آبماسیکلیب چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف آبماسیکلیب

موارد مصرف تایید شده

سرطان پستان پیشرفته یا متاستاتیک با گیرنده هورمونی مثبت و گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی انسانی نوع 2 منفی

• درمان خط اول: این دارو در ترکیب با مهار کننده های آروماتاز برای زنان یائسه و مردان به عنوان اولین خط درمان غدد درون ریز تجویز می شود.
• ترکیب با فولوسترانت: این رژیم درمانی برای بیمارانی که بیماری آن ها پس از دریافت درمان های هورمونی اولیه پیشرفت کرده است، کاربرد بالینی دارد.
• تک درمانی: در بیمارانی که تومور آن ها پس از درمان های هورمونی و دریافت حداقل یک خط شیمی درمانی در مرحله متاستاتیک پیشرفت کرده است، این دارو به تنهایی به کار می رود.

سرطان پستان در مراحل اولیه با خطر بالای عود

• درمان کمکی: این دارو در ترکیب با درمان های پایه غدد درون ریز برای بیماران مبتلا به سرطان پستان در مراحل اولیه که درگیری غدد لنفاوی دارند و بر اساس اندازه تومور و شاخص های تکثیری در معرض خطر بالای عود بالینی هستند، تایید شده است.

موارد مصرف خارج از برچسب

متاستاز های فعال مغزی ناشی از سرطان پستان

• کاربرد بالینی برای پزشک: بر خلاف سایر دارو های هم خانواده که مهار کننده آنزیم های کیناز وابسته به سایکلین 444 و 666 هستند، آبماسیکلیب به دلیل ساختار مولکولی خود نفوذ پذیری بسیار بالایی از سد خونی مغزی دارد. به همین دلیل در مدیریت بالینی بیمارانی که ثانویه به سرطان پستان دچار درگیری سیستم عصبی مرکزی شده اند، به عنوان یک گزینه درمانی خارج از برچسب با اثربخشی بالا در ایجاد غلظت درمانی در مایع مغزی نخاعی استفاده می شود.

سرطان ریه سلول غیر کوچک با جهش های خاص

• کاربرد بالینی برای پزشک: در بیمارانی که دارای جهش های ژنتیکی خاص در مسیر های پیام رسانی سلولی هستند و به درمان های استاندارد مقاومت نشان داده اند، استفاده از این دارو در مطالعات بالینی کاهش سرعت پیشرفت تومور را نشان داده است.

مکانیسم اثر آبماسیکلیب

• آبماسیکلیب یک مهار کننده انتخابی و قدرتمند آنزیم های کیناز وابسته به سایکلین چهار و شش است. این آنزیم ها در ترکیب با سایکلین دی فعال می شوند و نقش حیاتی در تنظیم و پیشرفت چرخه سلولی ایفا می کنند. با مهار این آنزیم ها، دارو از فسفریله شدن پروتئین رتینوبلاستوما به طور موثری جلوگیری می کند. عدم فسفریله شدن این پروتئین مهار کننده، باعث می شود سلول نتواند از فاز استراحت وارد فاز سنتز شود. در نتیجه این فرایند، تکثیر سلول های سرطانی متوقف شده و رشد تومور مهار می گردد. از ویژگی های بارز و متمایز کننده این دارو در مقایسه با سایر دارو های هم خانواده، قابلیت بالای عبور آن از سد خونی مغزی است که آن را برای مدیریت بالینی درگیری های سیستم عصبی مرکزی بسیار ارزشمند می سازد.

فارماکوکینتیک آبماسیکلیب

جذب گوارشی

• این دارو پس از مصرف خوراکی به کندی از دستگاه گوارش جذب می شود و زمان رسیدن به حداکثر غلظت پلاسمایی به طور متوسط حدود هشت ساعت است. فراهمی زیستی مطلق دارو تقریبا چهل و پنج درصد ارزیابی شده است. مصرف دارو همراه با یک وعده غذایی پر چرب باعث افزایش جزئی در میزان جذب و غلظت دارو می شود، اما این تغییرات از نظر بالینی اهمیتی ندارند و پزشک می تواند دارو را با غذا یا بدون غذا تجویز کند.

توزیع بافتی

• اتصال این دارو به پروتئین های پلاسمای خون انسان بسیار بالا و در حدود نود و شش درصد است. حجم توزیع دارو در بدن بسیار گسترده و در حدود هفتصد لیتر است که نشان دهنده نفوذ بالای آن به بافت های مختلف بدن، از جمله توانایی اثبات شده در عبور از سد خونی مغزی می باشد.

متابولیسم کبدی

• متابولیسم این دارو به صورت عمده در کبد و توسط آنزیم های خانواده سیتوکروم، به ویژه ایزوآنزیم سه ای چهار، انجام می پذیرد. این فرایند متابولیک منجر به تولید چندین متابولیت فعال می شود که این متابولیت ها نیز دارای اثربخشی بالینی مشابه داروی اصلی هستند و در فعالیت ضد توموری مشارکت دارند.

دفع و پاکسازی

• نیمه عمر حذف این دارو در بیماران به طور متوسط حدود هجده ساعت گزارش شده است. دفع دارو و متابولیت های آن به صورت عمده از طریق مدفوع، حدود هشتاد و یک درصد، و به میزان بسیار ناچیزی از طریق ادرار، حدود سه درصد، صورت می گیرد. با توجه به مسیر اصلی پاکسازی، ارزیابی عملکرد کبد و تنظیم دوز در بیماران مبتلا به نارسایی های شدید کبدی کاملا ضروری است.

منع مصرف آبماسیکلیب

موارد منع مصرف و هشدار ها در بیماری های خاص

حساسیت مفرط و آنافیلاکسی

• تجویز این دارو در بیمارانی که سابقه حساسیت شدید یا واکنش های آنافیلاکتیک به ماده موثره دارو یا هر یک از مواد جانبی و ترکیبات سازنده آن را دارند، به طور مطلق ممنوع است.

بیماری های بینابینی ریه و پنومونیت

• خطر بروز بیماری های بینابینی ریه و پنومونیت با درجات مختلف در بیماران تحت درمان با این دارو گزارش شده است. در بیمارانی که دچار پنومونیت درجه سه یا چهار و شرایط تهدید کننده حیات می شوند، مصرف دارو باید فورا و به طور دائم قطع گردد. در موارد خفیف تر، قطع موقت یا کاهش دوز دارو الزامی است.

نارسایی شدید کبدی

• متابولیسم این دارو به شدت وابسته به کبد است. اگرچه نارسایی خفیف تا متوسط کبدی منع مصرف مطلق محسوب نمی شود، اما در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی در دسته بندی کلاس سی چایلد پیو، کلیرانس دارو به شدت کاهش می یابد. در این شرایط، کاهش قابل توجه دوز و فواصل مصرف همراه با پایش دقیق آنزیم های کبدی ضروری است.

ترومبوآمبولی وریدی

• افزایش بروز ترومبوز وریدی عمقی و آمبولی ریه در بیماران تحت درمان مشاهده شده است. در بیماران دارای سابقه لخته شدن خون یا افراد در معرض خطر بالا، پزشک باید ارزیابی دقیقی از خطر و منفعت انجام دهد. در صورت بروز هرگونه علائم ترومبوآمبولی، مدیریت سریع پزشکی و در نظر گرفتن توقف درمان ضروری است.

موارد منع مصرف در دوران بارداری و شیردهی

منع مصرف در دوران بارداری

• بر اساس مکانیسم اثر دارو که یک مهار کننده چرخه تکثیر سلولی است و همچنین شواهد مستند از مطالعات حیوانی، تجویز این دارو در دوران بارداری می تواند باعث آسیب های شدید ساختاری و حتی مرگ جنین شود. بنابراین، مصرف این دارو در زنان باردار اکیدا ممنوع است. پزشک معالج موظف است پیش از شروع درمان، وضعیت بارداری بیمار را با آزمایش های دقیق رد کند. همچنین باید به بیماران زن در سنین باروری آموزش داده شود که در تمام طول دوره درمان و حداقل تا سه هفته پس از دریافت آخرین دوز دارو، از روش های پیشگیری از بارداری بسیار موثر استفاده نمایند.

منع مصرف در دوران شیردهی

• در حال حاضر اطلاعات و شواهد بالینی مشخصی مبنی بر ترشح این دارو یا متابولیت های فعال آن در شیر مادر وجود ندارد. با این وجود، به دلیل احتمال بالای بروز عوارض جانبی جدی و خطرناک در نوزادان و شیرخواران، به بیماران توصیه می شود در طول دوره درمان با این دارو و حداقل تا سه هفته پس از قطع درمان، از شیردهی به نوزاد خود به طور کامل خودداری کنند.

موارد منع مصرف در کودکان و نوجوانان

• تجویز و استفاده از این دارو در گروه سنی اطفال و نوجوانان زیر هجده سال مورد تایید مراجع علمی بین المللی قرار نگرفته است. ایمنی و میزان اثربخشی این ترکیب دارویی در این جمعیت تا کنون در کارآزمایی های بالینی معتبر ارزیابی و اثبات نشده است. با توجه به این که مهار آنزیم های وابسته به چرخه سلولی می تواند اثرات مخرب و جبران ناپذیری بر فرایند رشد، بلوغ ارگان ها و تکامل استخوانی در کودکان در حال رشد داشته باشد، مصرف آن در این گروه سنی به هیچ عنوان توصیه نمی شود.

عوارض جانبی آبماسیکلیب

عوارض گوارشی داروی آبماسیکلیب

• اسهال: شایع ترین عارضه این دارو اسهال است که در حدود ۸۱ تا ۸۶ درصد از بیماران گزارش شده است. نوع شدید آن در ۹ تا ۱۳ درصد موارد بروز می کند که نیازمند مداخله دارویی سریع و گاهی قطع موقت درمان است.
• تهوع: احساس تهوع در حدود ۳۰ تا ۴۵ درصد بیماران رخ می دهد.
• درد شکمی: این عارضه در ۲۹ تا ۳۵ درصد از بیماران مشاهده می شود.
• استفراغ: حدود ۲۶ تا ۲۸ درصد بیماران تحت درمان، استفراغ را تجربه می کنند.
• کاهش اشتها: بی اشتهایی در ۲۴ تا ۲۷ درصد افراد تحت درمان گزارش شده است.

عوارض خونی و نقص ایمنی

• نوتروپنی: کاهش تعداد نوتروفیل ها در ۴۱ تا ۴۶ درصد بیماران دیده می شود. نوع شدید و تهدید کننده حیات آن در ۲۱ تا ۲۷ درصد موارد رخ می دهد که پایش مستمر شمارش کامل سلول های خونی را در ماه های اول درمان الزامی می کند.
• کم خونی: افت هموگلوبین در ۲۸ تا ۲۹ درصد بیماران بروز می کند.
• عفونت ها: به دلیل تضعیف سیستم ایمنی، بروز انواع عفونت ها در ۳۱ تا ۴۳ درصد بیماران بسیار محتمل است.

عوارض عمومی و سیستمیک

• خستگی مفرط: ضعف و خستگی در ۴۰ تا ۴۶ درصد از دریافت کنندگان دارو ایجاد می شود که می تواند بر کیفیت زندگی بیمار تاثیر مستقیم بگذارد.
• ریزش مو: ریزش مو در ۱۶ تا ۲۷ درصد بیماران ثبت شده است.

تداخلات دارویی آبماسیکلیب

مکانیسم کلی تداخلات:

سوبسترای BCRP/ABCG2، CYP3A4 (ماژور)، P-glycoprotein/ABCB1 (مینور)

منع مصرف همزمان(کنترا اندیکه):

آبروسیتینیب، باریسیتینیب، BCG (داخل مثانه)، فرآورده‌های BCG، کلادریبین، القاء کننده های CYP3A4 (متوسط)، القاء کننده های CYP3A4 (قوی)، واکسن چهار ظرفیتی دنگ (زنده)، دی پایرون، فکسینیدازول، اسید فوزیدیک (سیستمیک)، آب گریپ فروت، کتوکونازول (سیستمیک)، ناتالیزومب، پیمکرولیموس، واکسن فلج اطفال (زنده/سه ظرفیتی/خوراکی)، واکسن های زنده حاوی سرخجه یا واریسلا، روکسولیتینیب (موضعی)، تاکرولیموس (موضعی)، تالیموژن لاهرپارپوک، ترتوموتید، توفاسیتینیب، واکسن تیفوئید، آپاداسیتینیب، واکسن (زنده)، واکسن تب زرد

افزایش اثرداروها توسط آبماسیکلیب :

باریسیتینیب، فرآورده‌های BCG، کلادریبین، کلوزاپین، دفریپرون، واکسن چهار ظرفیتی دنگ (زنده)، فکسینیدازول، اینبیلیزومب، لفلونوماید، متفورمین، ناتالیزومب، اوکرلیزومب، اوفاتومومب، اولاپاریب، واکسن فلج اطفال (زنده/سه ظرفیتی/خوراکی)، پلی متیل متاکریلات، Ropeginterferon Alfa-2b، روکسولیتینیب (موضعی)، تاکرولیموس (موضعی)، تالیموژن لاهرپارپوک، توفاسیتینیب، واکسن تیفوئید، آپاداسیتینیب، واکسن (زنده)، واکسن تب زرد

داروهایی که سطح خونی آبماسیکلیب را بالا می برند:

مشتقات ۵-آمینوسالیسیلیک اسید، آبروسیتینیب، کلرامفنیکل (چشمی)، کلادریبین، کلوفازیمین، مهارکننده های CYP3A4 (متوسط)، مهارکننده های CYP3A4 (قوی)، دنوزومب، دی‌پایرون، اردافیتینیب، فکسینیدازول، اسید فوزیدیک (سیستمیک)، آب گریپ فروت، کتوکونازول (سیستمیک)، پیمکرولیموس، پرومازین، واکسن های زنده حاوی سرخجه یا واریسلا، تعدیل کننده گیرنده اسفنگوزین ۱ فسفات (S1P)

کاهش اثرات داروها توسط آبماسیکلیب :

فرآورده‌های BCG، BCG (داخل مثانه)، برینسیدوفوویر، تست پوستی کوکسیدوئید ایمیتیس، واکسن COVID-19 (ناقل آدنوویروس)، واکسن COVID-19 (ویروس غیرفعال)، واکسن COVID-19 (mRNA)، واکسن کووید-19 (زیر واحد)، واکسن کووید-19 (ذرات شبیه ویروس)، واکسن چهار ظرفیتی دنگ (زنده)، واکسن های ویروس آنفولانزا، پیدوتیمود، واکسن پنوموکوک، واکسن فلج اطفال (زنده/سه ظرفیتی/خوراکی)، واکسن هاری، واکسن های زنده حاوی سرخجه یا واریسلا، Sipuleucel-T، ترتوموتید، واکسن تیفوئید، واکسن (غیرفعال)، واکسن (زنده)، واکسن تب زرد

داروهایی که سطح آبماسیکلیب را کاهش می دهند:

القاء کننده های CYP3A4 (متوسط)، القاء کننده های CYP3A4 (قوی)، اردافیتینیب، ایووسیدنیب

تداخلات دارویی آبماسیکلیب با سایر دارو ها
متابولیسم آبماسیکلیب در بدن انسان به شدت وابسته به مسیر های آنزیمی کبد است. لذا دارو هایی که عملکرد کبد را تغییر می دهند، باعث تداخلات جدی می شوند. در ادامه دارو ها بر اساس نوع تداخل دسته بندی شده اند:

دارو های مهار کننده قوی آنزیم های کبدی

• دارو هایی مانند کتوکونازول، ایتراکونازول، کلاریترومایسین، ریتوناویر و وریکونازول مسیر تجزیه آبماسیکلیب را مسدود می کنند. مصرف هم زمان این دارو ها با آبماسیکلیب باعث افزایش شدید غلظت خونی داروی ضد سرطان شده و خطر سمیت خونی و گوارشی را به شدت بالا می برد. توصیه منابع بین المللی این است که تا حد امکان از مصرف هم زمان پرهیز شود و در صورت الزام بالینی، پزشک باید دوز آبماسیکلیب را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

دارو های مهار کننده متوسط آنزیم های کبدی

• دارو هایی نظیر دیلتیازم، وراپامیل و فلوکونازول نیز متابولیسم را کند می کنند. پزشک باید در صورت تجویز هم زمان، بیمار را از نظر بروز عوارض جانبی به دقت پایش کند.

دارو های القا کننده قوی آنزیم های کبدی

• دارو هایی مانند ریفامپین، فنی تویین، کاربامازپین و انزالوتامید باعث افزایش سرعت تجزیه آبماسیکلیب می شوند. این تداخل سبب افت شدید غلظت خونی دارو شده و اثرات درمانی و ضد توموری آن را از بین می برد. تجویز هم زمان این دارو ها با آبماسیکلیب از نظر بالینی ممنوع است و پزشک باید داروی جایگزین انتخاب کند.

تداخل داروی آبماسیکلیب با غذا
تداخلات تغذیه ای این دارو محدود اما از نظر بالینی بسیار حائز اهمیت است:

تداخل شدید با میوه گریپ فروت و آب گریپ فروت

• مصرف این میوه در طول دوره درمان با آبماسیکلیب اکیدا ممنوع است. ترکیبات فعال موجود در گریپ فروت آنزیم های متابولیزه کننده روده و کبد را مهار می کنند. این فرایند دقیقا مشابه تداخل با دارو های مهار کننده عمل کرده و سطح دارو را در خون به میزان خطرناکی افزایش می دهد که منجر به سمیت شدید می شود.

مصرف با وعده های غذایی

• از نظر مصرف با وعده های غذایی روزانه، آبماسیکلیب تداخل خاصی با معده پر یا خالی ندارد و پزشک می تواند به بیمار توصیه کند که دارو را با غذا یا بدون غذا مصرف نماید.
• یک وعده غذایی پرچرب و پر کالری (۸۰۰ تا ۱۰۰۰ کالری شامل ۵۰۰ تا ۶۰ح کالری چربی) قرار گرفتن در معرض دارو را افزایش می دهد.

تداخل در آزمایشات بالینی و تشخیصی
یکی از چالش های تشخیصی بسیار مهم برای پزشکان در طول دوره درمان با این دارو، ایجاد تغییرات کاذب در نتایج آزمایشگاهی بیمار است:

افزایش کاذب کراتینین سرم خون

• داروی آبماسیکلیب ترشح توبولی کراتینین را در کلیه مسدود می کند. به همین دلیل، سطح کراتینین خون در جواب آزمایش بیمار به صورت مشهودی بالا می رود. پزشک باید دقت بالینی داشته باشد که این افزایش عدد کراتینین، نشان دهنده آسیب ساختاری بافت کلیه یا کاهش نرخ فیلتراسیون گلومرولی نیست و صرفا یک تداخل دارویی در مکانیسم دفع طبیعی کراتینین است. جهت ارزیابی دقیق و واقعی عملکرد کلیه در این بیماران، انجام آزمایش و بررسی سطح سیستاتین سی در خون جایگزین مناسب و استانداردی محسوب می شود.

هشدار ها آبماسیکلیب

هشدار ها و احتیاط های بالینی داروی آبماسیکلیب برای استفاده پزشکان

اسهال شدید

• اسهال یکی از شایع ترین عوارض این دارو است که معمولا در ماه اول درمان بروز می کند. پزشک باید در اولین نشانه های اسهال، شروع درمان با دارو های ضد اسهال و مایع درمانی را در دستور کار قرار دهد. در موارد مقاوم، توقف موقت یا کاهش دوز دارو الزامی است.

نوتروپنی و ضعف سیستم ایمنی

• کاهش رده های خونی به ویژه نوتروفیل ها بسیار محتمل است. ارزیابی شمارش کامل سلول های خونی پیش از شروع درمان، هر دو هفته در دو ماه اول و سپس به صورت ماهانه توصیه می شود. در صورت بروز نوتروپنی شدید، مداخله سریع پزشکی نیاز است.

سمیت کبدی

• افزایش آنزیم های کبدی در بیماران دریافت کننده دارو گزارش شده است. پایش دقیق تست های عملکرد کبد قبل از شروع درمان و به صورت دوره ای ضروری است. در صورت افزایش شدید این آنزیم ها، تنظیم دوز دارو باید انجام شود.

ترومبوآمبولی وریدی

• بیماران تحت درمان در معرض خطر بالای ابتلا به ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه قرار دارند. پایش دقیق علائم بالینی مانند تنگی نفس یا تورم اندام ها و در صورت لزوم تجویز دارو های ضد انعقاد خون باید مد نظر قرار گیرد.

التهاب ریه و پنومونیت

• خطر بروز بیماری های بینابینی ریه وجود دارد. بیمارانی که با علائم تنفسی جدید یا تشدید شونده مراجعه می کنند باید فورا ارزیابی شوند. قطع فوری دارو در موارد شدید و تهدید کننده حیات یک اصل غیر قابل چشم پوشی است.

مدیریت مسمومیت داروی آبماسیکلیب و پروتکل های درمانی

فقدان پادزهر اختصاصی

• در مراجع علمی بین المللی تا کنون هیچ گونه پادزهر اختصاصی برای مقابله با دریافت بیش از حد مجاز یا مسمومیت با این ترکیب دارویی معرفی نشده است.

اقدامات حمایتی و علامتی

• مدیریت مصرف بیش از حد به طور کامل بر پایه درمان های حمایتی عمومی و کنترل علائم بیمار استوار است. پزشک معالج باید بلافاصله علائم حیاتی بیمار را تثبیت نماید.

مدیریت عوارض گوارشی و خونی

• با توجه به پروفایل عوارض دارو، در صورت اوردوز احتمال بروز اسهال مکرر و شدید و همچنین افت ناگهانی رده های سلولی خون بسیار بالا است. بنابراین جایگزینی تهاجمی مایعات و الکترولیت ها و پایش مستمر شمارش خونی برای جلوگیری از عفونت های فرصت طلب حیاتی است.

عدم کارایی دیالیز

• به دلیل اتصال بسیار بالای این دارو به پروتئین های پلاسما، استفاده از روش های تصفیه خون مانند همودیالیز برای خارج کردن دارو از گردش خون بیمار فاقد ارزش بالینی است و کمکی به تسریع روند بهبودی نخواهد کرد.

توصیه های دارویی آبماسیکلیب

توصیه های دارویی بیمار
این بخش شامل نکات کلیدی است که پزشک باید در زمان تجویز دارو به بیمار آموزش دهد:

نحوه مصرف دارو

• به بیمار توصیه کنید که دارو را هر روز در ساعت مشخصی از روز به صورت منظم مصرف کند. این دارو را می توان همراه با غذا یا با معده خالی استفاده کرد. قرص ها باید به صورت کامل بلعیده شوند. از له کردن، جویدن یا خرد کردن قرص ها اکیدا خودداری شود. اگر قرص ها شکسته، ترک خورده یا ظاهر سالمی ندارند، نباید مصرف شوند.

فراموشی دوز دارو

• به بیمار تاکید کنید که در صورت فراموش کردن یک نوبت دارو یا استفراغ پس از مصرف، از مصرف دوز جبرانی یا دو برابر کردن دوز بعدی خودداری کند و نوبت بعدی را دقیقا طبق برنامه زمانی سابق مصرف نماید.

مدیریت اسهال

• اسهال شدید همراه با کم آبی بدن در ماه اول درمان بسیار شایع است. از بیمار بخواهید در صورت مشاهده اولین علامت شل شدن مدفوع، مصرف دارو های ضد اسهال مانند لوپرامید را آغاز کند، مصرف آب و مایعات خوراکی را به شدت افزایش دهد و فورا پزشک معالج را مطلع سازد.

مدیریت تب و عفونت

• به دلیل خطر افت گلبول های سفید خون، بیمار باید بروز هر گونه تب یا علائم عفونت را در سریع ترین زمان ممکن به اورژانس یا پزشک خود گزارش دهد.

بارداری و شیردهی

• پیش از شروع درمان، وضعیت بارداری در زنان در سنین باروری باید بررسی شود. بیماران باید در طول درمان و حداقل تا سه هفته پس از دریافت آخرین نوز دارو، از روش های مطمئن پیشگیری از بارداری استفاده کنند. مصرف این دارو در بارداری باعث آسیب جدی به جنین می شود. همچنین شیردهی در طول درمان و تا سه هفته پس از قطع دارو ممنوع است.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک
این بخش شامل دستورالعمل های بالینی دقیق جهت مدیریت دوز، پایش عوارض و تجویز ایمن دارو است:

دوزاژ و تنظیم دوز

• دوز استاندارد دارو صد و پنجاه میلی گرم دو بار در روز است که در موارد درمان تک دارویی می تواند تا دویست میلی گرم دو بار در روز افزایش یابد. در صورت عدم تحمل بیمار، دوز دارو باید به صورت پلکانی و با کاهش پنجاه میلی گرم در هر نوبت، کم شود. کمترین دوز قابل قبول پنجاه میلی گرم دو بار در روز است و در صورت عدم تحمل این مقدار، درمان باید به طور کامل متوقف شود.

درمان های همراه

• داروی آبماسیکلیب پتانسیل متوسط تا بالایی برای ایجاد تهوع دارد، لذا تجویز پیشگیرانه دارو های ضد تهوع توصیه می شود. در زنان پیش از یائسگی یا مردانی که مهار کننده آروماتاز دریافت می کنند، تجویز همزمان آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین طبق پروتکل های بالینی الزامی است. در نارسایی شدید کبدی کلاس سی، فرکانس مصرف باید به یک بار در روز کاهش یابد.

مدیریت سمیت خونی

• افت نوتروفیل ها از جمله نوتروپنی تب دار بسیار شایع است. در سمیت خونی درجه یک یا دو، تغییر دوز لازم نیست. در درجه سه، دارو متوقف شود تا سمیت به درجه دو یا کمتر برسد. در موارد مکرر درجه سه یا بروز درجه چهار، دارو متوقف و پس از بهبودی با دوز کمتر شروع شود. در صورت تجویز فاکتور های رشد سلول های خونی، مصرف دارو باید حداقل چهل و هشت ساعت پس از آخرین دوز فاکتور رشد متوقف بماند.

مدیریت سمیت گوارشی

• در اسهال درجه دو که طی بیست و چهار ساعت به درجه یک کاهش نیابد، دارو باید موقتا قطع شود اما کاهش دوز نیاز نیست. در اسهال درجه دو پایدار یا عود کننده به رغم درمان حمایتی کامل، و همچنین در اسهال درجه سه یا چهار، دارو باید متوقف شده و پس از بهبودی با دوز کمتر، یعنی پنجاه میلی گرم کمتر در هر نوبت، از سر گرفته شود.

مدیریت سمیت کبدی

• در سمیت درجه دو یا سه، یعنی افزایش آنزیم های کبدی به میزان پنج تا بیست برابر حد بالای نرمال بدون افزایش بیلی روبین، دارو متوقف و با دوز کمتر شروع شود. اگر آنزیم ها بیش از سه برابر و همزمان بیلی روبین بیش از دو برابر حد نرمال شود، یا در سمیت درجه چهار یعنی آنزیم بیش از بیست برابر، مصرف دارو باید برای همیشه قطع گردد.

مدیریت سمیت ریوی و ترومبوآمبولی

• در صورت بروز بیماری بینابینی ریه یا پنومونی درجه دو که بیش از هفت روز طول بکشد، دارو متوقف و با دوز کمتر شروع شود. در درجات سه و چهار ریوی، دارو باید کاملا قطع شود. در حوادث ترومبوآمبولی وریدی، دارو متوقف و عارضه مدیریت شود و پس از پایداری بالینی بیمار، با همان دوز یا دوز کمتر از سر گرفته شود.

پایش های آزمایشگاهی و بالینی

• شمارش کامل سلول های خونی، پلاکت ها و بررسی آنزیم های کبدی و بیلی روبین باید در ابتدای درمان، هر دو هفته یک بار در دو ماه اول، به صورت ماهانه در دو ماه دوم، و سپس بر اساس نیاز بالینی انجام شود. غربالگری کامل ویروس هپاتیت بی شامل آنتی ژن سطحی و آنتی بادی ها پیش از شروع درمان الزامی است، اما نباید شروع درمان سرطان را به تاخیر اندازد. بررسی مداوم علائم تنفسی و نشانه های لخته خون در اندام ها نیز از وظایف ضروری پزشک در طول جلسات ویزیت است. این دارو دارای سمیت تولید مثلی است و پرسنل درمان باید در آماده سازی و دفع آن احتیاط کامل را رعایت کنند.