو به صورت تزریق مداوم در مدار دیالیز تنظیم شده و نیازی به کاهش دوز بر اساس شدت نارسایی کلیه ندارد.
درمان کمکی در سکته مغزی حاد ایسکمیک
- توضیحات کاربردی و بالینی: در برخی مطالعات بالینی بین المللی، استفاده از آرگاتروبان به صورت تنهایی یا در ترکیب با داروهای حل کننده لخته مانند آلتپلاز در ساعات اولیه سکته مغزی ایسکمیک بررسی شده است.
- رویکرد پزشک: مکانیسم این اقدام بر پایه مهار ترومبین آزاد و متصل به لخته برای جلوگیری از گسترش لخته و بهبود خونرسانی مجدد بافت مغز است. دوزهای مورد استفاده معمولا کمتر از دوزهای استاندارد درمان ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین بوده و نیازمند ارزیابی دقیق خطر خونریزی مغزی پیش از شروع درمان است.
جایگزینی ضدانعقادی حین انتقال به داروهای خوراکی
- توضیحات کاربردی و بالینی: هنگام تغییر درمان از آرگاتروبان به داروهای ضد انعقاد خوراکی مانند وارفارین، باید توجه داشت که آرگاتروبان به طور قابل توجهی شاخص بین المللی نرمال شده را افزایش می دهد.
- رویکرد پزشک: این افزایش کاذب در شاخص بین المللی نرمال شده به معنای ضد انعقاد واقعی وارفارین نیست. پزشک باید همپوشانی درمان را تا زمانی که شاخص بین المللی نرمال شده تحت درمان ترکیبی به بالای چهار برسد ادامه دهد، سپس آرگاتروبان را قطع کرده و چهار ساعت بعد شاخص بین المللی نرمال شده را مجددا سنجش نماید تا از قرارگیری آن در محدوده درمانی دو تا سه اطمینان حاصل کند.