داروی ترکیبی سفتازیدیم و آویباکتام یکی از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف و حیاتی در مدیریت عفونت های مقاوم به درمان است. سفتازیدیم یک سفالوسپورین نسل سوم است و آویباکتام یک مهار کننده بتالاکتاماز غیر بتالاکتامی است که از تخریب سفتازیدیم توسط آنزیم های مقاوم جلوگیری می کند. این ترکیب دارویی به طور خاص برای مقابله با باکتری های گرم منفی که آنزیم های بتالاکتاماز وسیع الطیف و کارباپنماز تولید می کنند، طراحی شده است. در ادامه موارد مصرف تایید شده و خارج از برچسب این دارو بر اساس معتبرترین منابع بین المللی پزشکی شرح داده شده است.
موارد مصرف تایید شده عفونت های پیچیده داخل شکمی
- این دارو در ترکیب با مترونیدازول برای درمان عفونت های پیچیده داخل شکمی در بیماران بزرگسال و اطفال بالای سه ماه تایید شده است. از نظر بالینی، پزشکان باید این رژیم را زمانی در نظر بگیرند که خطر بالایی برای حضور پاتوژن های مقاوم گرم منفی مانند گونه های انتروباکتریاسه تولید کننده بتالاکتاماز وسیع الطیف یا کلِبسیلا پنومونیه تولید کننده کارباپِنمِاز وجود داشته باشد. مترونیدازول برای پوشش باکتری های بی هوازی به این رژیم اضافه می شود تا طیف درمانی کامل گردد.
عفونت های پیچیده مجاری ادراری شامل پیلونفریت
- استفاده از این دارو برای عفونت های پیچیده ادراری که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها محدود است یا وجود ندارد، بسیار ارزشمند است. در محیط بالینی، این دارو یک خط نجات برای بیمارانی است که دچار عفونت های ادراری ناشی از باکتری های مقاوم به کارباپنم شده اند. اثربخشی بالای دارو در پاکسازی پاتوژن ها از مجاری ادراری، آن را به انتخابی ایده آل در عفونت های عود کننده یا مرتبط با کاتتر در حضور میکروب های مقاوم تبدیل کرده است.
پنومونی اکتسابی از بیمارستان و پنومونی مرتبط با دستگاه تنفس مصنوعی
- در محیط های مراقبت ویژه، عفونت های تنفسی ناشی از سودوموناس آئروژینوزا مقاوم به چند دارو یا انتروباکتریاسه های مقاوم، چالشی بزرگ برای پزشکان است. این ترکیب دارویی توانایی نفوذ مناسب به بافت ریه را دارد و می تواند پاتوژن های عامل پنومونی بیمارستانی را به طور موثری ریشه کن کند. پزشکان باید پیش از تجویز، الگوهای مقاومت میکروبی بخش مراقبت های ویژه بیمارستان خود را بررسی کنند.
موارد مصرف خارج برچسب عفونت جریان خون و باکتریمی ناشی از میکروب های مقاوم
- اگرچه به طور رسمی برای باکتریمی تایید نشده است، اما مطالعات بالینی متعدد و دستورالعمل های انجمن های بیماری های عفونی، استفاده از این دارو را برای درمان عفونت های خون ناشی از انتروباکتریاسه های مقاوم به کارباپنم به شدت توصیه می کنند. در بیماران دچار سپسیس که منشا عفونت نامشخص است اما سابقه کلونیزاسیون با باکتری های مقاوم دارند، این دارو می تواند به عنوان درمان تجربی و نجات بخش مورد استفاده قرار گیرد.
عفونت های سیستم عصبی مرکزی و مننژیت
- نفوذ آنتی بیوتیک ها به سد خونی مغزی همواره یک محدودیت بزرگ است. با این حال، داده های بالینی نشان می دهد که این دارو در صورت وجود التهاب در مننژ، می تواند غلظت درمانی مناسبی در مایع مغزی نخاعی ایجاد کند. در موارد مننژیت های پس از جراحی مغز و اعصاب یا عفونت های مرتبط با شنت که توسط باکتری های گرم منفی مقاوم مانند کلِبسیلا یا سودوموناس ایجاد شده اند، این دارو یک گزینه خارج برچسب اما بسیار حیاتی محسوب می شود.
عفونت های استخوان و مفاصل و استئومیلیت
- در عفونت های مزمن استخوانی که به دلیل تروما یا جراحی های ارتوپدی ایجاد می شوند و کشت ترشحات حاکی از وجود پاتوژن های گرم منفی مقاوم به چند دارو است، دوره های طولانی مدت درمان با این دارو در برخی مراکز درمانی تخصصی استفاده می شود. پزشکان باید پایش دقیق عملکرد کلیوی را در این دوره های درمانی طولانی مدت مد نظر قرار دهند.