ایداروبیسین یک داروی قوی برای درمان بعضی از سرطان‌های خونی است. این دارو از گروه آنتراسایکلین‌ها (گروهی از داروهای شیمی‌درمانی که با آسیب به ماده ژنتیکی سلول، از رشد سلول‌های سرطانی جلوگیری می‌کنند) محسوب می‌شود. ایداروبیسین با آسیب به دی‌ان‌ای (ماده ژنتیکی سلول)، رشد و تقسیم سلول‌های سرطانی را متوقف می‌کند.
این دارو فقط به‌صورت تزریق درون رگ (وریدی) و در بیمارستان یا مرکز تخصصی درمان سرطان تجویز می‌شود. آماده‌سازی، تزریق و مراقبت‌های بعد از آن باید توسط کادر درمان و زیر نظر پزشک متخصص خون و سرطان انجام شود.
نام انگلیسی این دارو Idarubicin است و روی بسته‌بندی معمولاً به‌صورت «ایداروبیسین هیدروکلراید» نوشته می‌شود. «آیداروبیسین» نیز شکل دیگری از نوشتن همین نام در فارسی است و از نظر مادهٔ مؤثر تفاوتی با ایداروبیسین ندارد.
آیدامایسین یکی از نام‌های تجاری شناخته‌شدهٔ ایداروبیسین در برخی کشورهاست. نام تجاری و مقدار دارو ممکن است در هر کشور یا شرکت سازنده متفاوت باشد.
ایداروبیسین با اثر روی آنزیمی به نام توپوایزومراز ۲ (آنزیمی که به باز شدن و بسته شدن رشته‌های دی‌ان‌ای کمک می‌کند)، روند بازشدن و اتصال دوبارهٔ رشته‌های دی‌ان‌ای را مختل می‌کند. در نتیجه، مادهٔ ژنتیکی سلول آسیب می‌بیند و سلول سرطانی از بین می‌رود.
این دارو ممکن است با تولید موادی به نام رادیکال آزاد (مواد ناپایداری که به سلول‌ها آسیب می‌زنند) نیز به دی‌ان‌ای و غشای سلول آسیب بزند. همین فرایند می‌تواند در بروز برخی عوارض، از جمله آسیب قلبی، نقش داشته باشد.
مهم‌ترین کاربرد ایداروبیسین، درمان نوعی سرطان خون به نام لوسمی حاد میلوئیدی (سرطانی که در آن سلول‌های نابالغ خون به سرعت تکثیر می‌شوند) در بزرگسالان است. این دارو معمولاً همراه با داروهای شیمی‌درمانی دیگر و در قالب یک برنامهٔ درمانی مشخص استفاده می‌شود.
استفاده از ایداروبیسین برای بیماری‌های دیگر باید فقط بر اساس نظر پزشک متخصص و با تشخیص دقیق انجام شود.
در لوسمی حاد میلوئیدی، ایداروبیسین اغلب همراه با داروی دیگری به نام سیتارابین در مرحلهٔ آغازین درمان استفاده می‌شود. یکی از برنامه‌های شناخته‌شده، برنامهٔ «۷+۳» است. در این برنامه، سیتارابین معمولاً طی ۷ روز و ایداروبیسین طی ۳ روز تجویز می‌شود.
هدف درمان، کاهش سلول‌های سرطانی در مغز استخوان (بافت اسفنجی داخل استخوان‌ها که سلول‌های خونی را می‌سازد) و رسیدن به بهبودی کامل است. این درمان ممکن است تعداد سلول‌های خونی را به‌طور موقت و شدید کاهش دهد و به آزمایش‌های مکرر، مراقبت‌های حمایتی و گاهی بستری شدن نیاز داشته باشد.
ایداروبیسین علاوه بر سلول‌های سرطانی، بر سلول‌های سالمی که با سرعت زیادی تقسیم می‌شوند نیز اثر می‌گذارد. شدت عوارض به مقدار دارو، داروهای همراه، وضعیت عمومی بیمار و عملکرد قلب، کبد و کلیه بستگی دارد.
پزشک ممکن است برای پیشگیری یا کنترل تهوع، داروی ضدتهوع تجویز کند. زخم دهان می‌تواند باعث درد، دشواری در بلع و افزایش خطر عفونت شود.
ریزش مو از عوارض شایع ایداروبیسین است. موها معمولاً پس از پایان دوره‌های شیمی‌درمانی به‌تدریج دوباره رشد می‌کنند، اما زمان و میزان رشد مو در افراد مختلف متفاوت است.
ایداروبیسین می‌تواند فعالیت مغز استخوان را کاهش دهد. در نتیجه، تعداد سلول‌های خونی کم می‌شود. کاهش گلبول‌های سفید خطر عفونت را بالا می‌برد، کاهش پلاکت احتمال خونریزی را بیشتر می‌کند و کاهش گلبول‌های قرمز می‌تواند باعث ضعف، خستگی، سرگیجه و تنگی نفس شود.
کاهش گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها ممکن است حدود روزهای دهم تا چهاردهم پس از درمان به بیشترین مقدار برسد. زمان دقیق این کاهش به برنامهٔ درمانی و شرایط بیمار بستگی دارد. آزمایش خون منظم، تزریق فرآورده‌های خونی و درمان عفونت در صورت نیاز، بخشی از مراقبت از بیمار است.
آسیب قلبی ممکن است به شکل تغییر در نوار قلب (آزمایشی برای بررسی فعالیت الکتریکی قلب)، نامنظم شدن ضربان، کاهش قدرت پمپاژ قلب یا نارسایی قلبی بروز کند. این عارضه ممکن است هنگام درمان یا حتی ماه‌ها و سال‌ها پس از پایان آن دیده شود.
دوز تجمعی بالای دارو، سابقهٔ بیماری قلبی، پرتودرمانی قفسهٔ سینه و مصرف داروهای آسیب‌رسان به قلب، خطر این عارضه را بیشتر می‌کنند.
عوارض جدی ایداروبیسین شامل عفونت شدید، عفونت منتشر در بدن، خونریزی، آسیب قلبی، سندرم لیز تومور (عارضه‌ای که در اثر تخریب سریع سلول‌های سرطانی و آزاد شدن مواد در خون ایجاد می‌شود)، اختلال شدید کبد یا کلیه و آسیب بافتی در اثر نشت دارو از رگ است.
ادرار ممکن است تا یک یا دو روز پس از تزریق به رنگ قرمز یا نارنجی دیده شود. این تغییر معمولاً به رنگ دارو مربوط است و لزوماً نشانهٔ خونریزی ادراری نیست.
وجود لخته، درد، سوزش شدید، کاهش مقدار ادرار یا ادامهٔ غیرعادی تغییر رنگ ادرار باید به پزشک اطلاع داده شود.
ایداروبیسین به‌صورت فرآوردهٔ تزریقی وریدی عرضه می‌شود. این دارو برای مصرف خوراکی، تزریق عضلانی یا استفاده در منزل مناسب نیست.
مقدار، حجم و شکل فرآورده ممکن است بر اساس شرکت سازنده و مجوز دارویی متفاوت باشد. آماده‌سازی، رقیق‌سازی، نگهداری و دفع این دارو باید طبق دستور رسمی فرآورده و مقررات مربوط به داروهای شیمی‌درمانی انجام شود.
ایداروبیسین پس از اطمینان از باز بودن مسیر رگ، به‌صورت تزریق یا سرم وریدی تجویز می‌شود. بر اساس شرایط بیمار، ممکن است از رگ دست یا یک لولهٔ مخصوص در رگ مرکزی استفاده شود.
درد، سوزش، قرمزی، تورم یا احساس فشار در محل تزریق می‌تواند نشانهٔ نشت دارو از رگ باشد. بیمار باید این علائم را فوراً به پرستار اطلاع دهد تا تزریق متوقف و محل بررسی شود.
فاصلهٔ تزریق، تعداد دوره‌ها و مدت درمان به نوع لوسمی، برنامهٔ شیمی‌درمانی، پاسخ بیماری، شمارش سلول‌های خونی، عملکرد اندام‌ها و عوارض دوره‌های قبلی بستگی دارد.
برنامهٔ درمان برای همهٔ بیماران یکسان نیست و نباید زمان تزریق یا تعداد دوره‌ها بدون هماهنگی با پزشک تغییر کند.
ایداروبیسین باید طبق بروشور و برچسب رسمی فرآوردهٔ بیمارستانی نگهداری شود. دمای مناسب، محافظت در برابر نور و مدت قابل‌استفاده بودن محلول آماده‌شده ممکن است در فرآورده‌های مختلف تفاوت داشته باشد.
بیمار نباید ویال یا محلول آماده‌نشده را در منزل نگهداری، آماده یا جابه‌جا کند. آماده‌سازی دارو باید توسط داروساز یا پرستار مسئول انجام شود.
مقدار ایداروبیسین معمولاً بر اساس اندازهٔ بدن و نوع برنامهٔ درمانی تعیین می‌شود. مقدار دارو ممکن است در دوره‌های مختلف تغییر کند و برای همهٔ بیماران یکسان نیست.
در صورت اختلال کبدی، افزایش ماده‌ای به نام بیلی‌روبین (ماده‌ای زرد رنگ که در اثر تجزیهٔ گلبول‌های قرمز ایجاد می‌شود)، اختلال کلیوی یا افزایش خطر عوارض، پزشک ممکن است مقدار دارو را کاهش دهد، درمان را به تعویق بیندازد یا برنامهٔ درمانی را تغییر دهد.
ایداروبیسین ممکن است با داروهایی که بر مغز استخوان، کبد، قلب یا جابه‌جایی دارو در سلول‌ها اثر می‌گذارند، تداخل داشته باشد. بیمار باید فهرست همهٔ داروها، مکمل‌ها، فرآورده‌های گیاهی و واکسن‌های مصرفی خود را پیش از هر دوره به پزشک اعلام کند.
سیتارابین ممکن است طبق برنامهٔ درمانی همراه با ایداروبیسین تجویز شود. این ترکیب می‌تواند کاهش سلول‌های خونی و خطر عفونت را بیشتر کند و نیاز به مراقبت‌های حمایتی را افزایش دهد.
دانوروبیسین و دوکسوروبیسین نیز از داروهای هم‌خانوادهٔ ایداروبیسین هستند. مصرف همزمان یا نزدیک به هم می‌تواند مقدار تجمعی این داروها و خطر آسیب قلبی را افزایش دهد.
برخی داروهای آسیب‌رسان به قلب یا داروهای مؤثر بر ضربان قلب ممکن است خطر عوارض قلبی ایداروبیسین را بیشتر کنند. وراپامیل و بعضی داروهای مؤثر بر جابه‌جایی دارو در سلول‌ها نیز ممکن است مقدار ایداروبیسین در بدن را تغییر دهند.
داروهای سرکوب‌کنندهٔ مغز استخوان، کلوزاپین، برخی داروهای ضدسرطان و داروهای ضعیف‌کنندهٔ سیستم ایمنی می‌توانند کاهش گلبول‌های سفید یا پلاکت‌ها را شدیدتر کنند.
واکسن‌های زنده یا ضعیف‌شده ممکن است در دورهٔ کاهش قدرت سیستم ایمنی خطرناک باشند. زمان مناسب دریافت واکسن باید با پزشک هماهنگ شود.
غذا بر جذب ایداروبیسین اثر مستقیمی ندارد، زیرا دارو به‌صورت وریدی تزریق می‌شود. بااین‌حال، الکل ممکن است تهوع، کم‌آبی بدن یا فشار بر کبد را بیشتر کند. مصرف الکل، مکمل‌ها و فرآورده‌های گیاهی باید با پزشک بررسی شود.
ایداروبیسین می‌تواند از جفت عبور کند و به جنین آسیب بزند. احتمال سقط، اختلال رشد، ناهنجاری جنینی و مرگ جنین وجود دارد.
مصرف این دارو در بارداری معمولاً توصیه نمی‌شود؛ مگر اینکه درمان برای حفظ جان مادر ضروری باشد و متخصص پس از بررسی خطرها و فواید، آن را تجویز کند.
افرادی که امکان بارداری دارند باید پیش از شروع درمان، احتمال بارداری را با پزشک مطرح کنند. در طول درمان و مدت تعیین‌شده پس از آخرین تزریق، باید از روش مطمئن پیشگیری از بارداری استفاده شود.
مردان تحت درمان نیز باید دربارهٔ پیشگیری از بارداری و اثر ایداروبیسین بر باروری با پزشک مشورت کنند.
ایداروبیسین یا مواد حاصل از تجزیهٔ آن ممکن است وارد شیر مادر شود و برای شیرخوار خطرناک باشد. به همین دلیل، شیردهی در طول درمان مجاز نیست.
زمان مناسب برای شروع دوبارهٔ شیردهی باید توسط پزشک تعیین شود.
ایداروبیسین در برخی برنامه‌های درمانی کودکان استفاده می‌شود، اما ممکن است خطر آسیب زودرس یا دیررس به قلب را افزایش دهد. مقدار تجمعی دارو و عملکرد قلب باید با دقت پیگیری شود.
در سالمندان، بیماری‌های قلبی، کبدی و کلیوی، کاهش توان مغز استخوان و مصرف چند دارو به‌طور همزمان می‌تواند خطر عوارض را بیشتر کند. مقدار دارو و برنامهٔ درمان باید بر اساس وضعیت هر بیمار تعیین شود.
سابقهٔ نارسایی قلبی، سکتهٔ قلبی، نامنظم بودن ضربان قلب، بیماری رگ‌های قلب یا پرتودرمانی قفسهٔ سینه باید پیش از شروع درمان به پزشک گفته شود.
اختلال در کار کبد یا کلیه نیز ممکن است دفع دارو را کاهش دهد و به آزمایش‌های بیشتر یا تغییر مقدار دارو نیاز داشته باشد.
تب، لرز، گلودرد، سرفه، سوزش ادرار یا هر نشانهٔ عفونت در بیمار دریافت‌کنندهٔ ایداروبیسین می‌تواند جدی باشد. کاهش گلبول‌های سفید ممکن است توان بدن برای مقابله با عفونت را کم کند.
کبودی بی‌دلیل، خونریزی از بینی یا لثه، مدفوع سیاه یا استفراغ خونی می‌تواند نشانهٔ خونریزی باشد. ضعف شدید، رنگ‌پریدگی، سرگیجه یا تپش قلب نیز باید سریع به تیم درمان اطلاع داده شود.
سردرد، سرگیجه، تهوع، درد شکم، اسهال و یبوست ممکن است هنگام درمان ایجاد شوند. اسهال یا استفراغ مداوم، ناتوانی در نوشیدن مایعات، کاهش ادرار، درد شدید شکم، وجود خون در مدفوع یا گیجی نیازمند بررسی فوری است.
داروهای بدون نسخه، داروهای ضداسهال یا داروهای ضدتهوع را نباید بدون هماهنگی با پزشک مصرف کرد؛ زیرا ممکن است عفونت یا عارضهٔ جدی را پنهان کنند.
تنگی نفس جدید یا رو به افزایش، تورم پاها، افزایش سریع وزن، ضربان نامنظم قلب، غش و درد قفسهٔ سینه ممکن است نشانهٔ آسیب قلبی یا عارضهٔ جدی دیگری باشد.
در صورت بروز این علائم، بیمار باید فوراً به مرکز درمانی مراجعه کند.
شیمی‌درمانی با ایداروبیسین ممکن است بر کار تخمدان‌ها، چرخهٔ قاعدگی، تولید اسپرم و توانایی بارداری اثر بگذارد. شدت و ماندگاری این اثر به سن، مقدار تجمعی دارو، داروهای همراه و وضعیت قبلی بیمار بستگی دارد.
در زنان، درمان ممکن است باعث کاهش کار تخمدان، نامنظمی یا توقف موقت قاعدگی و کاهش ذخیرهٔ تخمدان شود. در مردان نیز تعداد و کیفیت اسپرم ممکن است به‌طور موقت یا دائمی کاهش یابد.
افرادی که در آینده قصد فرزندآوری دارند باید پیش از شروع درمان دربارهٔ روش‌های حفظ باروری با متخصص مشورت کنند.
خستگی، تهوع، تغییرات روحی، زخم دهان، کاهش سلول‌های خونی و نگرانی دربارهٔ باروری ممکن است بر میل یا فعالیت جنسی اثر بگذارد. دربارهٔ زمان مناسب رابطهٔ جنسی و روش پیشگیری از بارداری باید از تیم درمان راهنمایی گرفت.
توقف یا نامنظمی قاعدگی پس از شیمی‌درمانی لزوماً به معنی یائسگی قطعی یا از بین رفتن کامل امکان بارداری نیست.
پس از تزریق وریدی، ایداروبیسین به‌سرعت در بافت‌های بدن پخش می‌شود و در کبد به مادهٔ فعال دیگری به نام ایداروبیسینول تبدیل می‌شود.
نیمه‌عمر نهایی ایداروبیسین حدود ۱۵ تا ۲۲ ساعت و نیمه‌عمر ایداروبیسینول حدود ۴۵ تا ۷۲ ساعت گزارش شده است. نیمه‌عمر، مدت زمانی است که مقدار دارو در بدن به نصف کاهش می‌یابد.
دفع دارو و مادهٔ حاصل از تجزیهٔ آن بیشتر از راه کبد، صفرا و مدفوع انجام می‌شود و مقدار کمتری از راه ادرار دفع می‌شود. اثر ایداروبیسین بر مغز استخوان ممکن است پس از پایان تزریق نیز ادامه پیدا کند.
در طول درمان و پس از هر دوره، شمارش سلول‌های خونی و آزمایش‌های کبد و کلیه بر اساس شرایط بیمار تکرار می‌شود.
در صورت وجود خطر سندرم لیز تومور، مقدار اسید اوریک، پتاسیم، فسفر، کلسیم و کارکرد کلیه نیز در فاصله‌های کوتاه بررسی می‌شود.
رنگ قرمز یا نارنجی ادرار ممکن است در برخی آزمایش‌های آزمایشگاهی اختلال ایجاد کند. بنابراین، زمان تزریق ایداروبیسین باید به کارکنان آزمایشگاه گفته شود.
ایداروبیسین، دانوروبیسین و دوکسوروبیسین همگی از داروهای آنتراسایکلین هستند. بااین‌حال، از نظر ساختار، قدرت اثر، کاربرد درمانی، مقدار مصرف و خطر آسیب قلبی با یکدیگر تفاوت دارند.
ایداروبیسین و دانوروبیسین بیشتر در برخی لوسمی‌ها به کار می‌روند. دوکسوروبیسین در انواع بیشتری از سرطان‌ها استفاده می‌شود. هر سه دارو می‌توانند باعث کاهش سلول‌های خونی و آسیب قلبی شوند.
انتخاب ایداروبیسین، دانوروبیسین یا داروی دیگر به نوع لوسمی، سن بیمار، درمان‌های قبلی، وضعیت قلب، کبد و کلیه و دستورالعمل مرکز درمانی بستگی دارد.
هیچ دارویی نباید بدون نظر متخصص جایگزین ایداروبیسین شود.
ایداروبیسین یک داروی شیمی‌درمانی است و مانند داروهای وابستگی‌آور، اعتیاد ایجاد نمی‌کند. بااین‌حال، حذف، تکرار یا جابه‌جایی خودسرانهٔ یک نوبت می‌تواند برنامهٔ درمان لوسمی را مختل کند.
اگر بیمار نمی‌تواند در زمان تعیین‌شده برای درمان مراجعه کند یا دربارهٔ ادامهٔ درمان نگرانی دارد، باید با مرکز درمانی تماس بگیرد. تغییر برنامهٔ درمان فقط باید توسط متخصص انجام شود.
خستگی، تهوع، کاهش اشتها، تغییر موقت رنگ ادرار، تب یا لرز، زخم دهان و ریزش مو ممکن است پس از درمان ایجاد شوند. زمان شروع و شدت این علائم در افراد مختلف یکسان نیست.
تب، لرز، تنگی نفس، درد قفسهٔ سینه، تپش قلب، خونریزی، گیجی، کاهش هوشیاری، کاهش ادرار یا درد و تورم محل تزریق باید فوراً بررسی شود.
بیماران ممکن است تهوع، خستگی، کاهش اشتها، زخم دهان، ریزش مو و کاهش سلول‌های خونی را تجربه کنند. شدت و مدت این علائم در افراد مختلف متفاوت است.
تجربهٔ یک بیمار نمی‌تواند وضعیت بیمار دیگری را به‌طور دقیق پیش‌بینی کند. هر نشانهٔ شدید، جدید یا رو به بدتر شدن باید توسط تیم درمان بررسی شود.
برخی بیماران مبتلا به لوسمی پس از درمان به آزمایش خون مکرر، تزریق فرآورده‌های خونی، مراقبت برای پیشگیری از عفونت یا بستری شدن نیاز پیدا می‌کنند.
این مراقبت‌ها معمولاً به‌دلیل کاهش مورد انتظار سلول‌های خونی انجام می‌شوند.
کاربرد اصلی ایداروبیسین، درمان لوسمی حاد میلوئیدی در بزرگسالان است. در برخی شرایط، مانند لوسمی حاد لنفوبلاستیک عودکرده یا مقاوم و بعضی سرطان‌های خونی دیگر نیز ممکن است طبق برنامهٔ تخصصی استفاده شود.
تهوع، استفراغ، زخم دهان، ریزش مو، خستگی و کاهش سلول‌های خونی از عوارض شایع ایداروبیسین هستند. عفونت شدید، خونریزی، آسیب قلبی، سندرم لیز تومور و آسیب بافتی در اثر نشت دارو از رگ، از عوارض جدی‌تر این دارو به شمار می‌روند.
ایداروبیسین دارویی قوی است و می‌تواند باعث کاهش شدید سلول‌های خونی، عفونت، خونریزی، آسیب قلبی و آسیب بافتی در محل تزریق شود. بااین‌حال، این دارو در بیمارستان و با آزمایش‌ها و مراقبت‌های دقیق، ممکن است برای درمان برخی لوسمی‌ها ضروری باشد.
ایداروبیسین معمولاً به‌صورت تزریق یا سرم وریدی در بیمارستان یا مرکز تخصصی شیمی‌درمانی تجویز می‌شود. ممکن است از رگ دست یا لولهٔ مخصوصی در رگ مرکزی استفاده شود. تزریق عضلانی، زیرجلدی یا تزریق در منزل برای این دارو مناسب نیست.
خیر. ایداروبیسین داروی شیمی‌درمانی است و اعتیاد ایجاد نمی‌کند. بااین‌حال، تغییر یا قطع خودسرانهٔ برنامهٔ درمان می‌تواند خطرناک باشد.
ایداروبیسین در بارداری معمولاً توصیه نمی‌شود، مگر در شرایط ضروری و با تصمیم متخصص. این دارو ممکن است به جنین آسیب بزند. شیردهی در طول درمان مجاز نیست، زیرا دارو ممکن است وارد شیر شود و برای شیرخوار خطرناک باشد.
تب، لرز، تنگی نفس، درد قفسهٔ سینه، تپش قلب، خونریزی، گیجی، کاهش هوشیاری، کاهش ادرار، درد شدید محل تزریق یا تورم پاها نیازمند بررسی فوری هستند. این علائم ممکن است نشانهٔ عوارض جدی باشند و نباید تا زمان ویزیت بعدی نادیده گرفته شوند.
ایداروبیسین یک داروی شیمی‌درمانی از خانواده آنتراسایکلین‌ها و یک مهارکننده قوی آنزیم توپوایزومراز دو است. این دارو به دلیل قدرت بالا و نفوذپذیری سلولی مطلوب، جایگاه ویژه‌ای در درمان بدخیمی‌های خونی دارد.
موارد مصرف تایید شده
تنها مورد مصرف اصلی و تایید شده توسط سازمان‌های نظارتی بین‌المللی مانند سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای ایداروبیسین، درمان لوسمی حاد میلوئیدی در بزرگسالان است.
ایداروبیسین یک آنتی‌نئوپلاستیک از دسته آنتراسایکلین‌ها است که با ایجاد اختلال در سنتز اسیدهای نوکلئیک، اثرات سایتوتوکسیک خود را اعمال می‌کند. مکانیسم‌های اصلی اثر این دارو برای پزشکان شامل موارد زیر است:
موارد منع مصرف ایداروبیسین در بیماری‌های زمینه‌ای
تجویز ایداروبیسین در برخی شرایط بالینی و بیماری‌های زمینه‌ای به دلیل افزایش خطر عوارض کشنده، به طور مطلق یا نسبی ممنوع است. پزشک معالج باید پیش از شروع درمان، وضعیت‌های زیر را به دقت ارزیابی کند:
هشدارهای بالینی داروی ایداروبیسین ویژه پزشکان
بر اساس مستندات معتبر سازمان غذا و داروی آمریکا و منابع مرجع فارماکولوژی بالینی، تجویز ایداروبیسین نیازمند توجه دقیق به هشدارهای جعبه سیاه و ملاحظات بالینی زیر است:
توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
برای دسترسی به اطلاعات تخصصی و جامع در زمینه مقدارمصرف، فارماکولوژی،تداخلات دارویی و راهنمایی‌های کلینیکی،از وب‌سایت Medscape استفاده کنید.
Drugs.comبرای بررسی دقیق دوزها،عوارض جانبی،هشدارها و جزئیات کاربرد داروها،می‌توانید به وب‌سایت Drugs.com مراجعه کنید.
استفاده نشود: شواهدی دال بر خطر مرگ جنین با مصرف این دارو در دوران بارداری وجود دارد. این شواهد به واسطه تحقیقات، تجربه عرضه در بازار و یا مطالعات انسانی به دست آمده است. منافع دارو در مقابل خطرات احتمالی، تعیین کننده مصرف یا عدم مصرف این دارو در دوران بارداری است
| کد ژنریک | نام شکل دارویی | پرخطر | دما | حیاتی | برچسب هشدار بالا |
|---|---|---|---|---|---|
| 01538 |
ویال ایداروبیسین هیدروکلراید ۱۰ میلی‌گرم |
||||
| 01537 |
ویال ایداروبیسین هیدروکلراید ۵ میلی‌گرم |
||||
| 51985 |
ویال ایداروبیسین هیدروکلراید ۲۰ میلی‌گرم |
||||
| 51983 |
محلول تزریقی ایداروبیسین هیدروکلراید ۱ میلی‌گرم / ۱ میلی‌لیتر ۵ میلی‌لیتر |
||||
| 51984 |
محلول تزریقی ایداروبیسین هیدروکلراید ۱ میلی‌گرم / ۱ میلی‌لیتر ۱۰ میلی‌لیتر |
